Donderdag 21/10/2021

De catwalk als één langgerekt feest

Op de catwalk switchen de modellen moeiteloos van de jaren twintig naar de jaren vijftig en terug, soms zowaar naar de 21ste eeuw. Dat betekent: om 10 uur een zandlopervrouw met een wespentaille, om 12 uur jongensachtig en recht als een liniaal. Ze vertolken een Italiaanse schone op Capri, een bourgeoisvrouw of een bevrijde garçonne, maar allen maken ze zich graag mooi om uit te gaan. Welkom in Teatro Milano.

Nog maar net ben je geland, heb je in het hotel je kaarten voor de shows gevonden (of niet, en dan begint de bedeltocht) of je passeert een vrouw met gestreepte kousen in hoge plateausandalen met een ananas op haar hoofd. Goedemiddag Anna Dello Russo, modeconsultant van de Japanse Vogue. Twee uur later, aan de ingang van een show, heeft dezelfde Anna een gouden spiegeltjesjurk aan en twee gouden tennisballen op haar hoofd. 's Avonds houdt ze het bescheiden met een garnituur van blauwe en zwarte kippenveren.

Het is telkens alsof je even je lenzen in je ogen moet bijstellen. O ja, dit is Milaan, waar is mijn verkleedkist? Heb ik wel de juiste kleren mee? Want het is moeilijk om hier ongezien voorbij te gaan. De laatste 50 meter naar de ingang van een show moet je telkens door een haag van bloggers, toeristen, paparazzi en andere plaatjesjagers die snapshots maken van rare schoenen, handtassen en sokken. Want het spektakel is evenzeer in de zaal als op de catwalk. Maar daar, op de loopplank, lijkt het volgende zomer één langgerekt feest.

Hey Mambo!

In financiële kringen mogen het dan sombere tijden zijn, op de catwalk van Milaan is daar niets van te merken. Twee optimistische periodes inspireren de designers: de roaring twenties en de naoorlogse jaren vijftig. Er wordt geput uit een rijk verleden, maar de beste ontwerpers vertalen dat op een persoonlijke manier naar vandaag, of beter nog, naar morgen.

Het mooist, zonder concurrentie, doet Raf Simons zo'n interpretatie bij Jil Sander. "We wilden een optimistische, frisse collectie," vertelt zijn rechterhand, Patrick Ommeslaeghe, "en we dachten aan de momenten die een vrouw helemaal voor zichzelf opeist." Als ze naar een schoonheidssalon gaat, bijvoorbeeld. Dat zagen we vertaald in de witte jurken aan het begin van de show, variaties op de schorten van estheticiennes met horizontale banen van afwisselend doorschijnend en dicht. Of als ze naar het zuiden van Frankrijk reist, in de zomer, met een smalle broek in blauwe Vichyruitjes en een trui met Picassomotief. Of mijmerend over haar huwelijk, en daar maakt Simons een erg mooie vertaling van die perfect past in het 'merk' Jil Sander: puur, eenvoudig, zonder valse romantiek. Denk aan een een wit herenhemd met korte mouwen, speld het in aan de taille en laat het uitwaaieren in een brede klokrok tot op de grond. Perfect. Stephen Jones maakte bij deze collectie grappige mutsjes met een net voor de ogen en de gestileerde kapsels herinneren aan de koele blonde schoonheid van Grace Kelly of aan Betty van Mad Men.

Een ander soort fifties, meer Sophia Loren en door en door Italiaans, brengen Dolce e Gabbana. Een zaal vol vrolijke lichtjes, zonnejurken met wijde rokken, en bretellen bedrukt met tomaten, aubergines, courgettebloemen en pepertjes. Even later passeren we trouwens een kraam waar ze koekjes uitdelen met als opschrift 'Food is fashion' - u zegt het. Vernieuwend is deze collectie niet, wel goedgeluimd, met de eenogige glitter van opgenaaide gekleurde stenen, lichtblauwe kant op gebloemde stoffen en, net als bij Prada, effen jurken met een aangepaste wijde mantel met driekwartmouwen, zoals onze (groot)moeders droegen voor een trouwfeest.

Veel verhalender grijpt Antonio Marras terug naar die tijd, met Jean Genets Les bonnes als inspiratie. Twee dienstboden trekken om beurten de kleren van 'madame' aan, maar in het tweede deel van de show, als ze hedendaagse jurken dragen die deels uit ouderwetse katoenen voorschoten bestaan, komt er wat ironie bij kijken.

Als Miuccia Prada haar collectie Women and Car Engine noemt, weet je ook al min of meer wat je kunt verwachten. "Vrouwen mogen weer sweet zijn", vertelde ze aan Women's Wear Daily. "Deze collectie gaat over vrouwelijkheid vandaag, en ik snap niet waarom 'zoet' tegenwoordig een taboewoord is in de mode." Zo'n rok met een volledige Amerikaanse slee op het voorpand en een vlammende pijp is grappig, maar gedateerd voor hij in de winkel komt. En de prints met oude chevrolets zijn leuk voor de show en de foto's, maar toch wat kinderachtig. Terwijl de andere kleren van haar dat helemaal niet zijn. Mooie knielange plissérokken (een opvallende trend, overal), elegante, losse zomerjassen met ronde schouders, en kokerrokken die sexy worden met een bandeautop.

Dolle jaren

Even aanwezig zijn de verwijzingen naar de jaren twintig en dertig, met art-decolijnen, rechtvallende dansjurken, al dan niet met franjes en diepe ruguitsnijdingen. Het duidelijkst - en chic- vertaalt Gucci dat, met veel zwart, wit en goud.

Ook bij Emporio Armani, waar er toch ook wat kleren en vooral jasjes zijn waarmee je ook overdag gewoon de straat op kunt, zitten zwarte grafische lijnen op wit en omgekeerd. 'De zilveren vos' van de Italiaans mode blijft op zijn best als hij soepele jasjes en broeken maakt, minder als hij naar partydresses overschakelt. Hij zette zijn statement kracht bij door zijn modellen perfect synchronisch, twee per twee te laten defileren, soms was de ene het negatief van de andere.

Ook bij Marni, een beetje een buitenbeentje omdat ze altijd focust op bijzondere prints, ongewone kleuren en technische stoffen, dook er af en toe een art-decothema op. Zij vindt een originele oplossing voor het vraagstuk van de lengte: zeer afgelijnde, gérende jurken stoppen boven de knie, maar eronder zit een huidkleurige onderjurk die tot net eronder valt. Dus ook draagbaar voor wie niet met de billen bloot wil. Benen zijn er overigens genoeg te zien: van de strakke, supersexy mini's bij Versace, tot de vele shorts bij D&G, Krizia en andere.

Vaak vertellen de uitnodigingen van de shows al veel over wat we mogen verwachten. Opvallend: veel pastelkleuren voor volgende zomer, met een voorkeur voor teer lindegroen, zacht geel, maar ook roze en hemelsblauw. Bij Versace was dat het meest uitgesproken, met tinten die deden denken aan de huizen van Miami Beach. Anna Dello Russo - ja, zij weer - arriveerde er in een kanariegele jas, en dan weet je het wel.

Het is nog afwachten of al die suikerboonkleuren straks ook de rekken zullen vullen. Want als ik tussen twee shows door even door de damesafdeling van La Rinascente dwaal, het belangrijkste warenhuis in het hartje van de stad, zie ik grijs, zwart, grijs, beige, zwart. Waar zijn al die color blocks waar de magazines de voorbije maanden mee hebben volgestaan? Waar zijn de rijkelijke edelsteen- en snoepwikkelkleuren die ons werden beloofd? De winkels vonden het wellicht ook mooi, maar ze kochten toch maar met de hand op de knip en het oog op veilig. En dat betekent zwart, grijs en beige. Ze mogen gerust zijn, ook voor volgende zomer is er nog voldoende zwart en wit, zilver en goud. Een troost ook voor bleke noorderlingen die weten dat geel niet de meest flatterende kleur is.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234