Zondag 20/09/2020

De geheimen van 'De ronde'

De ronde geeft zijn geheimen maar mondjesmaat prijs. Na twee afleveringen weten we eigenlijk maar een ding zeker: Jan Eelen heeft het zichzelf met zijn nieuwe fictiereeks niet makkelijk gemaakt. De ronde is een tour de force die in Vlaanderen nooit eerder is vertoond. De Morgen somt vier redenen op waarom de reeks de bakens van de Vlaamse fictie verzet.

1. Het thema? Het leven zelf
Ga het even na bij uw favoriete series. En leg de lat maar hoog: denk niet aan Witse, maar aan The Wire, niet aan Dubbelleven, maar aan Mad Men. Een wet waar zowat elke kwaliteitsreeks aan beantwoordt is: er is een overkoepelend thema. In The Wire is het goed versus kwaad en de grijze zone tussenin, in Mad Men het afbrokkelen van een tijdperk. The Sopranos? Bloedbanden en familie. Weeds? De wurgkracht van het burgerbestaan. Dexter? Het lot en hoe je er niet aan kan ontsnappen. Het geldt ook voor Vlaamse kwaliteitsreeksen. Van vlees en bloed? Het trekken van de Vlaamse klei. Matroesjka's? Weer die grens tussen goed en kwaad. Ook Eelen zelf paste de wet toe. Het eiland ging over burgerlijkheid en hiërarchie, Vaneigens over de morele codes van de media. Met De ronde wijkt hij echter af van dat pad. In de tweede aflevering heeft hij het over de wonden die een echtscheiding kan slaan, de frustratie buitengesloten te worden, de liefde die het wint van de dood, de jaloezie op een werkvloer, de sluimerende ziekte die dementie is, het mysterie dat een verkeersongeval omgeeft en nog zoveel meer. Er is geen thema, behalve dat van het leven zelf. Het leven dat ook op de dag van de ronde van Vlaanderen zijn bevreemdende, verwoestende, grappige of vertederende gang gaat.

2. Mozaïek aan genres en verhaallijnen
Metaverhaal over de media, volksvermaak, Griekse tragedie, thriller: De ronde verenigt verschillende genres. Je was net aan het uitvlooien wie nu toch dat Duits meisje aangereden zou kunnen hebben of het verhaal van de stervende man en zijn vrouw ontpopt zich tot een nakende Griekse tragedie. Je zit nog na te gniffelen bij de klucht rond de potsierlijke weigering van Dieter Deleus te praten met zijn chauffeur Lasse en daar is al het metaverhaal van een jonge vrouw die het probeert te maken in de media maar geboycot wordt door een collega. In de eerste aflevering leek het er nog op dat Eelen zoveel verhaallijnen introduceerde dat die niet anders dan verward konden raken. Nu blijkt hoe strak hij ze wel in handen heeft. Als een marionettenspeler trekt hij nu eens aan dat verhaallijntje om het dan weer te laten zakken en aan een ander te trekken. Hij geeft even een suggestieve scène met pastoor Josse De Pauw mee om dan weer voluit te gaan voor het mysterie rond het vluchtmisdrijf en houdt zo het ritme waarop De ronde zijn geheimen prijsgeeft net traag genoeg om het spannend te houden en net snel genoeg opdat de frustratie bij de kijker het niet zou halen op de spanning.

3. Veertig acteurs in het gelid
Als je niet op een verhaallijn meer of minder kijkt, heb je behoorlijk wat acteurs met dragende rollen nodig. Dus introduceert Eelen er liefst veertig: ongezienvoor een Vlaamse fictiereeks. Bovendien vroeg hij niet alleen zijn bekende bende van An Miller, Frank Focketeyn, Bruno Vanden Broucke & co, maar ook een rits acteurs die vooral om hun theaterwerk bekendstaan, zoals Stefaan Degand, Josse De Pauw en Damiaan De Schrijver, én een paar die met het "lichtere werk" geassocieerd worden, zoals Marleen Merckx en Sven De Ridder. Het resultaat is dubbel. Zeker in de eerste aflevering kreeg je het gevoel dat Eelen de kijker niet alleen een verhaal wilde vertellen, maar en passant toch ook wilde meegeven: "Zie eens wie ik allemaal gestrikt heb!". Anderzijds staan ze alle veertig wel schitterend te acteren.

4. De kracht van de suggestie
"Wat is er nu eigenlijk gebeurd?" Het is een verzuchting die wellicht in meer dan één Vlaamse huiskamer te horen was toen de eindgeneriek van de eerste aflevering van De ronde op het scherm verscheen. Je keek achter verschillende gevels binnen, maar naar het wat, hoe, waarom, ja zelfs het wie, had je meestal het raden. In de tweede aflevering geeft Eelen mondjesmaat zijn verhaallijnen prijs, maar laat hij even goed van alles borrelen onder de oppervlakte. Pastoor Josse De Pauw wordt opgevoerd met een klein jongetje, maar dat dat iets met pedofilie te maken heeft, kunnen we voorlopig enkel toeschrijven aan onze bezoedelde geest. Ook de daders van het vluchtmisdrijf denk je nu wel te kennen, maar expliciet wordt dat niet. Jan Eelen kiest resoluut en voluit voor de kracht van de suggestie. De vertroebelde blik van Sien Eggers, de verbeten trek om de mond van Wim Helsen, de obsessionele manier waarop Johan Heldenbergh een mail zit uit te tikken: het is vooral daarmee dat Eelen werkt en speelt.

De ronde, elke zondag op Eén om 21u35

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234