Vrijdag 07/10/2022

De charme van het verborgen Sicilië

Nella had haar tante Zia Carmela, die trilde door de ziekte van Parkinson, gevraagd om bij haar te komen wonen in dit moderne appartement van twee verdiepingen. Carmela sprak alleen een zwaar duister dialect, in een amechtig gefluister. Ze leefden beiden van haar weduwenpensioen, en ik nu ook. Ze konden het redden omdat Nella zuinig was. Spartaans. Voor de maaltijd scheurde ze haar papieren tafelkleed in tweeën en legde ze de helft weg voor later gebruik. Ze gebruikte elke helft voor twee maaltijden als het kleed niet al te vies was geworden. Ze stak elke lucifer ook twee keer aan, eerst door de lucifer af te strijken, dan later nog eens door de verbrande kop in de vlam van de fornuispit te houden om de andere aan te steken. Hoewel ze op een dag meerdere broden kocht, at Nella nooit vers brood. Ze borg de nieuwe broden op in de koelkast of de broodtrommel en at altijd het brood van de dag ervoor.

Met een schilmesje sneed ze een kruis in de platte onderkant van elk nieuw brood, klemde het dan vast in de holte van haar linkerelleboog en wiegde terwijl ze er dikke sneden van sneed. Ik vreesde voor haar linkerborst. De korst kraakte en brokkelde als het glazuur van een rakupot. Op Sicilië verzamelen oudere vrouwen na een maaltijd de stukjes niet-opgegeten brood en geven er een kus op alvorens ze te drogen, zodat ze als broodkruim kunnen worden gebruikt. Nella kuste het brood niet, maar borg het wel op om het de volgende dag in de ontbijtpap te doen.

Het stenen boudoir, geschreven door de Amerikaanse journaliste van (half) Siciliaanse afkomst Theresa Maggio, is geen kookboek. Het gaat zelfs niet vaak over eten. Maar eten maakt zo onlosmakelijk deel uit van het dagelijkse leven dat het toch hier en daar opduikt. Nana die in haar souterrainkeuken tomatensaus maakt, grootvader die bladeren van de cactusvijgenboom snijdt en als borden voor spaghetti gebruikt, nadat de aardbeving alle huisraad heeft verwoest, tante die rechtstaand hompen brood eet om er kracht uit te putten voor de reis naar de stad.

De grootouders van Theresa Maggio emigreerden in het begin van de twintigste eeuw uit een klein dorpje ten zuiden van Palermo naar de Verenigde Staten. Nieuwsgierig naar de wortels van haar familie trekt Maggio, afgestudeerd aan de Columbia Journalism School, er in 1986 voor een jaar naartoe. Ze raakt geobsedeerd door de Italiaanse en Siciliaanse cultuur en levenswijze, en wanneer ze in Vermont opnieuw als journaliste werkt, merkt ze dat ze Sicilië niet kan loslaten. In 1991 zegt ze haar baan op en trekt ze opnieuw naar het Zuid-Italiaanse eiland. Ze reist niet zoals de gemiddelde Amerikaanse toerist dat doet. Ze lift, neemt bussen, gaat op zoek naar de kleinste bergdorpjes en meest afgelegen plekken. Ze woont bij verre verwanten, en bij familie van de familie van... Ze bekijkt het dagelijkse leven en de dorpstradities, ze luistert naar familieverhalen. Het stenen boudoir is geschreven met een bijzonder grote empathie en leert ons het leven kennen in de afgelegen Siciliaanse dorpen, waarvan we vermoedden dat het zo alleen nog in de film bestond. Het is een charmante uitnodiging om kennis te maken met de eenvoudige kant van het eiland, met zijn natuurschoon en zijn tradities.

Theresa Maggio, Het stenen boudoir, reizen door de verscholen dorpen van Sicilië is zopas in het Nederlands verschenen bij De Arbeiderspers, 17,95 euro.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234