Zaterdag 23/01/2021

De christelijke deugd der versterving

Ja, ze organiseren hun nieuwjaarsrecepties tegenwoordig op trendy locaties. En ja, de voorzitter durft nu te zeggen dat hij na de verkiezingen "niet alleen zijn tuin maar ook zijn vrouw een beurt" zal geven. Maar nee, bourgondiërs zijn de christen-democraten, ook na hun afscheid van de macht, niet geworden. 'We eten omdat dat nu eenmaal moet', geeft Luc Martens toe.

Toen socialisten en liberalen na de verkiezingen van 13 juni 1999 samen rond de tafel gingen zitten, vonden ze elkaar op één vlak nogal snel: een afkeer van de eetgewoonten van de christen-democraten. Sinds Guy Verhofstadt in de Wetstraat 16 zit, rijden de Italiaanse traiteurs daar af en aan. De liberalen houden van lekker eten en goede wijn en daar zijn ze verdomd trots op. En ook de socialisten schamen zich niet langer om op te geven over 'dat geweldige nieuwe adresje' dat ze net ontdekt hebben. Zeker aan tafel zit de paarse coalitie de rode en blauwe dames en heren nog steeds als gegoten.

Maar hoe anders ging het er dan ook aan toe in het CVP-tijdperk. Alles deden de christen-democratische excellenties na veertig jaar regeren op hun kabinet, dus waarom zou je dan voor een maaltijd naar buiten trekken? Neen, als de honger opstak, schoof de kabinetskokkin van dienst een diepgevroren Covee-varkensgebraadje met erwtjes en worteltjes in de magnetron en klaar was Kees. Christen-democraten zijn functionele eters, bevestigt Luc Martens, tot 1999 Vlaams minister van Cultuur. "Wij eten omdat dat nu eenmaal moet. We zijn geen partij van feestneuzen."

Vlaamsche kartelkeuken

Maar sinds 13 juni 1999 ondergingen de christen-democraten een metamorfose. De partij veranderde van naam. De nieuwjaarsrecepties vinden niet meer plaats in de statige Concert Noble maar in hippe industriële panden. Dat moet toch ook zijn weerslag hebben op het leven in de partij? Durven CD&V'ers meer genieten dan CVP'ers? Wel, eigenlijk niet echt, zeggen ze zelf. Kabinetten zijn er natuurlijk niet meer, maar dat betekent niet dat de Brusselse middenstand in de christen-democratie een nieuw wingewest heeft kunnen aanboren. De CD&V-parlementsleden tafelen het liefst in de restaurants van het parlement, terwijl voorzitter Yves Leterme zich 's middags laat soigneren door de kokkin van het partijhoofdkwartier, Monique.

Monique serveert, zo bevestigen verschillende bronnen, gewone Vlaamse kost, die vervolgens wordt opgediend door de chauffeur van de voorzitter. "Echte kartelkeuken", grapt een CD&V'er. Monique werd nog binnengehaald door Stefaan De Clerck, maar Leterme zag geen reden om het over een andere boeg te gooien. "Fantastische kost", vindt de CD&V-voorzitter. Andere christen-democraten die wel eens bij Leterme mogen aanschuiven, worden iets minder lyrisch van de asperges en de kool die er op tafel komen. Lekker oké, maar voor een uitgelezen maaltijd trek je toch beter naar een ander adresje dan de Wetstraat 89. De soberheid regeert nog altijd op het partijhoofdkwartier.

Maar daar hebben de christen-democraten dan weer een sociologische verklaring voor. "Wij komen meestal uit kroostrijke gezinnen", zegt een parlementslid. "Wij eten met andere woorden wat de pot schaft. Om het met de Strangers te zeggen: as ge 't niet wil, leg d'er uwe kop naast." Een andere CD&V'er bevestigt dat ook in de oppositie eten een opdracht is gebleven in de partij. "Hoe meer tijd je aan tafel doorbrengt, hoe minder tijd je overhoudt om aan politiek te doen." Misschien bewijst de eetcultuur van de christen-democraten ook wel dat zij in tegenstelling tot de VLD de echte volkspartij van Vlaanderen zijn. Leterme, De Crem of Dehaene doe je meer plezier met een frisse pint dan met een exquise Brunello. En als het dan toch wijn moet zijn, hoeft het niet te avontuurlijk te worden. Een Pouilly Fumé of een Châteauneuf du Pape zijn al gek genoeg.

Zijn er dan geen uitzonderingen? Mag er nooit eens gezondigd worden? Natuurlijk wel. Ook Yves Leterme kent best wel een paar leuke adressen in Brussel. Wie al eens met de voorzitter in Hotel Le Méridien ging tafelen, had achteraf zeker niet te klagen. Ook Marc Van Peel en Stefaan De Clerck weten wat lekker eten is, net zoals Pieter De Crem, die in Italiaanse restaurants zonder veel problemen de beste wijn van de kaart plukt. Alleen behoort het niet tot de cultuur van de partij. Het is trouwens ook niet zo dat christen-democraten zich niet amuseren als ze samen rond de tafel gaan zitten. "Als we met zijn allen gaan eten, kijken we uit naar de tafelspeeches van Luc Van den Brande of Mark Eyskens", vertelt een van hen. "Meer dan naar wat er op ons bord komt."

Soleil et nanas

Misschien zullen de christen-democraten pas echt leren genieten als ze dat trieste gebouw in de Wetstraat 89 eindelijk achter zich laten. Dat blok van acht verdiepingen hoog is niet meteen een garantie voor een goed humeur, al was het vorige onderkomen (de Tweekerkenstraat) ongetwijfeld nog ongezelliger. Toch hangt er aan het huidige adres een mooie anekdote vast. Toen de partij er eind jaren negentig haar intrek nam, zochten de partijmedewerkers een alternatief voor stamkroeg L'Epinal in de Tweekerkenstraat. Alras zaten de christen-democraten in de Manhattan, een etablissement in metrostation Maalbeek waar de dames 's avonds meedrinken. "Il y a du soleil et des nanas, là-bas", weet een CD&V'er 'van horen zeggen'. "De wenk van de partijtop was duidelijk: 'partijgenoten, beoefen de christelijke deugd van de versterving'."

Ruud Goossens

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234