Dinsdag 18/05/2021

'De examens verlossen me van de stress'

Een steuncomité onder leiding van danser-auteur Ish Ait Hamou pakt vandaag uit met een open brief aan de uitgewezen Omran Barikzai. De Afghaanse scholier woont al acht jaar in België, maar dreigt nu samen met zijn familie uit zijn huis te worden gezet.

In april pakte Ait Hamou uit met een Facebook-filmpje waarin hij het opnam voor Omran Barikzai, een jonge Afghaan die met zijn ouders en twee broers in 2008 vanuit Kaboel naar België was gevlucht. Op de beelden was te zien hoe de bekende danser een bezoek bracht aan het Koninklijk Atheneum Emanuel Hiel van Schaarbeek, waar Barikzai in het zesde jaar zit en waar ook Ait Hamou ooit naar school ging. Barikzai had toen net te horen gekregen dat zijn asielaanvraag was afgewezen en dat hij op elk moment kon worden uitgewezen. Een positief advies van het Belgisch Comité voor Hulp aan Vluchtelingen (BCHV) kon daaraan niets veranderen. Het Facebook-filmpje ging viraal en werd door 324.000 mensen bekeken. Een dag later diende het gezin een aanvraag tot regularisatie in. Toen Barikzai de documenten neerlegde op het gemeentehuis, werd hij omringd door een honderdtal medeleerlingen, leerkrachten en sympathisanten.

Na die korte roes van solidariteit brak een periode van wachten aan. Vandaag heeft Barikzai nog geen nieuws over de regularisatie. Wel viel een brief in de bus waarin staat dat de familie tegen 5 januari het huis in Sint-Gillis moet verlaten. De asielprocedure is al een tijd officieel ten einde en dat betekent dat de Barikzai's geen recht meer hebben op een woonst. Ook hun steungeld van 900 euro per maand wordt ingetrokken.

Reden te meer, vonden zijn leerkrachten, om komende zondag ter gelegenheid van 'De Warmste Week' van StuBru en de Internationale dag van de Migrant in Brussel een solidariteitsactie op te zetten. Het initiatief wordt opgestart met een open brief die door onder meer Ait Hamou en rapster Slongs Dievanongs wordt ondertekend en vandaag in deze krant verschijnt. "Ik steun deze actie voluit", zegt Ait Hamou. "Ik heb de kans gehad om Omran te ontmoeten: een ontzettend fijne, mooie en hardwerkende mens. Ik gun hem een echte toekomst, net zoals al zijn vrienden en leerkrachten, maar ook de vele mensen die hij niet kent en zich in dezelfde situatie bevinden."

Positief project

Barikzai zelf zegt dat hij nog niet aan 5 januari wil denken. "Als er geen oplossing wordt gevonden, komen mijn ouders, mijn broers en ik zonder een cent op straat te staan. Financieel hebben we geen enkele draagkracht, want niemand van ons heeft recht op een werkvergunning. Wat een verschil met vroeger, toen mijn vader nog kok was in een snackbar, mijn oudste broer voor bpost werkte en mijn moeder lessen Nederlands volgde. Ikzelf verdiende tijdens de vakanties bij als jobstudent, maar ook dat kan nu niet meer. Buiten mij is iedereen thuis depressief. Ikzelf stort me op mijn studies. Gelukkig zijn het examens, die verlossen me van de stress. Op school voel ik mij het best. Dan heb ik het gevoel dat ik met mijn toekomst bezig ben en dat ik voor iets kan vechten. Ik wil dit jaar absoluut mijn diploma behalen, dan kan ik volgend jaar rechten gaan studeren."

De leerkrachten Miek Thielemans en Julie Robinet luisteren mee naar de getuigenis. "Telkens als ik hem dit hoor zeggen, krijg ik een krop in de keel", zegt Thielemans. "Ondanks al zijn problemen blijft Omran voluit voor een positief project gaan. Hij doet het bijzonder goed op school en laat ook duidelijk blijken dat hij ons werk apprecieert. Soms komt hij ons na een les bedanken voor de interessante uiteenzetting. Dat doet goed."

Wanneer we Barikzai vragen of hij zich een leven in Kaboel kan voorstellen, moet hij geen seconde nadenken. "Neen, ik duw die gedachte weg", zegt hij heel snel. "Ik concentreer me op mijn studies en op mijn leven in België. Als ik te veel zou denken aan een uitwijzing naar Afghanistan zou ik helemaal gek worden."

Waarna Barikzai overschakelt naar een veilig onderwerp. "Weet u dat ik ook gek ben op sport? Elke week doe ik een fietstocht van 100 à 120 kilometer. Daardoor ken ik Vlaanderen al heel goed. Als ik ooit een inburgeringsexamen zou moeten doen: ik ben er klaar voor."

Maar zijn grote passie is marathonlopen. Hij nam deel aan de marathon van Brussel en de voorbereiding leverde hem een opmerkelijke ontmoeting op met staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA). "Ik trainde elke ochtend in het Warandepark: om vijf uur opstaan, om zes uur de deur uit en dan rennen. Op een dag was ook meneer Francken daar aan het lopen. Ik kon het niet nalaten om hem aan te spreken. 'Meneer de minister, probeer toch iets te doen aan het dossier van mijn familie. Onze situatie zit muurvast.' Hij reageerde vriendelijk. 'Dat kan ik niet. Daarover beslist de Dienst Vreemdelingenzaken. Het is hier Afghanistan niet.' Die woorden troffen me. 'Dat is nu net de reden waarom we naar hier vluchtten', dacht ik. België is Afghanistan niet. Ik had het niet beter kunnen verwoorden."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234