Woensdag 28/10/2020

De engelen mogen iets meer vallen

Veel te brave expo van drie kunstenaars die op zich wel goed werk presenteren

Bevreemdende verkenningen in Sint-Lukasgalerij HHH

Sint-Lukas is een Brusselse kweekvijver voor jonge artiesten. Daar hoort een galerie bij, al mag die bij haar Bevreemdende verkenningen de engelen nog meer door de kathedraal laten tuimelen, om curator Luyckx te parafraseren. Wat er te zien is, is mooi, maar het mag een aardig stuk tegendraadser opgediend worden.

De Sint-Lukasgalerij, een ruimte in de schoot van die Brusselse kunstschool, zou in de eerste plaats een laboratorium en practicum moeten zijn voor het steeds toenemende aantal studenten beeldende kunsten. Curator Filip Luyckx trekt de werking open naar de ijle en haast onoverzichtelijk geworden kunstwereld via projecten met buitenlandse kunstenaars en via de uitgave van een tweetalig magazine, waarin Luyckx zelf voor teksten en stellingen zorgt.

In het recente nummer beschrijft hij zo de neveneffecten van wat hij het "hedendaagse-kunstvirus" noemt dat is "opgestoken in Vlaanderen". Een na een vallen de conservatieve cultuurbastions in Vlaanderen en gemeentebesturen sluiten zich maar al te graag aan bij de trend om hedendaagse kunst een zonnige plekje te geven, bijvoorbeeld in hun zomerse cultuuraanbod.

Luyckx is duidelijk bezorgd over de vervlakking in de sector en over de manier waarop tentoonstellingen haast rimpelloos worden gemanaged. Luyckx: "We hebben nood aan visionaire baanbrekers die tegen de stroom in roeien en curatoren die met de minst verwachte ideeën kunnen verleiden, zoals picturale landschapsfotografie, ontwerpen voor verstilde labyrinten aan de rand van metropolen, of vallende engelen in een kathedraal."

Bevreemdende verkenningen correspondeert absoluut niet met die radicale statements. De expo met werk van drie kunstenaars is braaf, met weinig of geen interactie tussen de werken. Een galerij van een kunstschool zou toch een lab moeten en kunnen zijn waar het bruist van wringende en tegendraadse presentatievormen die inbeuken op de format van de witte galerie of museumzaal. Werken in een expo confronteren en laten dialogeren is nu net de manier om ze met nieuwe betekenissen op te laden.

Het werk zelf van de drie artiesten in kwestie blijft wel van hoge kwaliteit. Sven Augustijnen schitterde recent nog met de video Une femme entreprenante die soms pijnlijk, ontluisterend en subtiel de relaties aan de oppervlakte bracht tussen politiek, speculatie, grootkapitaal, allerlei belangen en kunst. In de Sint-Lukasgalerij toont hij zijn vroege video Iets op Bach, uit 1998. Het is een voyeuristische registratie, inclusief gemompelde commentaren van Augustijnen, van een wild feestje dat plaatsvindt in het appartement van de overburen. Jean-Bernard Koeman spreekt daarbij van een "wonderlijk ritueel" en dat is het ook.

Augustijnen werkte voor dit werk samen met de dansgroep Les Ballets C. de la B. Dat verklaart meteen de professioneel gespeelde theatrale, bizarre en delirische toestanden in het appartement. Met het verlopen van de tijd wordt het beeld waziger, door de condensatie op de vensters. Dat levert een mooi schouwspel op met zelfs schilderachtige kwaliteiten.

Anouk De Clercq is bekend van haar schitterende projecties van fascinerende en veelal driedimensionale werelden die ze (uit)vindt in wat haar computer van abstracte beelden kan genereren. Haar beeldende universum is als een avontuurlijke trip door tijd en ruimte maar behoudt paradoxaal genoeg ook de vage verwijzingen naar landschap en architectuur. De Clercq is zeker een van de inventiefste kunstenaars in België. In Brussel toont ze Me+, op een piepkleine monitor waarvan de bedrading open en bloot op de schoorsteenmantel van een huiselijk kamertje van de galerie ligt. Me+ is in tegenstelling tot haar ander werk intiem en introspectief. Zelf noemt ze het een "verlegen werk, een minimaal liefdesverhaal met een happy end". Terwijl je voorovergebogen en misschien met je arm leunend op die schoorsteenmantel kijkt, geraak je betrokken bij de fascinerende minimale beelden en de fluisterstem die poëtische teksten prevelt.

Arno Roncada studeert nog aan het Hisk in Antwerpen. Hij presenteert hier technisch perfect gemaakte foto's van desolate interieurs. Roncada zoekt vergeten en lege plaatsen waar geen mens te bespeuren valt. Hij behoort tot een categorie fotografen die details van een verloren gewaande esthetiek uit de jaren zestig en zeventig opvoert als een teken van schoonheid die we niet meer opmerken.

Luk Lambrecht

Waar en wanneer Tot 19 februari, dinsdag tot vrijdag 10 tot 17 uur, zaterdag vanaf 13 uur, Sint-Lukasgalerij, Paleizenstraat 74, Brussel, 02/250.11.11.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234