Woensdag 25/11/2020

De broederliefde van Triptych

Triptych: het is een naam die een strenge hardcoregroep of een deathmetalgezelschap oproept. Maar neen, achter Triptych gaan de broers Reynders schuil, die op hun tweede cd Superflies ontstuimige rock met vocale harmoniën ('Send for the Jesters', 'El loco') koppelen aan een grillige ritmiek ('Underground') en niet vies zijn van flink door de bocht scheurende gitaren. De wortels van de band liggen in Heibel, een - jawel - hardcoreband die tien jaar geleden een bescheiden cultstatus bezat. Toen speelden de broers nog samen met andere muzikanten, sinds 1990 houden Pé (gitaar, zang), Erwin (bas) en Jo (drums) het binnen de familie.

Ondanks de fraaie muziek valt Triptych blijkbaar tussen de plooien van de aandacht. Van het debuut Sleepless gingen er amper duizend exemplaren over de toonbank en Superflies veroorzaakte evenmin veel commotie. "De promotie rond de plaat is natuurlijk zeer miniem", vertelt Pé. Triptych zit op Smoeff, een onooglijk klein label gelieerd met de Nederlandse distributeur De Konkurrent. De onbekendheid kan ook met de muziek te maken hebben, niet met de kwaliteit, maar: "Ik denk dat de mensen ons moeilijk kunnen plaatsen. Wij zijn niet echt extreem, we zijn niet mainstream, waardoor we tussen twee stoelen vallen." En waar zou hij zelf de band situeren? "Eh, dat vinden we ook nogal moeilijk. (lacht) Melodieuze, energieke gitaarrock, al is daarmee niet alles gezegd." Toch zag het er aanvankelijk veelbelovend uit voor Superflies. De singel 'Underground' kampeerde zes weken lang in de playlist van Studio Brussel, maar toch blijft het sleuren en trekken om optredens te versieren. Het geloof in hun groep hebben de Reyndersen echter niet opgegeven. "We spelen gewoon graag", verklaart Pé de immer brandende ambitie.

Triptych bestaat dus uit drie broers, die al dertien jaar samen spelen. Toen ze startten (in Heibel dus) was Pé 13, Jo 16 en Erwin 18. Met je broers in een band spelen heeft voor- en nadelen, verduidelijkt Pé: "Je kan veel verdragen, omdat je elkaar al zo lang kent. Langs de andere kant ben je elkaar soms wel beu en dan is het goed om elkaar even niet te zien. Jo is nu een maand op reis en zoiets kan wel eens deugd doen." Pé is dus de benjamin, maar hij schrijft wel de songs. Leidt zulks nooit tot strubbelingen? "Bwah, soms. Als ik iets doe wat hen niet aanstaat, ben ik weer even de kleine, maar ik kan mijn zin doordrijven. Ik ben geen 13 meer."

De titel van de jongste Triptych heeft niets te maken met de Curtis Mayfield-soundtrack van Superfly, maar wel met de Purmerlandse opnamestudio Het Koeienverhuurbedrijf, waar Triptych tijdens de hittegolf van afgelopen zomer de cd inblikte. "Het is een omgebouwde stal, waarnaast nog paarden in de wei staan. De studio zat bijgevolg vol paardenvliegen, beestjes die flink bijten. Zo heb ik de hele tijd moeten zingen met een vliegenmepper in de hand." Kortom, een prikk(el)ende invulling van de uitdrukking 'lijden voor de kunst'.

Superflies is uit op Smoeff en wordt verspreid door De Konkurrent. (Foto Archief )

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234