Maandag 01/03/2021

‘de eerste plaat die niet na een liefdesbreuk komt’

Na een sabbatjaar is Zornik terug met een nieuwe plaat: Satisfaction Kills Desire. Tijd om te luieren was er het voorbije jaar echter niet, want met zijn elektronische escapade in de vorm van Nitebytes, het componeren van een soundtrack voor het tv-programma Wolven en een nieuwe liefde in de goddelijke vorm van Hanne Troonbeeckx, had opperhoofd Koen Buyse zijn handen meer dan vol. Door Pieter-Jan Symons

Satisfaction Kills Desire, het lijkt wel een antihedonistische strijdkreet.

Buyse: “In zekere zin is het inderdaad een maatschappijkritische slogan en zeker ook van toepassing op mezelf. Het verlangen naar is spannend en prikkelend, je moet proberen om die buzz levendig te houden. Anders word je vadsig.”

Ook op ‘The Final Curtain’ lijkt de Billy Bragg in Koen Buyse naar boven te komen.

“Tekstueel is het helemaal een positievere plaat geworden, zonder met het vingertje te willen zwaaien. Het is de eerste plaat die niet na een liefdesbreuk geschreven is. Op ons vroeger werk belichtte ik meer de negatieve kant van het leven. Dat en het feit dat ik de laatste jaren - is het de leeftijd? - meer en meer bezig ben met wat er gebeurt in de wereld zorgden voor een hoopvolle plaat.”

Had je de tristesse van die relatiebreuken nodig om een plaat te schrijven?

“Dat zal ergens wel verbonden zijn met mekaar, maar daarvoor moet ik nog eens in therapie. (lacht) Pijn laat zich moeilijk vangen in woorden. Je loopt niet te koop met donkere gevoelens, maar ze zoeken en vinden uiteindelijk toch een manier om geuit te worden. Bij mij slopen ze dus in de teksten. Nu, een droevige, trage song schrijven is het makkelijkste wat er is. Op een krukje achter de piano of met een gitaar in de hand is het makkelijk om in weemoed te vallen. Vandaar dat Zornik rockt.”

Jullie namen een jaar lang pauze. Sartre zei dat alleen hij die niet roeit de tijd heeft om de boot te laten schommelen.

“Ik denk dat ik door dat sabbatjaar lang niet geroeid heb in de Zornikboot en dat heeft mij ook wel bevrijd. Om in de metafoor te blijven: bij het maken van deze plaat heb ik zelfs anderen even laten roeien. Zo kun je het even van op afstand bekijken en inderdaad wat schommelen indien nodig. Het voorbije jaar is ook zodanig druk geweest dat ik geen tijd had om te piekeren over Zornik. Ik was veel minder gespannen, waardoor de songs veel spontaner tot stand zijn gekomen.”

Heb je uit je verschillende projecten in dat sabbatjaar ook aspecten meegenomen naar Zornik?

“Het zijn natuurlijk twee aparte verhalen, maar ik denk dat alles waar je mee bezig bent onrechtstreeks wel verbindingen heeft. Ik heb bijvoorbeeld gewerkt aan de soundtrack voor Wolven, dat heel wat multiculturele invloeden heeft. Naar aanleiding daarvan schafte ik mij een mandoline en ukelele aan, volgens het rockcliché oncoole instrumenten, en die vonden dan toch ook hun weg naar enkele van de nieuwe Zorniksongs.”

‘The Enemy’ raadt aan om altijd jezelf te blijven. Het duiveltje in mij las dat als een afrekening met Nitebytes.

“Dat kan daar niet op toegepast worden omdat dat dan zou willen zeggen dat ik mezelf moet beperken tot één genre. Onmogelijk! Dat Nitebytes niet veel potten heeft gebroken maakt weinig uit omdat dat niet de bedoeling was. Die song mag je gewoon heel letterlijk nemen.”

Was Nitebytes nodig om tot deze plaat te komen?

“Het was gewoon nodig. Nitebytes moet je zien als een project dat staat voor de grote zak ideeën die we niet bij Zornik kunnen slijten. Onze experimentele keuken. Creatief gezien hielp het wel omdat we op die manier ons hoofd leeg konden maken in aanloop naar een nieuwe Zornikplaat.”

In de beruchte videoclip van ‘The Enemy’ kieperen jullie bejaarden van een klif als symbolische verwijzing naar de vergrijzing. Is dat een thema dat de Zornikfans bezighoudt?

“Nee, maar daarvoor deden we het ook niet. De meeste van onze clips gaan over de band of over mij. Dat trucje kun je maar zoveel keer herhalen. Deze video heeft een verhaal, het stemt tot nadenken én deed wat stof opwaaien. Het houdt de Zornikfans misschien niet bezig, omdat ze nog jong zijn maar je ziet dat uiteindelijk ook ik van die klif gekieperd zal worden en die kleine kindjes dus ook. Het stemt dus wel tot nadenken.”

In Vlaanderen is al snel iets ‘gedurfd’. Zo was er ook heel wat te doen rond je optreden als travestiet in de clip van ‘Scared of Yourself’. Draag je thuis ook jurken?

“Toen wel. (lacht) Ter voorbereiding, welteverstaan. Kijk, een clip dient om aandacht te trekken. Plus: Zornik heeft zowel een vrouwelijk als uitgesproken mannelijk kantje. Tegenwoordig is maar een heel klein percentage van de mannen echt man. Eigenschappen die aanvankelijk niet pasten in het beeld van de macho holbewoner zijn nu veel acceptabeler geworden. Over vrouwen ga ik niet uitweiden, ik weet nog altijd niet hoe die in mekaar zitten. (lacht)”

Ten tijde van de eerste plaat, The Place Where You Will Find Us, zag je er ook uitgesproken vrouwelijker uit. Een misfitskuif tot ver over je ogen, zwarte eyeliner. Was dat een act?

“Nee, zeker niet. Moest dat wel zo zijn, dan zou Zornik nu niet meer bestaan. Dat was wie ik toen was, of wie ik misschien net niet wilde zijn. Mede daardoor werd de vergelijking met Placebo gemaakt, hoewel Brian (Molko, zanger-gitarist van Placebo, PJS) dat ook niet zag. Maar goed, vergelijkingen zijn nodig, ze zijn een soort houvast. Iets wat nergens mee te vergelijken valt, klinkt angstaanjagend en afschrikwekkend. Het is zeker niet zo dat we naar Placebo of Muse zaten te luisteren bij de opnames om zo gelijk mogelijk te klinken. Voor Satisfaction Kills Desire luisterden we veel naar oude Oasisplaten, de muziek die we grijsdraaiden bij de opnames van onze eerste plaat.”

Jullie trokken op afzondering naar Frankrijk om deze plaatop te nemen. Wekt het geen frustraties als je zo lang alleen maar op mekaars smoel en gitaar kijkt?

“We kennen elkaar al zo lang dat we onze frustraties kennen en begrijpen. Zornik is niet het soort groep dat na twee dagen al met getrokken messen tegenover mekaar staat. Nu was het gevoel van vertrouwen zelfs nog groter dan vroeger. Ik ben nogal een controlefreak, maar als het op deze band aankomt weet ik dat de rest evenzeer gepassioneerd is als ik. Voor het eerst kon ik zonder overdreven gespannen te zijn naar de bakker gaan, terwijl de rest van band verder werkte. Ik wist dat het goed zat. Maar elkaar irriteren wérkt natuurlijk wel voor sommige bands. Wij werkten op twee platen samen met producer Phil Vinall en dat resulteerde bijna in slaande ruzie. Dat was toen de manier om het te doen, maar we weten nu dat als we dat nog een keer doen een van ons het misschien niet zal overleven.”

Op Werchter Boutique in 2008 speelden jullie voor Tokio Hotel. Je zou verwachten dat jullie perfect een publiek kunnen delen, maar jullie kregen een bijna vijandelijke reactie van hun fans.

“Dat waren natuurlijk de hoogdagen van Tokio Hotel. Die band werd met de grond gelijk gemaakt in de pers, waardoor hun jonge fans nog meer de behoefte kregen om hun tanden te laten zien. Ze stonden daar allemaal voor Tokio Hotel en niks anders was goed. Als band komt het er dan opaan zo te spelen dat iedereen er iets aan heeft, zoals dat altijd gaat op festivals. Maar Tokio Hotelfans, dat is toch een klasse apart. (lacht)”

De tienerhysterie rond Tokio Hotel viel in het begin ook Zornik te beurt. Dat lijkt nu wat verminderd te zijn. Is dat het voordeel van een bekend lief te hebben?

“Het handige daaraan is het evenwicht: het gebeurt evenveel bij haar als bij mij. De jonge Zornikfans van vroeger zijn ondertussen ook gewoon tien jaar ouder geworden. Tien jaar, als je het uitspreekt lijkt het zo lang. (lacht)”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234