Vrijdag 06/12/2019

De dodentocht van de rock

Met meer dan honderdvijftig groepen verspreid over acht podia kwam er flink wat uithoudingsvermogen aan te pas om deze negentiende editie van Pukkelpop zonder spierpijn uit te stappen. Om en bij de 125.000 jongeren liepen zich drie dagen lang de voeten vanonder het lijf om het kruim van de alternatieve muziek aan het werk te zien. Al sloten 50 Cent en The White Stripes zaterdag het feestje in mineur af.

Hoeveel is te veel? Het lijkt een vraag die de organisatoren van Pukkelpop niet bezig lijkt te houden. Met maar liefst acht podia had het festival de grens dit jaar opnieuw verlegd. Létterlijk zelfs, want dat extra podium - de zogenaamde Wablief-stage - werd helemaal ingepalmd door het uitwisselingsproject dat Pukkelpop nu al voor het vijfde opeenvolgende jaar met haar Zuid-Afrikaanse evenknie Oppikoppi onderhoudt. Groepen van de Kaap deelden het podium met helden van bij ons en zorgden met ronduit hilarische groepsnamen als 'Fokoffpolisiekar' alvast voor wat exotiek.

Ook de Belgen hadden hun plaats op de affiche beslist verdiend. Fifty Foot Combo, Mint, Hitch, Ghinzu en Girls in Hawai bewezen dat vaderlandse rock - hoe divers ook - zich zonder gezichtsverlies naast internationale acts kon hooghouden.

Die overdaad had wél als voordeel dat iedere festivalganger à la carte zijn eigen programma kon samenstellen. Wellicht waren er op die 125.000 geen twee die identiek hetzelfde parcours hebben afgelegd. In die zin heeft Pukkelpop nog het meest gemeen met een supermarkt waar iedereen zijn eigen inkopen doet. De dancehall en Boiler-room werden dit jaar naar de verste uithoek van het terrein verbannen, wellicht om de interferentie tussen de verschillende podia te elimineren. Dat had tot gevolg dat het op dance beluste volkje eigenlijk zijn eigen festival in het festival kreeg, en dus veel minder circuleerde dan vroeger. Overigens overstemde het geluid van de andere podia bij momenten nog steeds de iets intiemere concerten. Het schrijnendste slachtoffer daarvan was de verstild spelende Devendra Banhart, een singer-songwriter die vrijdagmiddag in de château zodanig weinig verhaal had tegen de spijkerharde geluidsmuur van Auf Der Maur op de Main Stage dat hij na afloop uitermate gegeneerd en ontmoedigd het podium afstapte. Dat was zowat het voornaamste pijnpunt van de vele podia, ook al lagen ze allemaal verder dan ooit uit elkaar, en is er geen enkel festival waar je als toeschouwer zoveel kilometers aflegt.

Het enorme aanbod zorgde er dan weer wél voor dat een aantal van de hotste acts van het moment - Keane, The Destillers, Mylo, The Killers, The Freestylers - op zijpodia terechtkwamen terwijl ze eigenlijk net zo goed op de mainstage hadden kunnen staan. Dat is enerzijds de sterkte van het festival - je kunt er haast op elk moment van de dag ontdekkingen doen - maar bij de set van de Nederlandse dj Tiësto dreigde de dancehall vrijdag zelfs létterlijk uit zijn voegen te barsten. Tiësto - volgens kenners de beste dj ter wereld - had moeiteloos het grote podium kunnen afsluiten.

Die plek werd nu gereserveerd voor The White Stripes, een groep die op basis van één riffje haar plaats op de affiche had verdiend. En wat 50 Cent, live een aanfluiting van alles waar een popconcert voor hoort te staan, in Hasselt kwam doen was ons al helemaal een raadsel. Zéker na de unaniem vernietigende reacties op zijn vorige concert. Worden zulke artiesten opgedrongen door Clear Channel, of is Pukkelpop stilaan meer mainstream dan we allemaal willen geloven?

Bart Steenhaut

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234