Donderdag 21/10/2021

De dunne lijn tussen cool en arty-farty

Vanavond sluit CocoRosie de eerste avond van M-idzomer af. Dit eigenzinnige meisjesduo is al jaren de speelbal tussen verwoede aanbidding en pure afkeer. Het verhaal achter de Nickelback van de freakfolk.

De nieuwste single van CocoRosie heet 'We Are On Fire'. Toepasselijk, want vuur is ook wat fans en haters verbindt. De fervente aanbidders van de groep zijn talrijk - ook Yoko Ono, Antony & The Johnsons, The Wombats of Amatorski adoreren de groep - maar bijna net zoveel muziekliefhebbers zouden de zusjes Bianca en Sierra Casady liefst onder vuur nemen. Op die manier lijkt CocoRosie wel de Nickelback van de freakfolk-beweging: ofwel koester je hun eigenaardige riedeltjes, ofwel haat je hun muziek hartsgrondig. Of anders nog: haat je hen.

Op het web kon je bijvoorbeeld lange tijd een site terugvinden die CocoRacist heette, in navolging van een vilein scheldstuk op de cultuursite Brainwashed.

Aanleiding was een artikel in The Washington Post waarin Bianca vertelde over de populaire Kill Whitie-feestjes in Williamsburg, Brooklyn. Dat waren hiphop-parties voor blanke hipsters, die zich 's nachts niet in zwarte achterbuurten durfden tonen. Bianca hield een warm pleidooi voor de feestjes met de woorden: "In de conventionele hiphopclubs zijn de mannen veel te hardcore." De overwegend blanke scene van Kill Whitie noemde ze "een veilige omgeving om freaky te zijn".

Dat Bianca ooit als model werkte, en haar zus Sierra opera studeerde, maakte van hen "bange blanke upperclass", vonden critici.

In diezelfde socio-economische context schoot hun song 'Jesus Loves Me' met de regels "Jesus loves me/ But not my wife/ Not my nigger friends/ Or their nigger lifes" al net zo hard in het verkeerde keelgat. Dat John Lennon het 'N-woord' - ultragevoelige materie in Amerika! - jaren voordien ook al eens in de mond nam, bleek Yoko Ono gelukkig niet vergeten. Zij nam de verdediging van de zusjes op, door hen publiekelijk "een verfrissende douche in deze muzikale woestijn" te noemen.

Jamie Stewart van de cultgroep Xiu Xiu legde de bizarre opvattingen van CocoRosie nog anders uit: "Ze zijn fout op zo veel verschillende manieren dat het weer wondermooi wordt: alsof je zou kijken naar een wolk gifgas. Ik raak net zo gefascineerd door hen als dat ik vrees voor mijn gezondheid. Daar hou ik van in een band."

Een idyllischer beeld schetst tv-maakster Annick Ruyts dan weer. Zij bekende dat ze "volledig kan wegdromen" bij de muziek van beide zusjes. En glaskunstenaar Joost Caen vergeleek de herinnering aan zijn idealistische jeugd met de muziek van CocoRosie. Voor niet één gat te vangen dus, die twee zusjes.

Maar dat speelt niet steeds in hun voordeel. Een journalist van de populaire muzieksite Stereogum herinnert zich hoe hij ooit een lovende recensie schreef over The Adventures of Ghosthorse And Stillborn. Te lovend, zo bleek: te elfder ure werd zijn stuk afgevoerd in het voordeel van een vernietigende review.

Volgens Antony Hegarty - van The Johnsons - wordt die houding ingegeven door vrouwenhaat: "CocoRosie neemt risico's die niemand aandurft, en laat zich niet seksualiseren. De overwegend blanke, mannelijke pers straft hen daarvoor af. Het weerspiegelt de ontkenning van een groter feministisch, ecologisch, raciaal en spiritueel probleem."

Zou het écht? De zusjes maken het de buitenwereld misschien gewoon niet graag makkelijk. Soms kijken interviewers een half uur aan tegen een duo dat in gebarentaal met elkaar praat. En ook op het podium nodigt hun wereld van donkere fabels en incestueuze opvoeringen niet vaak uit tot empathie. Zelfs fans moesten in het verleden al slikken, wanneer de groep volstrekt onbegrijpelijke teksten integreerde in obscure songs, alsof ze per se de eigen spionkop ook wilden buitensluiten. Neem daarbij de wansmakelijke projecties van harige mannenkonten en katten vol vlooien (zoals in het Rivierenhof vorig jaar) of hoezen waarop eenhoorns elkaar bespringen, en je beseft waarom het duo mensen kan afstoten.

Conservatief Amerika, en in mindere mate Europa, schuurde zijn knokkels alvast rauw aan het rollenspel van geslachtsverwarring dat de twee meestal opvoeren. Bianca Casady draagt de snor, Sierra de baard. Letterlijk trouwens. En op hun tweede plaat haalden ze er ook de androgyne Antony Hegarty bij voor een song over auteur, toneelschrijver en relnicht Jean Genet. Met de zegen van Hegarty: "Bianca en Sierra zijn Amerikaanse kunstrevolutionairen, en de enigen die de culturele tijdgeest belichamen. Hun magische creativiteit kan een balsem zijn voor alle getormenteerde zielen in deze wereld. We hebben hen dus meer dan ooit nodig."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234