Dinsdag 19/11/2019

De fanfare van liefde en puin

Ze zijn een goed bewaard geheim dat succesgroepen als Zita Swoon, Franz Ferdinand en Calexico delen. Tweeëntwintig jaar lang al puurt de cultgroep De Kift uit punk, fanfare, zompige nederblues en wereldliteratuur een compleet eigen geluid. Dat is vanavond te horen in Oostende, op de try-out van hun nieuwe show Brik.

De Kift kan je niet in een hokje stoppen en probeer je het toch, dan ontsnappen zanger Ferry Heyne en zijn gevolg je toch steeds weer. Net wanneer je denkt dat het hen vooral om het spoken word te doen is, overvallen ze je met balkanmuziek en net wanneer je hen als een punkfanfare wil afdoen, verbazen ze je met hun uitstapjes naar het theater en de opera. Tweeëntwintig jaar al leveren Heyne en zijn muzikanten vanuit hun kraakpand annex studio in Koog aan de Zaan met de regelmaat van de klok even weemoedige als mild-grappige albums af. Er is slechts een constante: steeds weer put Heyne zijn teksten uit de wereldliteratuur. “Het is een werkwijze die uit noodzaak is ontstaan”, vertelt de zanger en tekstschrijver. “Onze eerste zanger schreef zijn teksten gewoon zelf, maar hij verliet de groep al snel. Zelf kan ik niet schrijven. Dus koos ik ervoor mij te laten inspireren door wie dat wel kan: de schrijvers die me doen lachen en huilen, me doen trillen en boos worden. Het is een moeilijke en bijzonder inefficiënte omweg, maar ik geniet wel van dat proces van zoeken en associëren.” Op de nieuwe plaat Brik, die op 19 maart uitkomt, haalde Heyne er zijn hele literatuurarchief bij. “De meester en Margarita van Michail Boelgakov vormde een belangrijke inspiratiebron omdat we vorige zomer de muziek hadden gemaakt bij een theaterbewerking van het boek voor het Oerolfestival. Op de plaat hebben we daar de teksten over de liefdesgeschiedenis tussen Margarita - bij ons Berenice - en de meester van overgehouden. Maar ik sample zeker vijftien schrijvers, onder wie ook de Vlaamse dichter Jotie ’t Hooft. Het resultaat is een liefdesverhaal dat zich afspeelt op een tocht door de woestijn. Dat hoor je ook aan de muziek. Mensen associëren ons vooral met zompige nederblues, maar op Brik zijn veel strijkers te horen, die een ‘droger’ geluid opleveren.”

De Kift bleef ook trouw aan de ‘we-doen-het-allemaal-lekker-zelf-mentaliteit’ van de punkbeweging die ze in een ver verleden aanhingen. Zo knutselen ze zelf hun cd-verpakkingen in elkaar. Hun vorige album Hoofdkaas werd verkocht in tweedehands, op maat gesneden kookboeken en Krankenhaus, een plaat uit 1993, werd uitgegeven in een sigarendoosje. Maar het gaat verder dan dat. Ook hun instrumenten zijn soms van eigen makelij. In het verleden gebruikten ze al kartonnen dozen, gevuld met lege conservenblikken, als percussie, of fietsten ze het podium tegemoet op een zelfgemaakte drumfiets, maar dit keer overtroffen ze zichzelf. Ze boksten een kruising van een draaiorgel en een drum in elkaar - een “drumorgel” heet dat dan - en doopten het ‘de brik’. “Het moest het meest helse instrument op aarde zijn en dat is het waarschijnlijk ook”, zegt Heyne. “Het draait en het piept en het kraakt en het schuurt.”

Franz Ferdinand

Dat schuren gaat ook op voor de songteksten van De Kift. De hoop en de wanhoop, het verdriet en de humor, het volkse en het verhevene: ze gaan steeds hand in hand. “Liefde en puin”, dus, zoals ze het nummer Love and destroy van Franz Ferdinand twee jaar geleden coverden. De Kift is in de undergroundscene van Glasgow waar zij uit kwamen piepen, een begrip. De Schotse rockers zijn grote fans van de literatuurfanfare van Heyne en figureerden ook op het coveralbum dat De Kift naar aanleiding van zijn twintigste verjaardag uitbracht. Net als Zita Swoon en Calexico, trouwens. “Met de release van die plaat schreven we ons meer dan ooit in de poptraditie in”, zegt Heyne. “Al van bij het begin hebben we voor het pop- en rockcircuit gekozen, maar daarmee maken we het onszelf soms knap lastig. Als een echte popgroep willen we stevig op het podium staan, maar tegelijk willen we onze teksten ook verstaanbaar brengen. Dat is een moeilijk evenwicht. Een subtiele tekst gaat al eens de mist in, maar we zouden het losse en het chaotische van het rockmilieu niet kunnen missen. Los en chaotisch: dat past gewoon bij ons (lacht).”

De Kift wordt op handen gedragen door vermaarde artiesten en een gepassioneerde incrowd, maar in Vlaanderen is het grote publiek nog niet overstag gegaan. Heyne: “Dat is natuurlijk jammer, maar zwaar tillen we daar niet aan. Rond De Kift hangt de sfeer van een goed bewaard geheim en dat is een goede sfeer om in te verwijlen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234