Dinsdag 07/04/2020

De eenzame twijfelaar Clinton

'De manier waarop conflicten wereldwijd verlopen', meent John Chipman, directeur van het International Institute for Strategic Studies, "wordt nu haast geheel bepaald door de Amerikaanse wil om zich ermee te bemoeien. Neem Afrika, een continent waarin de VS nauwelijks geïnteresseerd zijn: daar ontwikkelen de oorlogen - of het nu in Sierra Leone, Kongo of Angola is - zich tot lang aanslepende crisissen waarin regionale allianties worden gesloten."

Als de VS zich wel mengen, transformeert een conflict zich tot een 'internationale oorlog', en volgens Chipman is er ironisch genoeg nauwelijks een analyse te maken van waarom Kosovo wél belangrijk is en Angola niet. "In beide gevallen gaat het niet om een bedreiging van de VS-soevereiniteit of hun directe belangen. Die keuzes zijn dus arbitrair."

"Het komt erop aan zich te profileren op een manier die de VS bevalt. De Bosnische moslims deden het een paar jaar geleden met succes, nu doet het bevrijdingsleger UCK het: ze stellen zich voor als de hoeders van de mensenrechten van de Kosovaren en zijn als dusdanig een 'aanvaardbare' bondgenoot voor Washington."

De unipolariteit, het feit dat de VS steeds meer 's werelds enige en onbetwiste crisismanager zijn, vindt Chipman op zichzelf geen probleem. "Immers, ze is voorwaardelijk. De VS kunnen niet zomaar doen wat ze willen, ze moeten altijd steunen op regionale bondgenoten. Veel bedenkelijker is het dat het de Amerikanen aan strategische doelstellingen ontbreekt. Ze lijken militair aan aparte hoofdstukken te beginnen, zonder dat het ooit een hele roman wordt, en dat is heel nefast. Vooral: er wordt niet uit geleerd. Kijk naar de manier waarop Irak is aangepakt. Vier dagen van luchtbombardementen - Operatie Woestijnvos - en vervolgens sporadische luchtaanvallen, maar als blijkt dat die strategie nergens toe leidt, heeft men geen alternatief. Wat heeft Woestijnvos opgeleverd? De Unscom-wapeninspecties zijn gestaakt en men is er niet in geslaagd Saddam Hoessein te dwingen hen opnieuw toe te laten, noch om een alternatief voor die missie door te voeren. En ondanks dat falen in Irak, doet men in Kosovo net hetzelfde: luchtbombardementen, en als het niets uithaalt: nog meer bommen."

Chipman schrijft die mislukking op het conto van Clintons gebrek aan leiderschap. "Er is een enorme kloof tussen zijn retoriek als 'redder der democratie' en zijn acties. Of beter: vooral zijn gebrek daaraan. Clinton is niet tot grondtroepen voor Kosovo bereid omdat hij de Amerikaanse publieke opinie onderschat. Hij denkt ten onrechte dat zijn burgers niet tot een engagement bereid zijn. Indien hij een duidelijk beleid voerde en zich niet dermate in de nesten had gewerkt op het binnenlandse front, waardoor een coalitie met het door Republikeinen gedomineerde Congres ondenkbaar is geworden, dan zou dat engagement er zeker zijn. Nu heb je gewoon een eenling, een twijfelaar die staat te schreeuwen op het gazon van het Witte Huis."

(CV)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234