Dinsdag 10/12/2019

De Duitsers supporteren zoals ze voetballen: zeer efficiënt

Ook aan de Brandburger Tor in Berlijn werd er uitbundig gevierd. Beeld AFP

Maarten Inghels is dichter en schrijver. In 2013 verscheen het reportageboek 'De eenzame uitvaart, 40 verhalen en gedichten bij vergeten levens' over zijn werkzaamheden als coördinator van 'De eenzame uitvaart' in Antwerpen. Hij verbleef het finaleweekend in Keulen en brengt van daaruit verslag uit.

De Duitsers supporteren zoals ze voetballen: zeer efficiënt. Er zat weinig franje aan. Terwijl de Nederlanders al weken in hun oranje juichpakken sliepen, Belgen elkaar vonden onder een gemeenschappelijke hashtag, was het in Keulen lang zoeken naar autospiegelhoesjes, vlaggen en andere merchandising. Bij aankomst in een van de cultuursteden van Duitsland, leek het alsof ze Noord-Koreagewijs nog niet helemaal op de hoogte waren gebracht van hun finaleplaats.

Ik kijk naar de match in het Keulse Belgische Kwartier, meer bepaald op de Brüsseler Platz. Een modewijk op het kruispunt van welklinkende straten als Antwerpener Strasse, Genter Strasse, Flandrische Strasse. Het is geruststellend om te zien dat de Duitse supporter zich hier drie uur voor het eerste fluitsignaal herpakt door pils achterover te slaan op het midden van de straat en zijn outfit bij elkaar te zoeken.

Plots heten ze allemaal Schweinsteiger.

Haast iedereen draagt het witte truitje met zwarte biesjes van Adidas, hier en daar afgewerkt met drie gouden sterretjes, alsof ze allemaal voor het sportmerk voetballen. Adidas wrijft zich wahrscheinlich druk in de handen om zoveel sponsoring.

Ze zijn niet de enige die munt weten te slaan uit een bloedstollende voetbalfinale. In de meeste cafés was het lang voor aanvang druk zoeken naar een kruk of stoel in een geschikte kijkhoek, en kon je die in de meeste gevallen maar beter op naam reserveren, soms zelfs tegen forse betaling. Sommige ijssalons en frühstückzaken hebben hun interieur voor de gelegenheid omgeschopt naar dat van een bioscoopzaal. Restaurants schoven hun menu's aan de kant voor drankkaarten.

En halverwege de wedstrijd zie ik de eerste zwervers al opduiken die zich een mini-job bij elkaar werken door tientallen glazen bierflesjes uit de goot te verzamelen voor het statiegeld. Dat Keulen ook serieuze favelas kent, is jammer genoeg een ander verhaal.

Een eerste barstje in de Duitse gereserveerdheid en organisatiedwang vertoont zich enkele minuten voor de aftrap. Wanneer de grote 18-karaats beker door Gisele Bündchen het veld wordt opgedragen, reageert het Duitse publiek uitzinnig. De supporter ruikt of goud, of het vierde sterretje dat op hun shirt moet.

In de eerste helft is het vooral de regen die scoort. Niets beter voor de Gemeinsamkeit dan een natte broek onder de reusachtige lindenbomen delen. Schweinsteigers en Götzes onder elkaar. De meisjes die de hele match door glazen bier ronddragen, brengen vuilniszakken om onder te schuilen.

De pauze brengt me een paar straten verder bij een projectiedoek aan een garagepoort waar de sfeer al wat hitsiger wordt. De tweede helft is op gang getrokken, maar het doelnet wil maar niet golven. Ironisch genoeg supportert een groepje aanwezige Antwerpenaren luider dan de aspirant-Neuers bij elkaar.

Nadat de laatste regenbui voorbij is getrokken in de vijftigste minuut, liggen de straten er als een zwart glanzend mollenvel bij, met grote plassen waarin de dramatische wolkenlucht en de voor niemand knipperende verkeerslichten mooi in weerspiegelen.

Elk kwartier passeert er een lege tram in de brede straten, maar daarnaast zie je alleen groepjes mensen gebiologeerd naar de schermen in de winkeletalages of cafés staren. Witte konijnen voor de lichtbak gevangen. Het grasgroene licht dat op hun gezicht sneeuwt.

Voorbij de tachtigste minuut wandel ik langs de grotere horecazaken op de ringlaan van Keulen. Iedereen weet dat de goal moet vallen, voor die verdomde verlengingen, maar de weinige zwartgeelrode versieringen blijven in hun schoot liggen. De stad houdt zijn adem in. Her en der zie je auto's die men dubbelgeparkeerd aan de kant heeft laten staan.

Als ik drie haltes verder uit de metro weer bovengronds kom, valt de goal. Ik loop door de windstille natte straten van een oude volksbuurt. Achter mij hoor ik de eerste knallen van vuurwerk - het is een kwestie van het in de hand te houden en net voor het einde los te laten.

In de laatste minuten van de verlengingen stap ik een bruine volkskroeg binnen, de sigarettenrook hangt als een dikke nevel in de lage zoldering. Een kleine vrouw, ongeveer vijftig jaar, staat met een hoedje en een toeter voor het grote plasmascherm tegen de houten lambrisering te juichen en schril te roepen.

Het is een kwestie van de goal vast te houden tot op het einde, versta ik uit haar Duits. Zij is Schweinsteiger, haar gezette man op de barkruk naast haar draagt een shirt met 'REUS' op.

In het donkere café licht haar gezicht op wanneer het laatste fluitsignaal weerklinkt. Buiten barst het vuurwerk los, zwellen de eerste autotoeters aan. Eindelijk mogen de remmen los, eindelijk kan ze haar Reus omhelzen, net als de rest van de stamgasten in het café.

Allemaal Schweinsteiger, #allezusammen.

Beeld Koen Broos
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234