Maandag 19/04/2021

De geilige drievuldigheid achter D'Angelo

'Brussels, it felt so good', zwijmelde D'Angelo na een verbluffende apotheose in Vorst Nationaal. Maar wat maakte dit langverwachte concert zo onvergetelijk voor de fans? Blijkbaar werd de Black Messiah gesteund door een Geilige Drievuldigheid.

Een bloedgeile geschiedenisles, met teder naspel

Eind vorig jaar verraste D'Angelo met zijn verrijzenis als Black Messiah. In Vorst stonden de Vader, de Zoon en de Heilige Geest schijnbaar mee op het podium: beurtelings sloop de invloed van George Clinton, Prince en James Brown in de set. De goddelijke stem van D'Angelo vertakte dan weer moeiteloos in die van Marvin Gaye en Donny Hathaway. Een verleden als jarenlange draaideurjunkie heeft vreemd genoeg geen sporen nagelaten op zijn stembanden.

Zijn groep The Vanguard bedreef de funk volgens de regels van de kunst: strak, rauw, bloedgeil waar het moest. 'Brown Sugar' dreef niet toevallig op een beat van Fred Wesley & The Horny Horns. Sowieso knipoogde The Vanguard graag naar hitsige P-funk. Al lieten ze zich niet graag op één genre vastpinnen, want net zo lief legde deze voortreffelijk jammende band het aan met flamenco (een geweldig 'Really Love'), warme soul, jazz, gospel, hiphop en psychedelische rock.

Het concert mikte voortdurend op extase. Toch zorgde juist het tedere naspel voor een collectief orgasme. De set werd afgesloten met een langgerekte versie van 'Untitled (How Does It Feel)', dat meegezongen werd over de hele parterre. Aan het eind verlieten de muzikanten een voor een het podium, tot D'Angelo moederziel alleen achterbleef aan het keyboard. Zacht en zwoel deed hij het publiek uitgeleide. Rest de vraag: hoeveel baby's zullen over negen maanden Angelo of Angela heten?

De viering van de verloren zoon

De tournee die in Brussel eindigde kreeg de nogal grootsprakerige naam The Second Coming mee. Die titel verwijst ondubbelzinnig naar de wederkomst van Jezus Christus. Megalomanie van een dolende ster? Toch niet. Het is zelfs allerminst vreemd dat domineeszoon Michael Archer zichzelf optrekt aan zijn heilige homie van Nazareth. In feite is D'Angelo zelf ook uit de dood verrezen. De voorbije vijftien jaar druppelden immers alleen maar noodlottige berichten binnen. Er was het net niet fatale auto-ongeluk in 2005. Er was de arrestatie met pepperspray. Op de koop toe werd hij ook nog eens ingerekend toen hij een undercoveragente wilde paaien voor betaalde seks. D'Angelo leek de bodem van het diepste dal te willen afschrapen.

The Second Coming refereert dan ook aan een miraculeuze comeback. In Vorst zag je zelfs weinig sporen van slijtage. Een zichtbaar buikje hield hij weliswaar verborgen onder zijn zwarte shirt, maar met armen als stroomkabels en een goddelijke falset in de ballads leek hij inderdaad herrezen. D'Angelo speelde trouwens graag met messiaanse poses: de armen wijdopen, het hoofd een lichtjes naar achteren getild. Het concert trok hij ook niet toevallig in zijn eentje op gang met 'Prayer'.

De titel The Second Coming sloeg evenwel ook op een herwonnen zelfvertrouwen. De demonen zijn bezworen, de perfectionistische angsten overwonnen. Volgens insiders hielp zijn boezemvriend Questlove daarbij. De Amerikaanse drummer van The Roots bleek zaterdagavond zowaar in het publiek te staan voor D'Angelo, merkte je een dag later op zijn Instagramaccount. Zijn aanwezigheid in Vorst was bepaald opmerkelijk. Tijdens de Voodoo-tour was hij namelijk de drummer in D'Angelo's backing band, en hij loodste D'Angelo bovendien uit zijn langdurige isolement. Questlove vertelde de zanger dat hij "egoïstisch was, en muziekliefhebbers alle zuurstof ontzegde die ze nodig hebben om te ademen". Een beetje sneu dus dat D'Angelo's engelbewaarder dus niet even mee het podium deelde.

Vorst als warme baarmoeder

Vooraf morden fans omdat de superster zou afzakken naar Vorst Nationaal. Ofwel: de galmende geluidsbunker waar delicate soul heen gaat om te sterven. In een intieme club bleek de klankbalans gelukkig wel in orde. Die keuze voor een kleinere constructie was bewust, liet iemand van de organisatie vooraf weten. Ook in het buitenland schuwde D'Angelo liever de grote zalen: in Amsterdam deed hij bijvoorbeeld alleen Paradiso aan.

Die keuze voor intiemere venues zijn vast geen toeval. Het verval van D'Angelo werd mee ingezet door zijn onmacht met succes. Plots werd hij op de hielen gezeten door hysterische meisjes die de strakke spierbundel smeekten om te strippen, zoals hij deed in de befaamde clip bij 'Untitled'. D'Angelo kreeg tegen wil en dank de koosnaam the naked guy mee. De soulprins van weleer werd een paranoïde kluizenaar en verloor zich in vraatzucht en een roes van drugs.

Van die schuwe antiheld was in de Vorst Club weinig te merken. D'Angelo kronkelde behaagziek rond de microfoonstandaard, en leek in uitgesteld relais vrede te hebben genomen met zijn status als sekssymbool, die hij ooit zo verachtte. Hij zocht voortdurend oogcontact met de fans op de eerste rij en leek de vrouwen rechtstreeks in het oor te willen zingen.

Met wat geluk doet hij er niet wéér vijftien jaar over om uw oor te vinden.

Voor een uitgebreide recensie van het concert: www.demorgen.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234