Dinsdag 27/10/2020

De echte schande van het toiletincident

Senator Craig werd gearresteerd nadat de agent ervan uitging dat hij in het toilet aan het 'signaleren' was. De politie heeft hem duidelijk in de val gelokt

Laura M. Mac Donald over de Amerikaanse senator die naar seks hengelde in een herentoilet

Laura M. Mac Donald is auteur van The Curse of the Narrows: The Story of the 1917 Halifax Explosion@4 DROP 2 OPINIE:Wat zo choquerend is aan de toiletarrestatie van senator Larry Craig is niet dat hij met zijn voet zat te tikken in het kleinste kamertje en daar al dan niet iets mee bedoelde, maar dat er in Minnesota nog altijd politieagenten betaald worden om terug te tikken. Nochtans zijn al veertig jaar lang de meeste politiedepartementen ervan op de hoogte dat mannen die naar seks op publieke plaatsen hengelen, homoseksueel of niet, voor het grootste deel respectabele burgers zijn. Hen arresteren kost veel en heeft weinig resultaat.

In 1970 publiceerde Laud Humphreys het opzienbarende Tearoom Trade: Impersonal Sex in Public Places, zijn doctoraatsverhandeling aan de Washington University. Door zijn onorthodoxe methodes - hij kreeg geen toestemming van zijn onderzochte personen, spoorde hun namen en adressen op via hun nummerplaat en interviewde de mannen in hun eigen huis in vermomming en onder valse voorwendsels - wordt Tearoom Trade nu beschouwd als het beste voorbeeld van onethisch sociaal onderzoek.

Dat terzijde mogen zijn bevindingen er zijn. Tot in de kleinste choreografische details beschrijft Humphreys, die in 1988 overleed, hoe de verschillende signalen - tikken met de voet, wuiven met de hand en de positionering - deel uitmaken van een uitgebalanceerd ritueel van roep en antwoord, een complexe serie van codes die het juiste antwoord vereisen alvorens verder te gaan. Om het eenvoudig te zeggen: een heteroseksuele man zou met rust gelaten worden zodra de eerste tik, hoest of blik onbeantwoord bleef.

De reden? De initiator wil niet gearresteerd worden, in elkaar geslagen of achtervolgd door tieners, dus heeft hij een aantal veiligheidsmechanismen ingebouwd. Of zoals Humphreys het verwoordt: "Door deze beveiligingen moet geen enkele man vrezen lastig te worden gevallen in dergelijke faciliteiten."

Humphreys' doel was niet uitsluitend academisch: hij probeerde het publiek en de politie te tonen dat heteroseksuele mannen niet aangevallen zouden worden in deze toiletten. Zijn bevindingen lijken niet alleen met Craigs ontkennen komaf te maken - dat het allemaal een misverstand was - maar ook met de verklaringen van de politieagent, die beweerde een passieve participant te zijn. Als de code gevolgd werd, was dat naar alle waarschijnlijkheid doelbewust en door beide mannen.

Humphreys verdeelde de interacties in fases, die opvallend veel gelijkenissen vertonen met de politiebeschrijving van Craigs gedrag. Eerst is er de benadering: Craig zou in het toilet naar binnen geloerd hebben. Dan komt de positionering: hij neemt het toilet naast de agent. Signaleren: Craig zou met zijn voet getikt hebben en de schoen van de agent aangeraakt hebben, die dicht tegen de scheidingswand rustte, en vervolgens zijn hand onder de wand hebben geschoven. Er zijn nog meer fases in Humphreys' lexicon - manoeuvreren, overeenkomen, voorspel en de uitbetaling - maar Craig werd gearresteerd nadat de agent ervan uitging dat hij aan het 'signaleren' was.

Wat Craigs bedoelingen ook geweest mogen zijn, de politie heeft hem duidelijk in de val gelokt. Als de politieagent niet terug had gekeken of de tik beantwoord, zou er geen nieuws zijn. Op dat punt was Humphreys onvermurwbaar en expliciet: "Op basis van uitvoerige en systematische observatie twijfel ik aan de waarachtigheid van eender wie (rechercheurs of anderen) die beweert 'aangerand' te zijn in een dergelijke setting zonder eerst zijn 'toestemming' te hebben gegeven."

En voor zij die denken dat een notoir familieman en conservatieve senator niet het type is voor vluchtige seks op een toilet: Humphreys' onderzoek laat het tegendeel zien. Zelf een voormalig priester van de episcopale kerk en verdoken homoseksueel was Humphreys verrast om tijdens de interviews te ontdekken dat de meeste van zijn bestudeerde personen getrouwd waren; hun huizen zagen er net iets beter uit dan het gemiddelde, hun tuinen waren beter verzorgd. Ze hadden een goede opleiding genoten, werkten lange dagen, engageerden zich in de kerk of de lokale gemeenschap, maar waren tegen de verwachtingen in voornamelijk politiek en sociaal conservatief en verkondigden dat met luide stem.

Met andere woorden: die mannen hadden niet alleen een leuke familie, ze hadden een leuke familie die leek te geloven wat de vaders hardop predikten over de heiligheid van het huwelijk. Humphreys noemde die paradox "de borstplaat van rechtschapenheid". Hoe meer een man te verliezen had bij een geheim leven, hoe meer kentekens van respectabiliteit hij vergaarde. "Zijn harnas heeft een bijzondere schittering, een gloed, die het publiek lijkt te verblinden voor sommige van zijn praktijken. Naar de alledaagse buitenwereld toe is hij niet alleen normaal, maar rechtschapen - een voorbeeld van goed gedrag en correct denken."

Humphreys anticipeert zelfs op het felle verweer van mannen die ontmaskerd worden: "De geheime overtreder gelooft dat hij rechtschapener is dan eender wie, vandaar zijn shock en woede, zijn verontwaardiging en ongeloof, wanneer hij ontdekt wordt en in diskrediet gebracht."

Die laatste zin doet denken aan de wanhopige en ongeloofwaardige pogingen van publieke figuren, zowel hetero- als homoseksueel, in het brandpunt van de vele recente publieke seksschandalen om de beschuldigingen aan hun adres te weerleggen. Met name door republikein Mark Foley, eerwaarde Ted Haggard, senator David Vitter en nu Craig. Met als enige verschil dat Larry Craig gearresteerd werd.

Seks op openbare plaatsen is zonder twijfel een publiek ongemak, maar handelingen in onderlinge toestemming criminaliseren, werkt niet. "De enige schadelijke effecten die deze ontmoetingen hebben, direct of indirect, zijn het gevolg van politiehandelingen", schrijft Humphreys. "Afpersen, zwijggeld, reputaties en families die verwoest worden, zijn allemaal het resultaat van een politie-interventie in de tearoomscene." Welke gemeenschap kan het zich permitteren om goede burgers te verliezen?

En, wat ons betreft, laat ons stoppen met verrast te zijn telkens als we ontdekken dat publieke figuren hun eigen complexe sekslevens hebben, en iets meer op onze hoede zijn als ze vol eigendunk het seksleven van anderen veroordelen.

© The New York Times

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234