Maandag 05/12/2022

De eerste 5 kilometer

Een seconde loop je samen met je tegenstander, een seconde sta je allebei op hetzelfde niveau, een seconde kijk je elkaar in de ogen en dan tjakaa...

De voorbije week kon je op de '42 kilometer verder'-site volgen hoe ik met een Start To Runprogramma leerde lopen en ook hoe ik al na twaalf weken training sukkelde met een ontsteking aan mijn achilles. Dat laatste had uiteraard te maken met mijn schoenen. De hele tijd liep ik op zilverkleurige Nikes. Om de een of andere reden ben ik de enige in mijn team die mijn zilveren Nikes leuk vindt. Mijn bondscoach Wim De Jonge bekeek ze met een twijfelachtige blik, mijn mental coach Nathan Kahan slaakte eens een diepe zucht en schudde het hoofd. En toen ik voor het eerst mijn trainer Paul Enkels ontmoette, vroeg hij: "Wil je met die schoenen een marathon lopen of wil je ermee naar La Rocca?"

Kortom, ik had twaalf weken gelopen op schoenen die men kan omschrijven als 'een vlotte vrijetijdsschoen', geschikt voor een baandiscotheek, maar waarmee je in atletiekkringen beter niet over de vloer komt. Bij Runners Service haalde ik professionele loopschoenen: een paar spierwitte van New Balance met een rode streep. Met die schoenen zal mijn 5 kilometertest - de bekroning na vijftien weken Start To Run - een makkie worden.

De grote dag was vrijdag 23 juni. Met de hele Start To Rungroep staan we op een atletiekpiste in het Zoniënwoud. De piste is groot. Groter dan de piste waarop we al die weken hebben getraind. Ze ziet er formidabel uit in het avondlicht. Ik krijg een wedstrijdnummer, het nummer 36, opgekleefd. Het is het eerste wedstrijdnummer dat ik in mijn leven krijg. Hoewel dit geen echte wedstrijd is, natuurlijk. We moeten gewoon de 5 kilometer uitlopen. Twaalf en een halve ronde. Dat is veel voor iemand van mijn niveau.

Nathan en Wim zijn van de partij en ook onze cameraman, want van de 5 kilometer maken we een filmpje voor de site. Uit de beelden die we daarvan hebben weggeknipt is er een moment tussen Wim en Nathan.

"Kunnen we zijn loopstijl vergelijken met die van iemand?", vraagt Wim.

Nathan zwijgt betekenisvol.

"Hij heeft eigenlijk geen loopstijl", antwoordt Wim dan maar op zijn eigen vraag. "Hij heeft ook niet echt het lichaam van een loper."

Nathan zwijgt betekenisvol.

"Hij heeft meer de kop van een flandrien. Maar zeker niet van een loper."

Zelf heb ik dat moment niet meegemaakt, want flandrien of niet, ik concentreer me op wat komen gaat. We lopen warm, we stretchen en even is het zenuwachtig wachten. Iedereen wenst iedereen succes en dan klinkt het fluitsignaal.

We zetten ons in beweging. Ik mag niet te snel starten. Niet onmiddellijk alles geven, was de raad die ik kreeg.

"Niet forceren, Wilfried!", roept Wim van op de zijlijn en zegt dan stilletjes tegen Nathan: "Hij gaat zich precies echt niet forceren, denk ik."

Nu is het aan mij om te tonen dat ik op zijn minst een goed Start To Runproduct ben. Als ik de 5 kilometer niet haal dan kan ik de 42 kilometer zeker op mijn buik schrijven.

De eerste rondes gaan makkelijk. De mensen van de Brusselse Atletiek Vereniging, waar ik mijn Start To Run heb gevolgd, moedigen ons aan.

En in de zesde ronde kan ik zelfs iemand inhalen. Op dat moment merk ik dat ik niets liever wil dan mensen inhalen. Dat geeft een enorm kick. Je staart een tijdje naar de voeten van je rivaal voor je, volgt hetzelfde ritme en je versnelt.

Een seconde lang loop je samen met je tegenstander, een seconde sta je allebei op hetzelfde niveau, een seconde kijk je elkaar in de ogen en dan tjakaa... One down, 50 or so to go...

De euforie is dan ook tijdelijk, want tjakaa na tjakaa word ik ingehaald. Vanaf ronde acht wordt het zwaar. Nathan en Wim lopen intussen naast mij, spreken me moed in.

De laatste 100 meter, de laatste rechte lijn. Voor mij loopt een juffrouw die ik nog wil inhalen. We gaan voor een eindspurt. Ik voel dat het nog in me zit. Tandje bij steken, verdomme. Maar ze is jonger dan ik en ze wint makkelijk.

De eindmeet verdwijnt onder mijn voeten. De eindmeet! Ik heb het gehaald. Mijn eerste 5 kilometer! Ik kan 5 kilometer lopen! Wie had dat vijftien weken geleden voor mogelijk gehouden? Wie had dat sowieso voor mogelijk gehouden? Mijn tijd: 32 minuten, 40 seconden. Een personal best, noemen ze dat in de atletiek. Ik ben redelijk trots op mezelf.

Later op de avond vieren we dat met een pasta en nu we de 5 kilometer onder de knieën hebben, kan mijn team op volle kracht gaan om van mij een topatleet te maken in iets meer dan vijf maanden. En ze hebben serieuze plannen, want als ik later Paul officieel aanstel als mijn trainer, spreken hij en Nathan me streng toe:

"Je zult je levensstijl moeten veranderen, wil je hierin slagen", zegt Paul.

"Geen probleem, trainer."

"Euh, besef je wel wat dat inhoudt?", vraagt Nathan. "Je mag niet meer roken, je moet vroeg gaan slapen, niet meer drinken en je zult moeten minderen met al je feestjes."

"Fuck", zeg ik.

"En ook dat zal moeten minderen", grijnst Nathan.

Deze week op www.demorgen.be/42km:

l Beluister het volledige interview met Mieke Boeckx op de podcast

l Beleef de 5 kilometer met het filmpje

l Volg de voorbereidingen naar de 10 kilometer

l Lopen jullie mee?

l Wat ik tot nu toe heb geleerd

l Memo van mijn mental coach: "Wilfried reageert te negatief op mislukkingen"

l Leer een nieuw teamlid kennen

l Het eerste bloed

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234