Dinsdag 07/04/2020

De dagen van de olie zijn geteld

Barack Obama heeft een strijdplan om Amerika minder olieverslaafd te maken, dat hij zijn bevolking dinsdag vanuit het Oval Office voorlegde. Hier leest u een ingekorte versie van de toespraak. Volgens barack Obama is olietragedie signaal dat VS groene energie moeten omarmen

Onze natie kampt momenteel met verscheidene uitdagingen. In het binnenland is onze topprioriteit het herstel en de wederopbouw na een recessie die het leven van bijna elke Amerikaan geraakt heeft. In het buitenland trekken onze dappere mannen en vrouwen in uniform ten strijde tegen Al Qaida overal waar de groepering bestaat. En vanavond ben ik teruggekeerd van een trip naar de Golf van Mexico om met u te praten over het gevecht dat we voeren tegen een olielek dat onze kusten en onze burgers teistert. Vanavond wil ik u ons strijdplan voorleggen: wat we doen om de olie te verwijderen, wat we doen om onze buren in de Golf te helpen, en wat we doen om te garanderen dat een catastrofe als deze nooit meer gebeurt.

Ten eerste, de schoonmaak. Momenteel werken 30.000 mensen in vier staten aan de indamming en de verwijdering van de olie. Duizenden schepen en andere vaartuigen zijn actief in de Golf. En we hebben ingestemd met het inzetten van 17.000 leden van de Nationale Wacht langs de kust. We moeten echter toegeven dat de olie ondanks die inspanningen al schade veroorzaakt heeft aan de kustlijn en het dierenleven daar. Hoe efficiënt onze reactie ook, jammer genoeg zal er nog meer olie en meer schade komen voor de beproeving voorbij is.

Dat is waarom we ons ten tweede concentreren op het herstel en de wederopbouw van de Golfkust. Ik heb gepraat met garnaalvissers en vissers die niet weten hoe ze hun gezin dit jaar gaan onderhouden. Ik heb lege dokken gezien en restaurants met minder klanten. Ik heb gepraat met winkeliers en hoteluitbaters die zich afvragen wanneer de toeristen terug zullen komen. De droefheid en de woede die ze voelen gaat niet alleen over het geld dat ze verloren hebben. Het gaat over de verscheurende angst dat hun levenswijze teloor zou kunnen gaan. Ik weiger dat te laten gebeuren. Tijdens mijn ontmoeting met de voorzitter van BP zal ik zeggen dat hij alle nodige fondsen opzij moet zetten om de werknemers en bedrijfsleiders te compenseren die schade hebben ondervonden door hun roekeloosheid.
Langetermijnplan
Het is echter ook duidelijk dat we nood hebben aan een langetermijnplan om de unieke schoonheid en rijkdom van deze streek te herstellen. Dat plan zal opgesteld worden door staten, lokale gemeenschappen, stammen, vissers, zakenmensen, natuurbeschermers en andere bewoners van de Golfregio. En BP zal betalen voor de gevolgen die het lek heeft gehad voor de streek.
Het derde deel van ons plan zijn de stappen die we zetten om te garanderen dat een ramp als deze nooit meer gebeurt. Een paar maanden geleden heb ik een voorstel goedgekeurd om nieuwe, beperkte boringen voor de kust toe te laten in de volle wetenschap dat dat absoluut veilig zou zijn - dat de aangewezen technologie voorhanden zou zijn en de noodzakelijke voorzorgsmaatregelen genomen zouden worden.

Ik heb intussen een moratorium van zes maanden op diepzeeboringen uitgevaardigd. Ik weet dat dat moeilijkheden creëert voor de mensen die op die platformen werken, maar in het belang van de veiligheid en in het belang van de hele regio moeten we de feiten kennen voor we opnieuw de toelating geven voor diepzeeboringen.
Eén plek waar we al ingrijpen is het agentschap dat de boringen reguleert en vergunningen uitvaardigt, de Minerals Management Service. Toen Ken Salazar mijn minister van Binnenlandse Zaken werd, was een van zijn eerste daden de aanpak van de ergste corrupte binnen dat agentschap. Maar nu is duidelijk dat het probleem veel dieper zat en dat de hervormingen te traag gingen. Dus hebben minister Salazar en ik de leiding van het agentschap vervangen. Michael Bromwich zal de organisatie in de komende maanden omvormen tot de controlerende instantie van de olie-industrie, en niet de partner ervan.

Een van de lessen die we getrokken hebben is dat we een betere regulering nodig hebben, betere veiligheidsnormen en een betere controle op boringen voor de kust. Maar de ruimere les is dat, ongeacht de mate waarin we onze regelgeving verbeteren, boren naar olie dezer dagen een risico inhoudt. Olie is uiteindelijk een eindige energiebron. Wij consumeren 20 procent van de olie in de wereld, maar bezitten minder dan 2 procent van de oliereserves in de wereld. En dat is een deel van de reden waarom oliemaatschappijen een mijl diep onder het zeeoppervlak boren - omdat de plaatsen om te boren te land en in ondiep water opgeraken.

Inertie
We weten al decennia lang dat de dagen van de goedkope, makkelijk te ontginnen olie geteld zijn. Al decennia praten we oeverloos over de nood om een einde te maken aan de verslaving van Amerika aan fossiele brandstoffen. En al decennia slagen we er niet in te handelen met het gevoel van hoogdringendheid dat die uitdaging vergt. Keer op keer werd het pad geblokkeerd - niet alleen door de lobbyisten van de olie-industrie, maar ook door een gebrek aan politieke moed en doortastendheid.

De gevolgen van die inertie zijn duidelijk zichtbaar. Landen als China investeren in propere energiebanen en industrieën die zich hier in Amerika zouden moeten bevinden. Elke dag sturen we bijna 1 miljard dollar van onze rijkdom naar vreemde landen voor hun olie. En vandaag, als we naar de Golf kijken, zien we een complete levenswijze bedreigd worden door een dreigende wolk zwarte smurrie.

We mogen onze kinderen niet overleveren aan die toekomst. De tragedie die zich ontvouwt op onze kust is het pijnlijkste en sterkste teken dat het nu het moment is om een propere energietoekomst in de armen te sluiten. De omschakeling weg van fossiele brandstoffen zal tijd vergen. Maar in het voorbije anderhalf jaar hebben we al op ongeziene schaal initiatieven ontplooid om een schone energieproductie op gang te krijgen.

Toen ik kandidaat was voor deze functie heb ik een reeks principes voorgesteld die ons land naar energieonafhankelijkheid moeten leiden. Vorig jaar heeft het Huis van Afgevaardigden volgens die principes gehandeld door een sterke en veelomvattende energie- en klimaatwet goed te keuren - een wet die propere energie eindelijk de winstgevende vorm van energie maakt voor bedrijven in Amerika.
Uiteraard kost deze omschakeling geld. En zijn er mensen die denken dat we ons die kosten momenteel niet kunnen veroorloven. Ik zeg dat we het ons niet kunnen veroorloven om geen verandering te brengen in de manier waarop we energie produceren en gebruiken - omdat de kosten op de lange termijn voor onze economie, onze nationale veiligheid en ons milieu veel groter zijn.

Het olielek is niet de laatste crisis waarmee Amerika geconfronteerd zal worden. Deze natie heeft meer moeilijke tijden beleefd, en er zullen er zeker nog komen. Wat ons er door haalt - wat ons er altijd door gehaald heeft - is onze kracht, onze volharding en ons niet wijkend geloof dat ons iets beters wacht als we maar genoeg moed opvatten om er naar te streven.

 We kunnen ons niet veroorloven om de manier waarop we energie produceren en gebruiken niet te veranderen  
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234