Maandag 06/12/2021

De enige headliner met meer toekomst dan verleden

Het gebeurt soms dat je als popjournalist een speciale band ontwikkelt met een groep. Omdat het fijne mensen zijn, bijvoorbeeld. Of omdat je compleet ondersteboven bent van hun platen. Of nog: omdat je er - stom toevallig, meestal - bij was toen ze schuchter hun eerste stapjes zetten in de enorme wereld van de rock-'n-roll. Het lijkt vast wat melig om het hier zomaar open en bloot te bekennen, maar in mijn geval is Editors een groep waarop al die redenen van toepassing zijn. Bij hun eerste concerten zagen ze er nog wat onzeker uit, en wisten de vier uit Birmingham zich nauwelijks een houding te geven. Ontwapenend charmant, dat wel. Tom Smith maakte van meet af aan naam als een geweldige zanger, maar de charismatische frontman die hij nu is, zat zo goed verborgen dat het ook voor hemzelf schrikken was toen die na verloop van tijd tevoorschijn kwam. Elke plaat werd beter dan de vorige, en vooral in België nam de populariteit van de band exponentieel toe.

Dat succes leek hen als mensen niet wezenlijk te veranderen, en Editors wekte het gevoel dat het - net als U2, Coldplay en Elbow - het soort bandje was waarbij je er zeker van kon zijn dat het door dik en dun samen zou blijven. Het nieuws dat Chris Urbanowicz uit de band was gezet, kwam onlangs dan ook als een donderslag bij heldere hemel. Op de koop toe kon de timing nauwelijks slechter: drie maanden voor de meest prestigieuze show uit hun carrière - headlinen op Werchter - had de band plots geen gitarist meer. Paniek. Er werd overwogen om het optreden af te zeggen, maar stresssituaties vuren niet zelden de creativiteit aan, en de voorbije zes weken werd er hard gerepeteerd met twee nieuwe bandleden op gitaar en keyboards. De set op Werchter was dus de eerste echte vuurdoop voor Editors 2.0, en de spanning was een uur voor het optreden te snijden. Het zou erop of eronder worden, ook al omdat links en rechts geopperd werd dat Editors tussen de andere headliners -Pearl Jam, The Cure, Red Hot Chili Peppers - toch wat te licht uitviel. Je kon het ook anders zien: van alle topacts op deze editie van Werchter was Editors de enige die meer toekomst dan verleden had.

Dat bleek ook uit het optreden zelf, want om kort te gaan: de groep spaarde kosten noch moeite om er een onvergetelijke show van te maken. Wit podium, stijlvolle lichtshow, pyrotechnics en als apotheose een vuurwerk dat tijdens laatste toegift 'Papillon' het hele podium leek te omarmen. Ook muzikaal sloeg de band gensters. De set opende met 'Sugar', een gloednieuw nummer dat qua sound raakpunten vertoonde met het beste van Depeche Mode. Nadien puzzelden ze met 'The Racing Rats', 'Smokers Outside the Hospital Doors', 'An End Has a Start' en 'Munich' een gestroomlijnde greatest hits samen waar geen weldenkend mens wat op af kon dingen. Natuurlijk: nieuweling Justin Lockey - overgekomen uit Yourcodenameis:Milo - kleurde de nummers anders in dan zijn voorganger, maar net daardoor klonken al die vertrouwde classics weer fris in de oren. 'The Weight of the World' vormde - afgekloven tot op het bot - een zeldzaam rustpunt, en tijdens 'Bricks And Mortar' piepten de keyboards weer alsof Duitse krautrock nooit was weggeweest. Smith stond zichtbaar gelukkig op het podium, en zong alsof het de laatste keer kon zijn. En met 'Nothing' - een nieuw nummer, en al meteen kippenvel - had Editors alvast een nieuwe classic klaar, een voorspelling waar u ons over een jaar of twee, als het een single is geweest, overigens op af mag rekenen. Met het enkel op piano gespeelde 'No Sound but the Wind' was het tijd voor de bisronde, en het nummer - twee jaar geleden al een hit in de op Werchter opgenomen liveversie - werd door het publiek overgenomen alsof het voor adoptie in aanmerking kwam.

En met het tot een lange climax uitgesponnen 'Papillon' zat het erop. Vuurwerk. Kippenvel. Krop in de keel. Het voelde een beetje alsof je kind na een moeilijke jeugd het huis uitging om op eigen kracht de vleugels uit te slaan. Je hoort als journalist vast niet trots te zijn op een groep waarvan je elke stap vooruit van op de eerste rij hebt meegemaakt. Maar fuck it. Editors is niet zomaar een band. Het was verdorie een headliner op Rock Werchter. And they kicked like a sleep twitch.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234