Donderdag 28/05/2020

De diepste emoties van gewone mensen

Familiezaken is ongetwijfeld een van de meest miskende programma's van het nieuwe televisieseizoen. En dan hebben we het niet over de tv-film die TV 1 ons elke dinsdagavond te bieden heeft, maar wel over de daaropvolgende reportage, waarin Bettina Geysen, de ietwat stijve en afstandelijke omroepster, zich verrassend ontpopt als de hartverwarmende reporter die met gewone Vlaamse mensen praat over hun diepste en ware gevoelens. Spijtig genoeg loopt die wekelijkse reportage wat verloren in de combinatie met de speelfilm.

Deze week gaat Bettina Geysen na de tv-film The Gift praten met de familie van Geraldine Holmes. Ondanks haar terminale pancreaskanker probeert ze samen met haar man, zoon en dochter nog zoveel mogelijk van het leven te genieten. Het is een zeer aangrijpende reportage geworden, die niet zozeer over kanker gaat maar wel over afscheid nemen.

Familiezaken pretendeert geen emo-televisie te willen zijn. Maar waar ligt de grens?

Bettina Geysen: "Het is moeilijk te definiëren. Het is niet zo dat wij daar een aantal parameters voor hebben. Maar als er tranen vloeien, dan laten wij dat niet vaak zien. Als de mensen het moeilijk hebben, dan lassen we even een stilte in of wordt er zelfs gestopt om ze terug op adem te laten komen. Het valt op dat die mensen zich zeer snel bloot geven. Dat is voor ons natuurlijk mooi meegenomen, want dan moeten we geen grote omwegen maken om die mensen te laten vertellen wat ze te zeggen hebben of om hun gevoelens te tonen. Soms gaan ze heel ver. Dan beseffen ze niet meer dat die camera's er zijn en zien ze mij ook niet meer als de reporter. Zij focussen op hun eigen gevoelens en dan gebeurt het vaak dat er gehuild wordt. Als je daarop gaat inzoomen, dan moet je echter telkens verder gaan en naar excessen en bijzondere mensen gaan zoeken. In Familiezaken gaat het daarentegen om heel gewone mensen. Misschien is het daarom ook zo confronterend."

Als Gilbert in de reportage met een krop in de keel zegt: 'Ik heb voor Geraldine frambozen geplant en ik hoop dat ze er nog zal kunnen van proeven', dan is dat toch minstens zo aangrijpend als iemand die in tranen uitbarst?

Bettina Geysen: "Misschien zelfs nog aangrijpender. Familiezaken gaat de emoties niet uit de weg, maar wil ze integendeel tonen, zij het dan wel heel authentiek zodat ze voor iedereen herkenbaar zijn. Ik ben zeker al even verdrietig geweest als Geraldine en al even kwaad als Gilbert."

Is het niet merkwaardig dat Geraldine, die toch de dood in de ogen kijkt, zich veel sterker toont dan haar man en haar zoon?

Bettina Geysen: "Ik vind dat niet. Tijdens het maken van deze reportages is het vanzelfsprekend dat je terugdenkt aan de ervaringen die je zelf hebt meegemaakt. Vijf jaar geleden heb ik mijn vader verloren en vorig jaar is ook een tante van mij aan kanker gestorven. Ik vind het voor de mensen die achterblijven, veel moeilijker. Maar misschien zeg ik dat omdat ik zelf ook niet echt bang ben voor de dood."

Of is het, zoals zoon Steven zegt, een 'egoïstische reflex' omdat je een naaste niet wil loslaten?

Bettina Geysen: "Dat speelt zeker mee. Niet alleen omdat je iemand moet prijsgeven, maar ook omdat het definitief is. Als je weet dat je gaat sterven, dan ben je misschien wel bang voor wat er precies gaat komen: ben je echt dood of geloof je nog in een hiernamaals of wat dan ook? Maar het is hoe dan ook wel het einde op deze wereld. Terwijl de mensen die achterblijven, voortdurend geconfronteerd worden met die leegte."

Maar waarom willen ze uitgerekend aan u hun diepste gevoelens kwijt?

Bettina Geysen: "Het is heel opvallend. Die mensen hebben eerder al met de researchers gesproken. Ook eindredactrice Ann Mulders heeft er al een dag samen mee doorgebracht. Soms krijg ik te horen dat ze nogal gesloten zijn. Maar dan komt de dag van het eigenlijke interview en is het net alsof ze daarop gewacht hebben om hun hart in je handen te leggen. Alsof ze enorm naar die dag toegeleefd hebben en dat dan gewoon over je uitstorten. Kijk, over gevoelens praten gebeurt bij ons sowieso weinig. En als dat wel gebeurt, dan is dat - zelfs tussen koppels of tussen moeder en kind - vaak heel normatief, zo van: eigenlijk zou ik moeten vinden dat het mij niet stoort, maar het stoort mij vreselijk. Mensen die met elkaar moeten leven, willen elkaar ook altijd een beetje sparen en laten niet echt het achterste van hun tong zien. Met Familiezaken hebben ze een excuus om te tonen hoe ze echt zijn."

De vergelijking is ongetwijfeld misplaatst, maar ook bij Jerry Springer stellen we vast dat mensen de camera nodig hebben om hun ziel bloot te leggen.

Bettina Geysen: "Ik vind niet dat de mensen bij Jerry Springer hun ziel bloot leggen. Ik ervaar het in elk geval niet als authentieke gevoelens. Het gaat telkens weer om extreme mediageile gevallen die op televisie willen komen of het medium gebruiken als chanteermiddel in een of andere relatie. Ze gebruiken het in elk geval niet om er iets opbouwends mee te doen. Dat gebeurt in Familiezaken wel."

Zit Familiezaken niet met een serieus imagoprobleem? Zou het niet beter zijn om het programma effectief als reportagemagazine te profileren. Nu lijkt het alleen maar een aanhangsel van de film, terwijl het toch sterk genoeg is om eigen poten te staan?

Bettina Geysen: "Hier snijd je een strategisch en programmeringsprobleem aan. Daar kan alleen de directie op antwoorden, maar het is inderdaad een vraag die zich stelt. Het is onmiskenbaar dat de mensen de weg naar Familiezaken nog niet gevonden hebben. Daarbij speelt een hele reeks factoren. De concurrentie is bikkelhard. We staan met de film tegenover Wittekerke en met de reportage tegenover Telefacts. Ook Canvas rekruteert in hetzelfde doelpubliek met O Dierbaar België, Histories en TerZake. Zelf heb ik wellicht niet genoeg BV-gehalte om op zich als aantrekkingspool te dienen. Ook zijn de onderwerpen niet extreem genoeg om tegen Telefacts op te boksen. De combinatie van reportage en film heeft dan wel weer een zekere kracht, maar het vergt ook veel van de kijker, want hij moet zich een hele avond engageren. Maar aan de andere kant geloof ik rotsvast in de dingen die we maken. Ik ben er echt wel trots op."

Uw vader, Jan Geysen, was één van de boegbeelden in de amusementssector. U bent daarentegen zo ernstig?

Bettina Geysen: "Mijn vader was helemaal geen entertainer. Hij was wel een goede talentenmanager en heel creatief in het bedenken van concepten en ideeën. Ik denk dat ik die creativiteit ook van hem heb geërfd. Ik vind het wel een beetje spijtig dat ik zo'n ernstig profiel heb, want ik ben helemaal geen saaie dooie mus. Als omroepster heb ik niet het imago van de grote seksbom of de gezellige cafébom, maar ook niet van iemand waartegen je geen woord durft zeggen. Ik ben ook heel blij dat ik in Familiezaken niet overkom als de maatschappelijke werkster of het hart van Vlaanderen à la Lutgart Simoens, maar gewoon als vriendelijk en toegankelijk. Dat relativeert toch een beetje dat ernstige imago. Ik heb trouwens de indruk dat nogal wat mensen geschrokken zijn van het programma. Ook vanuit de pers waren de verwachtingen niet zo hooggespannen. Blijkbaar hadden ze niet verwacht dat een omroepster tot zoiets in staat was."

Leo Bonte

FAMILIEZAKEN TV 1 20.25

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234