Zaterdag 23/10/2021

De dood van het domme blondje

Wie op loungeachtige cocktailjazz hoopte, kwam bedrogen uit

jazz l diana krall maakt vorst even intiem HHHH

Koen De Meester

Ook babes willen ernstig genomen worden. Diana Krall was jarenlang het domme blondje van het jazzcovercircuit en iedereen verbaasde zich veeleer over de good looks dan het knappe pianospel. Nu lijkt het echter tijd om ook eens naar haar vingers te kijken, want de Canadese pianiste speelde dinsdagavond in Vorst Nationaal een concert dat de bunker even intiem als een rokerige club maakte. Faut le faire.

Diana Krall werd groot met buitensporig gearrangeerde jazzstandards die prettig in het oor lagen en weinig nieuws boden. Dit voorjaar bracht ze echter The Girl in the Other Room uit. De plaat betekende een koerswijziging, al vond ze wel de weg naar het publiek. In haar thuisland haalde ze dubbel platina en in de VS, Frankrijk en Groot-Brittannië goud. Het is een sobere cd geworden waarop eigen songs en liedjes van goed volk als Elvis Costello, Tom Waits en Joni Mitchell centraal staan. Krall schreef voor het eerst een aantal melodieën zelf, maar voor de teksten deed ze een beroep op echtgenoot Elvis Costello.

Costello kneedde haar observaties en ideeën om tot bruikbare liedjes. Het resultaat is beslist een grote stap voorwaarts voor Krall. Ook live keerde ze zich van de suikerzoete salonjazz af. Zo werd ze dinsdagavond slechts door gitarist Anthony Wilson, de beroemde drummer Peter Erskine (Weather Report, Steely Dan, Joni Mitchell...) en bassist Robert Hurst begeleid; stuk voor stuk het absolute puikje in de jazz. De begeleiders stonden sympathiek ten opzichte van de liedjes en Kralls pianospel. Wie op pure loungeachtige cocktailjazz hoopte, kwam dan ook bedrogen uit, want de opener 'Sometimes I Just Freak Out' klonk zelfs lichtjes atonaal.

De pianiste tackelde daarna sensueel rockend 'Stop This World', een song van Mose Allison. Ze forceerde nergens haar stem en klonk even laconiek als een agent die een bekeuring uitschrijft. De lijzige zang contrasteerde mooi met het warme samenspel. Vooral gitarist Anthony Wilson drapeerde virtuoos subtiele noten rond de songs. De pianiste bracht spanning in de formule door haar vaak excentrieke solo's.

Een eerste hoogtepunt kwam er met de titelsong van de recente cd, die onderkoelde swing combineerde met een schitterende tekst over liefde in moeilijke tijden. In 'Temptation' van Tom Waits en Kathleen Brennan sijpelde Waits kromme muzikale vocabulaire door. Krall speelde daarin immers piano met één hand, terwijl ze met de andere de snaren in de vleugel dempte. We kregen verder een snelle versie van 'The Devil May Care' met een glansrol voor drummer Peter Erskine. Daarop volgde een broos 'Almost Blue', waarbij heel Vorst de adem inhield, en als afsluiter een uitbundig 'Love Me like a Man'. De voormalige prinses op de erwt is nu een fraaie jazzkoningin geworden.

WIE Diana Krall WAAR EN WANNEER Vorst Nationaal op dinsdag 30 november

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234