Woensdag 28/10/2020

De gemiddelde Limburger twijfelt: nieuwe vedette Genk of oude liefde Standard

Zelfs voor Defour en Bolat kocht Standard graag spelers in als Eddy Voordeckers, de Duitse aanvaller Heinz Gründel (die eerst voor Waterschei speelde, nadien voor Standard, dan naar Hamburg getransfereerd werd en net niet de Mannschaft haalde voor het WK 1986 in Mexico).

Of Marc Wilmots. Wilmots is een taalgrens-Waal (van Jodoigne) die evenwel geldt als een typische Zuid-Limburger: hij begon zijn carrière in Sint-Truiden voor onder meer bij Standard tot het absolute vedettendom uit te groeien. Voordeckers is een Kempenaar die debuteerde bij Diest. Vlaams-Brabant, denkt de gemiddelde Vlaming dan, maar niet zo de modale Limburger: zelfs voor de krant Het Belang van Limburg geldt Diest tot vandaag als ‘wingewest’, een soort outpost of neo-koloniaal gebied van Limburg, en spelers van Diest gelden/golden als echte Limburgers. Dat Voordeckers nadien Rode Duivel werd en vedette werd bij zowel Standard als Waterschei, bevestigde het zelfbeeld dat Diest de meest westelijke, en Luik de meest zuidelijke stad is die Limburgers tot ‘hun’ wereldbeeld rekenen.

Luik en Genk, en bij uitbreiding Limburg, ze bekampen elkaar terwijl de een niet zonder de ander kan. In de eerste succesjaren was dat nog niet zo: Standard werd in de jaren vijftig en vroege jaren zestig al kampioen met vedetten die in het Luikse geboren en getogen waren, Denis Houf, Jean Mathonet of ‘Popeye’ Piters - die laatste al een Limburgse immigrantenzoon. Toen de eerste grote periode aanbrak, met van 1968 tot 1971 drié landstitels op rij, was de (semi)-Limburgse inbreng onmiskenbaar. De generaal op het middenveld was Wilfried Van Moer, een geboren Waaslander die evenwel al tijdens zijn sportieve loopbaan in Hasselt de legendarische uitbater van ‘Café Wembley’ werd, dacht uit te bollen bij Beringen, maar door Guy Thys toch in de nationale ploeg werd opgenomen en Uiteindelijk stopte als speler-trainer van Sint-Truiden. Er was de magere maar snelle linksvoor Léon Semmeling, uit Moelingen (dus de Voerstreek), kapitein en de beste penalty-uitlokker aller tijden.

De blanke Kompany

En er was de echte sterkhouder van dat Standard, het genie van de defensie, een van de sierlijkste verdedigers ooit, Nico Dewalque uit Zichen-Zussen-Bolder. Raymond Goethals koos hem als sluitstuk van de Rode Duivels, en niet onterecht. Dewalque was groot en rijzig, present en aanwezig, technisch en tactisch onderlegd, een vroege en blanke Kompany. Hij had de meest brutale Standarddefensie ooit voor zich - Thissen, Jeck & Beurlet, schop en kop, breek en kraak - en misschien wel de beste keeper in zijn rug (Christian Piot, no pun intended, Preud’homme en later Bodart), maar libero Dewalque was een voetballend genie. Een Limburgse variant van Franz Beckenbauer, maar mogelijk beter.

En dan hebben we het niet over het legendarische omkoopschandaal aan het einde van het seizoen 1982, toen Standard Luik voor de slotmatch wist dat men er beter aan deed de gevaarlijke Limburgers van Waterschei de winstpremie over te maken. Het exceptionele Woestijnvis-VRT-programma Belga sport toonde onlangs nog aan dat dit geen toevalligheid was, geen folieke. Standard dreef op de sterkste Limburgse lichting ooit, zeker wat betreft het verdedigende compartiment. Eric Gerets (Rekem), Jos Daerden (‘s Herenelderen), Theo Poel (Beringen), Gerard Plessers (Overpelt) en Guy Vandersmissen (Tongeren) waren de Limburgse ruggengraat van een van de grootste teams die Standard Luik ooit tussen de lijnen bracht. Het verloor in 1981-1982 met 2-1 de finale van de UEFA-Cup van Barcelona, nadat Standard 0-1 was voorgekomen (doelpunt van Vandersmissen), een wedstrijd die, geheel in de geest van de ‘neutrale’ omgeving, zonder terugwedstrijd werd betwist in... Nou Camp.

Limburg en Luik zouden elkaar nooit loslaten. De grootste overwinning in eerste klasse dateert nog altijd van het seizoen ’79-’80, toen Standard van Winterslag won met 12-0. Winterslag had toen een prima elftal, met Pierre Denier (nog altijd adjunct-trainer van Genk) als spil op het middenveld. Standard gaf echter niet af. “In die wedstrijd heb ik de winning mood van Eric Gerets zelf ondervonden”, zou Denier zich nog jaren later in interviews herinneren. “Bij 9-0 schopte hij me nog over de balustrade. Ik apprecieer zo’n mentaliteit wel. Die uitslag en de beelden gingen heel Europa rond. Afgewisseld met een klok en bij elke gongslag van twaalf uur werd een doelpunt getoond. Pijnlijk.”

Voor wie het straks pijnlijk zal zijn, is nog niet uitgemaakt. Genk en Standard zijn aan elkaar geklonken gebleven. Zelfs als Standard mindere periodes had, was dat omdat ‘mindere’ Limburgse spelverdelers als Dimitri De Condé en Stijn Haeldermans de kar moesten trekken. Toen Racing Genk in 1999 een eerste keer landskampioen werd, was een van de vaste verdedigers Daniel Kimoni, ex-Standard. Enzovoort. Goed, er zijn in heel Limburg hardcoresupporters voor Racing Genk, maar ook wel voor Standard Luik (en een paar voor Sint-Truiden). Maar de gemiddelde Limburger twijfelt, en kan amper kiezen: de nieuwe vedette Genk, of de oude liefde die Standard heet? Mensen met een abonnement op Sclessin gaan af en toe op Genk kijken, en omgekeerd is dat niet anders. Men zegt in de omstreken van Hasselt, Tongeren en zelfs Genk het niet luidop, maar men hoopt het wel: eigenlijk kan de landstitel ‘ons’ niet meer ontgaan. Ondanks de vendetta met Standard, is er ook een veel warmer gevoel. Haat en liefde, naijver en sympathie. Standard wil liefst zelf winnen, Genk ook, maar in Luik liever Limburg en in Limburg liever Luik dan ‘de Brusseleirs’ van Anderlecht. Overigens, geheel terecht.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234