Woensdag 14/04/2021

De dood van de comebackkid

Brussel l Toen hij begin dit jaar een Honorary Award kreeg voor zijn hele carrière vroeg de toen net 81 geworden filmmaker Robert Altman of die prijs niet te vroeg kwam. Hij onthulde toen een van de best bewaarde geheimen van Hollywood: dat hij elf jaar geleden een nieuw hart kreeg ingeplant. 'Ik denk dat ik nog veertig jaar te goed heb', aldus Altman. 'En ik ben van plan die te gebruiken.' Het mocht niet zijn.

door Jan Temmerman

Een makkelijke carrière heeft Robert Altman, die op 20 februari 1925 in Kansas City geboren werd en gisteren in een ziekenhuis in Los Angeles overleed, sowieso niet gehad. Met Hollywood was er altijd sprake van een haat-liefdeverhouding. En dat was wederkerig. Hij was op zijn onafhankelijkheid gesteld, was kritisch en wilde niet naar de pijpen van de studio's dansen. Als dat betekende dat hij zijn films niet gefinancierd kreeg, dan ging hij wel voor tv werken. Niet dat hij daar zelf zo hoog mee opliep.

Om de zoveel tijd maakte Altman, tussen de commerciële flops of de afgesprongen projecten, toch weer een hitfilm, zoals de Hollywoodsatire The Player uit 1992.

Dat succes maakte het dan weer mogelijk om een lang gekoesterd project van Altman gefinancierd te krijgen: het prachtige Short Cuts, gebaseerd op de al even sublieme kortverhalen van schrijver Raymond Carver. Op de vraag hoe frustrerend het wel was voor iemand met zijn staat van dienst om zich telkens weer te moeten bewijzen vooraleer de geldschieters over de brug wilden komen, antwoordde hij: "Zo is het nu eenmaal. In Amerika ben ik zo sterk als mijn jongste film. In Europa laat men filmmakers de waardigheid van hun beste werk."

Het had nochtans lang geduurd vooraleer Altman echt aan de slag kon in het filmbedrijf. Hij probeerde het als acteur, als scenarist en als liedjesschrijver. En toen dat eerst niet lukte, ging hij als reclameman werken voor een bedrijfje dat honden tatoeëerde. In het begin van de jaren vijftig keerde hij terug naar Kansas City, waar hij aan de slag kon bij een bedrijf dat educatieve films produceerde. Daarna kon hij bij de tv aan de slag als regisseur van de Alfred Hitchcock Presents-show en later ook bij Bonanza.

Zijn echte doorbraak kwam er in 1970 met de antioorlogsfilm M*A*S*H, maar Altman mocht die film slechts draaien nadat zo'n vijftien andere regisseurs het project hadden afgewezen. Sindsdien is Altman films in alle mogelijke genres blijven maken, gaande van Nashville (countrymuziek) over A Wedding (een bruiloft) tot Prêt-à-Porter (de modewereld), Gosford Park (de Britse aristocratie) en nu, als onbedoeld testament, A Prairie Home Companion (een mijmering over de laatste uitzending van een populaire radioshow). Hij experimenteerde ook met de overlappende dialoog, wat ooit absoluut not done was. In het echte leven wachten mensen toch ook niet altijd tot iemand anders is uitgesproken, dacht Altman. Hollywood vond dat geen goed idee. Van zijn kant vond Altman hun voorliefde voor happy endings evenmin een goed idee. Want ook dat klopt niet met het echte leven.

We zullen Altman, de oude man, missen.

A Prairie Home Companion draait vanaf 6 december in onze bioscopen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234