Maandag 23/11/2020

dubbelinterview

"De defenestratie van Dedecker was de smerigste streek ooit van mijn partij"

Op het kabinet van staatssecretarisFrancken. Dedecker: "Met migratie kreeg Theo een doos van Pandora. Hij heeft er een geschenk van gemaakt"Beeld Stefaan Temmerman

Het was niet omdat Jean-Marie Dedecker (64) het vriendelijk vroeg dat Theo Francken (38) zijn boek 'Vrank en vrij' inleidde in een knus, Gents theater vorige week. Het was omdat ze elkaar vertrouwen. "Wij weten dat als we elkaar bellen, het de volgende dag niet in de krant staat."

Of ze vrienden zijn? Dat vinden de partijvoorzitter (ex-Open Vld, ex-N-VA, nu LDD) en de staatssecretaris voor Asiel en Migratie wat klef. Hoewel. De laatste keer dat Dedecker op het kabinet kwam eten, gingen ze de hele avond aan de boemel. Francken en Dedecker zijn spitsbroeders uit de Kamer: ze zetten er een-tweetjes op om Di Rupo te koeioneren, ze amuseerden zich met de fratsen van prins Laurent. Die camaraderie is gebleven. Deze ochtend genieten ze met kleine oogjes na van de voorstelling van de bundel Knack-columns van de Oostendenaar.

Jean-Marie Dedecker: "Mijn vrouw was echt emotioneel gisterenavond."

Theo Francken: "Ik heb het gemerkt, ik zat naast haar. Dat kon niet anders. Er was nog maar één plaats vrij."

Dedecker: "Ik heb u in de gaten gehouden, hoor. Met die N-VA'ers weet je nooit. Als ze je programma durven te stelen, kunnen ze ook je vrouw inpikken." (luid gelach)

Wie hen bezig hoort, denkt dat LDD en N-VA weer gaan samenwerken, maar dat sluit de brulboei meteen uit. Hij wil een soort mentor zijn voor Francken. Meer niet. "Als ik ooit nog met N-VA praat, zullen er twee deurwaarders en drie notarissen bij zijn", zegt hij. "En ik zal mijn kogelvrij vest aantrekken, want ik voel de dolk nog steeds tussen mijn schouderbladen steken. Desondanks blijf ik veel bewondering koesteren voor mensen zoals Theo."

Of die appreciatie wederzijds is? Francken, met een uitgestreken gezicht: "Ik heb thuis geleerd dat je respect moet hebben voor oudere mensen. En Jean-Marie heeft de leeftijd van mijn vader." Na nog wat plaagstootjes blijkt dat de heren nog steeds worstelen met de scheiding van hun twee partijen tien jaar geleden. N-VA gooide Dedecker toen buiten onder zware druk van kartelpartner CD&V. "Dat was de smerigste streek die mijn partij ooit heeft uitgehaald", zegt Francken. "Eerst hadden wij hem uitgenodigd, daarna hebben we een mes in zijn rug geplant. Als hij dat zo noemt, kan ik alleen maar akkoord gaan. Bart heeft daar toen ook verschrikkelijk mee ingezeten."

Francken herinnert zich de degout waarmee hij de volgende dag naar zijn werk trok. "Ik zat wel aan mijn bureau op het kabinet, maar kon niet werken. Geert Bourgeois was toen 'mijn' minister, Ben Weyts 'mijn' kabinetschef. 'Ik voel mij zo'n verrader', zei ik tegen Ben. 'Ik voel mij zo slecht.' Hij antwoordde: 'Wij zijn een partij in goede en in slechte dagen. We hebben al veel goede dagen gehad. Dit is een heel slechte. Ga nu terug naar uw bureau en begin te werken. Ik wil u niet meer zien vandaag.' Dat was hard van Ben, al had hij gelijk.

"Mijn ontgoocheling in de partij was immens. Wij bestonden nog niet lang, we hadden met een klein clubje N-VA opgericht. Of ik harder ben dan toen? Absoluut. Zestien jaar in de Wetstraat harden je als mens."

Intussen kan Dedecker N-VA wel vergiffenis schenken. "Vergeven kan ik wel, vergeten niet. Het is een cliché, maar o zo waar. Zoiets breekt een mens. Mijn defenestratie is gebeurd op 8 en 9 december. Kerst en Nieuw waren heel eenzaam. Twee keer door het slijk moeten in een paar maanden tijd, dat kraakt je. Eerst hadden ze bij Open Vld een karaktermoord op mij gepleegd. Gedirigeerd op z'n Noël Slangens."

Het was de amicale start die het einde bij N-VA zo bitter deed smaken. Dedecker: "Met Bart, met Geert Bourgeois, met Louis Ide, met Frieda Brepoels hadden we vergaderd over mijn komst. Lees mijn boek, zei ik hen, dat is mijn programma. Weet u hoeveel opmerkingen er toen kwamen? Eén. Van Frieda. Zij vond het maar niks dat ik tegen het rookverbod was op café. Als libertariër vind ik dat mensen zichzelf de dood in mogen roken.

"Als je na zo'n ontvangst geslacht wordt op het altaar van het kartel, doet dat verdomd pijn. Op vrijdag wist ik al wat er zou gebeuren. Bart durfde mij toen niet in de ogen te kijken. Hij is een gevoelsmens, een twijfelaar, al zien de mensen dat niet in hem. Zeker geen ijsbeer. Dat hele gedoe met de partijraad en het partijbestuur in het weekend, die poppenkast, dat was niet eerlijk."

Djellza

Vijf maanden na zijn gedwongen vertrek bij N-VA zit de voormalige judocoach op een begrafenis van een vriend. Hij heeft LDD opgericht, een partij die niemand ook maar een schijn van kans geeft. "Op die begrafenis heb ik zitten wenen, wenen. Ik moest speechen, maar kon gewoon niet. Als Dedecker weent, betekent dat wel iets. Dat was niet om de dood van die vriend alleen. Ik zat gewoon kapot. Ik stond er ook moederziel alleen voor.

"Daarom kan ik die tranen van Bart bij Friedl' Lesage vorige week zondag ook zo goed begrijpen. Hendrik Vuye en Veerle Wouters waren strijdmakkers. Na hun turbulente afscheid was hij emotioneel kwetsbaar en had hij niet veel nodig om te breken. Het hart van Bart bloedt nu, daar ben ik zeker van." Francken aarzelt om over de emoties van zijn voorzitter te spreken. Dan stemt hij toch in. "Je zag dat hij vocht tegen zijn tranen, maar dat het niet meer lukte. Ik kon ook zien dat hij verschrikkelijk slecht geslapen had.

"Gewoon mensen observeren, daar leer je vaak al veel uit," gaat hij verder. "Op de ministerraad kijk ik ook altijd goed naar mijn collega's. Vrouwen kunnen een slechte dag nog wat maskeren. Mannen niet. Al deed Elio dat misschien wel. (lacht) Sommige politici zijn misschien uit beton en teflon opgetrokken, maar dat is een minderheid. Zeker in mijn partij. Wij hebben een ander imago, maar ik vind het belangrijk af en toe mijn emoties te tonen. Je moet wel niet, zoals Bert Anciaux, om het minste geringste beginnen te huilen, want dan gelooft geen mens het nog."

Maar soms kan het dus wel, vindt de staatssecretaris, en daarom zat hij onlangs bij Van Gils en gasten om te vertellen dat Djellza, het 16-jarige Kosovaarse meisje dat uitgewezen werd, hem slapeloze nachten had bezorgd. "Kijk, alleenstaande niet-begeleide minderjarigen die voor hun zestiende toekomen, worden niet meer uitgewezen. Dat is geregeld. Maar er zijn wel nog families die hier al jaren illegaal verblijven. Soms kan ik niet anders dan die gezinnen uitwijzen. Het gebeurt dat die kinderen de taal niet kennen van het land waar ze dan terechtkomen. Dat ze daar geen vriendjes hebben. Voor mij zijn dat hartverscheurende beslissingen. Ik ben pedagoog, hè, ik weet hoeveel invloed zo'n verwijdering kan hebben op een kind.

"Als het van mij persoonlijk afhing, ik had Djellza thuis een kamer gegeven. Dat meisje is echt een wonder. Hoe je in zo'n gezin kunt opgroeien, en dan zo braaf kunt zijn. Maar als staatssecretaris zou dat totaal onverantwoord geweest zijn."

De mislukte uitwijzing van Djellza, ze leeft nu ondergedoken, was weer zo'n moment waarop Francken zijn oude makker uit het parlement belde. Dedecker herinnert zich het gesprek woordelijk. "'Als er met dat meisje wat gebeurt', zei hij me, 'ik vergeef het mijzelf nooit'. Het illustreert de worsteling van een staatssecretaris tussen emotie en ratio perfect. Het enige wat ik kon doen, was Theo morele steun bieden."

Het gesprek meandert verder, en komt weer uit bij Vuye en Wouters. Francken moet toegeven dat hij op zijn laatste gespreksavond in Lubbeek veel vragen kreeg van mensen van TAK (Taal Aktie Komitee) en de VVB (Vlaamse Volksbeweging). "Dat zijn de gasten die affiches komen plakken, die al jaren voor ons door het vuur gaan. Als je tegen die mensen op de nationale televisie zegt: jullie gaan omkomen van de dorst omdat jullie geen ideeën hebben, dan is dat bijzonder onverstandig. Dat doe je gewoon niet."

Dedecker (l.) en Francken (r.)Beeld Stefaan Temmerman

'Damage control'

Hij spreekt zijn naam niet uit, maar doelt op het optreden van fractieleider Peter De Roover in De zevende dag. Die viel er Bart De Valck, voorzitter van de VVB, frontaal aan. De twee raakten zelfs bijna slaags bij de VRT.

En alweer geeft Dedecker N-VA een standje: "Ach, Peter De Roover heeft gewoon een ego dat groter is dan de IJzertoren. Ik vind dat N-VA die hele zaak totaal mismanaged heeft. Ten eerste: het ging hier over de kern van N-VA. Ten tweede: je moet je mensen wat kennen. Ik heb professor Boudewijn Bouckaert in mijn rangen gehad. Als hij een interview gaf, moest ik ook altijd aan damage control doen achteraf."

Francken hint dat Vuye en Wouters niet aan hun proefstuk toe waren. "Bart had op de fractiedagen duidelijk gezegd dat die oprispingen in de media moesten stoppen. Een week later kondigden zij aan: pas op of wij trappen het af. Wel, ik heb een allergie voor mensen die dreigen met opstappen. Misschien is dat een trauma dat ik heb overgehouden aan de splitsing van de Volksunie, ik weet het niet, maar zo zit ik in elkaar.

"Het politiek kerkhof ligt vol met onvervangbaren. Ik geloof ook echt niet ze dat ze alleen een signaal wilden geven. (gooit zijn armen in de lucht) Dat doe je toch niet in De Morgen? Dan ga je toch niet leuk keuvelen met twee journalisten van de minst N-VA-gezinde gazet van het Vlaamse medialandschap? Komaan zeg, dit was doelbewuste beschadiging!"

Dedecker: "Theo, ik denk dat je verlatingsangst hebt."

Francken: "Allee, allee."

Dedecker: (onverstoorbaar) "Francken, Francken, luister nu toch. Nu zijn er alleen verliezers. Een: die twee parlementsleden zullen paria's worden in het parlement. Geloof me, ik ben ervaringsdeskundige. Twee: jullie zijn een stuk van jullie geloofwaardigheid kwijt. Eigenlijk zitten er conflicten in het DNA van de Vlaamse Beweging. Zet twee flaminganten bij elkaar en je hebt drie meningen, vier visies, en straks heb je vijf partijen.

Francken: (windt zich op) "Je bent heel goed in boutades, maar daar klopt geen snars van. Wij verzamelen meer dan 40.000 Vlaams-nationalisten, wij hebben 83 parlementsleden, en tot vorige week was er nog nooit een echt incident. Chance wel dat ik een woordvoerder heb, denk ik soms, anders zat ik misschien niet meer in deze regering." (lacht)

Dedecker: "Als er niks aan de hand is, waarom krijg ik dan zo veel telefoontjes uit de Vlaamse Beweging? Die mensen zijn ontgoocheld. Die willen zelfs dat ik weer nationaal opkom. Ik noem Bart de grootste politicus sinds de Tweede Wereldoorlog omdat hij alle Vlaams-nationalisten kan verzamelen. Voor het eerst in 150 jaar tijd! Maar jullie zijn de reus; jullie moeten de dwergen in toom kunnen houden."

Catch 22

Voor Dedecker is de manier waarop N-VA met Vuye en Wouters omging niet haar enige besogne. Uiteraard verwoordt hij die andere bekommernissen in een nieuwe boutade. "Met een spagaat moet je opletten, want je kruis kan ervan scheuren. De Vlaamse achterban wil minder federale staat. N-VA versterkt ze nu met haar goede ministers."

Wat er gaat gebeuren in 2019, wil hij nog van Francken weten. En of het communautaire dan weer de koelkast in gaat. Dedecker haalt het interview in L'Echo boven dat de N-VA al zo vaak vervloekt heeft. De Wever liet erin uitschijnen dat hij een Zweedse coalitie verkiest boven een zevende staatshervorming. "Maar Bart heeft niet gezegd dat er met Michel II geen nieuwe staatshervorming komt", repliceert Francken kregelig. "Totaal niet. Dat er zelfs mensen durven te vragen of wij nog Vlaamsgezind zijn. Dat is een stookpraatje van wat journalisten. Trouwens, heb je dissidentie gemerkt vorige week? Ja, één gewezen N-VA-lid in Gooik die naar het Vlaams Belang gaat. (ironisch) O, wat een signaal, zeg!"

Dedecker: "Daar mispak je je, Theo. Mandatarissen lopen niet zo snel weg, maar dat komt nog."

Francken: "Ze zijn bezorgd. Terecht trouwens. Een Vlaams-nationalist is een caractériel. Die is van nature argwanend. Hij is op zijn hoede als zijn partij in de meerderheid zit. En zeker als dat een federale meerderheid is. Maar dat onze geloofwaardigheid weg zou zijn, dat is een voorbarige conclusie. Jij hoopt dat."

Dedecker: "Nee, ik hoop dat niet! Tegen alle verwachtingen in hoop ik dat jullie slagen."

Francken: "Jij wilt in het gat kruipen dat wij achterlaten. (lacht) Politiek is een zero sum game. Meer voor jou, is minder voor mij."

Dedecker: "Francken, je luistert nooit, hè. Ik ben nochtans ouder."

Francken: "Ah, het machtsargument! Daar ben je toch tegen?"

Dedecker: "Het is tijd voor N-VA om te leveren, en dat zie ik veel te weinig. N-VA zal de verkiezingen niet verliezen, want er is geen volwaardig alternatief op rechts. Open Vld weet immers niet of ze links of rechts is. En CD&V zou Kris Peeters beter een job geven in de haven van Antwerpen. Niet als loods, maar als directeur, zodat hij veel op reis kan."

Francken: "Nu maak je wel een uitzondering op je principe van politieke benoemingen."

Dedecker: "Mag ik even, Francken? Jullie zullen niet verliezen, maar wel de rekening krijgen voor jullie socio-economische hervormingen. Kijk naar de begroting: die moest in evenwicht zijn, maar dat gaat niet lukken."

Francken: "Nooit zijn er meer jobs geweest, nooit meer vacatures. We moeten de economie blijven hervormen, we moeten veiligheid en migratie goed blijven managen en een geloofwaardig communautair programma opzetten. Doen we dat, dan blijven wij het beste alternatief voor veel Vlamingen in 2019."

(Dedecker krijgt telefoon. Antwoordt snel en zegt dan: Wat heeft hij gezegd? Ik heb het niet gehoord, dus kan ik het niet weerleggen)

Francken gaat onverstoorbaar verder: "Of ik bij de verkiezingen tevreden zal zijn met 23 procent? Dat lijkt me lastig. Maar ik ben geen partijvoorzitter. (wijst naar Dedecker) Hij wél! Maar het is natuurlijk makkelijk als je partij naar jezelf genoemd is (lacht). Ik ben niet te beroerd om toe te geven dat het minder snel gaat dan verwacht. Dat we allemaal wat gefrustreerd zijn om de traagheid van de hervormingen."

Hij vertelt over de stoet ambassadeurs die al in zijn kabinet passeerde. Ambassadeurs die elke samenwerking weigeren. "Die zitten hier en zeggen gewoon 'non'. Van het internationaal recht trekken ze zich niks aan. Wat moet ik dan doen? Dat land binnenvallen? De Verenigde Naties houden zich er niet mee bezig. Dat is toch om tegen het plafond te gaan? Met Marokko is het wel gelukt om een verdrag af te sluiten waardoor ik mensen kan terugsturen, daar trek ik me aan op. Ik ben geen opgever, op dat vlak is Jean-Marie mijn grote voorbeeld. Je krijgt af en toe klop, maar dan moet je je kop in je kas steken en dan weer opveren."

Dedecker: "Als je geschoren wordt, moet je stilzitten."

Francken: "Just!"

Beeld Stefaan Temmerman

Deal met Turkije

De LDD'er volgde vorig jaar zelf de Balkan-route. Via Turkije, de Middellandse Zee over, door de Balkan. Zijn tranen in het tv-programma Terug naar eigen land toonden een andere kant van de kustbewoner. Vooral toen hij ook nog dit zei: "Als je je hart laat spreken, neem je al die honderdduizenden vluchtelingen mee." Francken knikt. "Ik ga die opvangkampen zelf bezoeken. Wat ik er ga zien, is het migratiedilemma in zijn zuiverste vorm. Vanuit ethisch standpunt heeft iedereen het recht zijn boeltje te pakken, zijn kind op de schouders te nemen en te vertrekken. The Pursuit of Happiness, ze staat in de Amerikaanse Grondwet, en niemand kan daar tegen zijn. Maar vanuit collectief belang - en dat moet ik dienen- kun je dat niet aan."

Met die hoogdravende woorden neemt Dedecker geen genoegen. Hij ergert zich blauw aan de deal met Turkije. De deal die Francken mee ondertekende. "Alles is daar zo corrupt als de pest", zegt hij. "In de vluchtelingenkampen hebben de mensen niks. De kinderen mochten er tot voor kort niet eens naar school."

Francken: "Ja maar, Jean-Marie, de ongecontroleerde asielchaos werd gestuurd door de Turken. Die was gewoon niet meer houdbaar. De komende twaalf maanden zijn er verkiezingen in Frankrijk, in Duitsland en in Nederland. We zullen zien wat het geeft, maar de voortekenen zijn niet goed. Had de asielchaos aangehouden, dan had dat een politieke chaos zonder weerga veroorzaakt. Wilden we dat extreemrechts het overnam? Ik denk het niet. De deal met Turkije moet dat voorkomen. Per jaar is er drie miljard beloofd aan Turkije, maar dat geld is enkel voor het basiscomfort in de kampen. De Turken hoopten op een cheque waarmee ze bommen konden kopen om op de Koerden te gooien, maar die hebben ze niet gekregen."

Dedecker: "Wij moeten een enclave oprichten voor de vluchtelingen. Op Lesbos, op Chios. Huisvest die mensen deftig en stuur ze na de oorlog terug . Want 90 procent van die mensen heeft niet eens de lagere school afgemaakt. Die belasting kan onze maatschappij niet aan."

Francken: "Dat is een pure utopie. Je klinkt als Guy Verhofstadt! Hoeveel man ga je daar op Lesbos zetten? Een miljoen, twee miljoen? Er zijn bijna 5 miljoen Syriërs op de vlucht! Dat eilandje zal gauw te klein zijn. Allee, Jean-Marie."

Dedecker: "Toch, toch. Nog een uurtje en we hebben het opgelost."

Dubbele standaard

Na anderhalf uur hebben de twee kompanen zowat alle wereldproblemen aangeraakt. Hun verstandhouding gaat veel verder dan Dedeckers korte passage bij N-VA of een gedeelde visie op de asielcrisis. Het telefoontje over Djellza was dan ook - moet het nog gezegd - lang niet het enige.

Nog één anekdote. Midden oktober 2014 beleeft Francken zijn moeilijkste uren als staatssecretaris. Hij heeft nog maar net de eed afgelegd wanneer uitlekt dat hij een viering van ex-VMO-leider Bob Maes heeft bijgewoond. PS en cdH beschuldigen hem van racisme. Francken heeft nog geen eigen kabinet, hij zit te tobben in zijn kantoortje in de Kamer. "In die donkere nacht heb ik geen oog dichtgedaan. Eén politicus heb ik gebeld, buiten mijn partij: Jean-Marie. Ik had zo veel aan mijn hoofd, ik moest hem horen. Hij zei toen dat ik mijn rug recht moest houden, dat ik niks misdaan had. Hij vond niet dat ik mijn excuses moest aanbieden. Ik heb geantwoord dat ik niet anders kon. Het politieke circus, met al die aanvallen van de Franstaligen, dat moest stoppen. De hysterie was echt totaal.

"Deze week was het weer van dat, met dat filmpje. Een satiricus had een filmpje gemaakt om mij uit te lachen. Ik vond het zelf ook grappig en zette het daarom op Twitter, maar werd van racisme beticht. Ik mag dus niet eens aan zelfspot doen. Wat ik hieruit besluit? Als linkse hipsters zo'n filmpje maken, is het satire. Als rechts ermee lacht, is het racisme. Je moet eens het filmpje 'Super Afghan' checken op de site van De ideale wereld. Dat is vele malen erger dan het filmpje van vorige week, maar daar neemt niemand aanstoot aan.

Uiteraard vindt Dedecker dat Francken "het zoveelste, linkse relletje" niet beter had kunnen ontmijnen. "Theo is een man met ballen. Er zijn veel mensen in de politiek die hun mond spoelen met zeep. Hij niet. Nog zeldzamer is dat hij geen man is van de slaafse gehoorzaamheid, maar toch binnen de lijnen van de partijdiscipline blijft. Met migratie kreeg hij een doos van Pandora. Hij heeft er een geschenk van gemaakt. (trots) Ik weet niet of je het vriendschap kunt noemen wat wij hebben, maar wij vertrouwen elkaar volledig." Het lijkt bijna een bromance."

Beeld Stefaan Temmerman

Toekomstplannen

Over hun eigen toekomstplannen is de oudste duidelijk, de jongste vaag. Dedecker mikt op het burgemeesterschap van Middelkerke: "Mijn gemeente verdient een upgrade", lacht hij.

Of Leuven ook een upgrade verdient? De geruchten zijn hardnekkig dat Francken van Lubbeek naar de universiteitsstad zou verhuizen. "Leuven krijgt een andere burgemeester, dat staat vast", antwoordt hij ontwijkend. Een gratuite opmerking, want Louis Tobback houdt er na decennia mee op."Voor de rest geef ik geen commentaar."

Dedecker: "Hij is nog te jong om zich te begraven in het burgemeesterschap. Dan gaat hij voor dilemma's komen te staan zoals Bart Somers in Mechelen. Als De Wever het niet meer doet, vind ik Theo wel de beste keuze om partijvoorzitter te worden."

Francken: (denkt lang na) "Ik wil mijn mandaat als staatssecretaris uitdoen. Na twee jaar heb ik al veel gedaan, maar ik wil het Migratiewetboek er nog door krijgen en de terugkeer, vooral van criminelen, verder opkrikken. Ik ben wel een trouwe partijsoldaat. Ik zal altijd doen wat de voorzitter zegt. Bart doet het uitstekend, en ik vind dat hij best tot na de verkiezingen voorzitter blijft. Als ze het mij vragen, zou mij dat voor een dilemma plaatsen. Net zoals het burgemeesterschap."

De staatssecretaris staat op het punt nog veel meer te zeggen, aangevuurd door Dedecker, maar dan onderbreekt zijn woordvoerder: "Ik denk dat we hier best afronden." Francken knikt: "Ze is mij weer aan het redden." Dedecker moet glimlachen. Haast vaderlijk: "Het is een hooligan, Theo. En niemand had ooit verwacht dat hooligans ook goeie staatssecretarissen kunnen zijn."

Biografie Theo Francken

-geboren op 7 februari 1978 in Lubbeek
-licentiaat pedagogische wetenschappen (KU Leuven)
-vanaf 2001 actief als wetenschappelijk medewerker van de N-VA-fractie in het Vlaams Parlement
-Kamerlid sinds '10
-burgemeester van Lubbeek sinds 2013
-sinds 11 oktober 2014 staatssecretaris voor Asiel, Migratie en Administratieve Vereenvoudiging in de regering-Michel
-gehuwd, vader van een zoon en een dochter

Biografie Jean-Marie Dedecker

-geboren op 13 juni 1952 in Nieuwpoort
-bouwde een internationale reputatie op als coach van verscheidene Vlaamse judoka's.
-gewezen bondsboach van de Belgische judobond (1981-2000)
-Van 1999 tot 2006 was hij lid van de VLD
-Na kort lidmaatschap van de N-VA, waar hij de deur werd gewezen, richtte hij begin 2007 zijn eigen partij op, LDD, waar hij voorzitter van is.
-is getrouwd, heeft twee zonen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234