Zondag 28/11/2021

De brief van Jules

Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een schermfiguur en tipt dé programma's van de week,onder meer: Maggie De Block doet Het huis (Eén) aan, Wetenschap redt de wereld (Canvas) en de betere reality-tv in het zog van De recherche (VIER).

Geachte heer De Bouw, Beste Koen,

Een mens beseft meestal veel te laat dat afgunst een perfide raadgever is. Een valse vriend die de geest vertroebelt en denkbeeldige vijanden maakt van schermgezichten die eigenlijk gezworen kameraden horen te zijn. Dat heb ik tot scha en schande met jou mogen ondervinden, door je in een vlaag van zelfoverschatting jarenlang als een concurrent op overnamepad te zien. Geterroriseerd als ik werd door vrouwelijke dierbaren die me binnen de eigen biotoop constant confronteerden met een onaantastbare mister perfect.

Jij was als eeuwig schone vent de gevreesde tweede haan die om de haverklap parmantig over mijn erf paradeerde om daar alle kippen van de leg te brengen. Van zodra je op scherm of witte doek verscheen, telde ik niet meer mee en was het allemaal Koentje wat de klok sloeg. Er weerklonken 'oohs' en 'aahs' van verrukking en in mijn bijzijn werd schaamteloos "die De Bouw kan mij krijgen" gemompeld. Dat deed pijn, en ik moet bekennen dat ik je, machteloos tegen zoveel adoratie, vaak het slechtste heb toegewenst. Verblind door jaloezie en opgejut door 'collega's' die door jou ook keer op keer tot quantité negligeable werden gedegradeerd, beging ik de monumentale blunder de handschoen op te nemen.

In een ridicule poging om mijn gram te halen, heb ik je toen meermaals schamper een watje en een strandjanet genoemd. Een omhoog gevallen wufte soapacteur, die zijn succes meer aan looks dan aan talent te danken had, en het nooit ver zou brengen. Daar ben ik niet fier op, en bij deze wil ik me oprecht excuseren voor die periode van verstandsverbijstering. Sterker nog: ik durf zelfs te hopen dat je een beetje de frustratie kunt begrijpen van een doorsnee sterveling die zich bij elk van je bezoekjes bedreigd voelde als king in zijn eigen castle. Het was niet meer dan giftige achterklap van een heimelijke bewonderaar, die in al zijn onvolkomenheid vooral een beetje meer op jou wou gelijken.

Gelukkig maakte het unanieme misprijzen voor mijn doorzichtige demarche me net op tijd duidelijk dat zelfkennis het begin van alle wijsheid is, en er tegenstanders zijn waarvan je het in geen lichtjaren kunt winnen. Inmiddels is de handdoek al lang geworpen en zijn alle plooien en vooroordelen gladgestreken. Het motto if you can't beat them, join them indachtig, ben ik eerst schoorvoetend en vervolgens met volle goesting toegetreden tot je gestaag groeiende schare bewonderaars en leerde je appreciëren als Vlaamse acteer(t)rots.

Geen op aandacht kickende tafelspringer, maar een somber ogende, zwijgzame en immer stijlvolle charismatische heer van stand. De ideale man in bijberoep kortom, die met bijna dodelijke sérieux en spreekwoordelijk geworden cool het leven torst. Als bijna wraakroepend goed geconserveerde vijftiger steeds onbereikbaarder voor door haaruitval, hoge vetpercentages en toeslibbende aderen geteisterde soortgenoten, waar de tijd wél gretig zijn tanden in heeft gezet.

Meer dan ooit het voorwerp van verlangen voor dames van alle leeftijden, die al collectief beginnen te zwijmelen bij de simpele aanblik van je scherp gesneden kop, zorgelijke blik en legendarische frons. Ik weet nog goed hoe je - alle begin is moeilijk - twintig jaar geleden voor het eerst aan mij verscheen als de seriemoordenaar Stef Tavernier die terreur mocht zaaien in het kuststadje Wittekerke. Zelfs Lou Swertvaeghers uit Thuis herinner ik me nog vaag. De wazige veearts die het niet onder de markt had met zijn schizofrene echtgenote, alvorens samen met de toen nog niet tot de lesbische liefde geroepen dokter Ann naar Toscane en uit de soap te verdwijnen. Lang vergeelde tv-trivia die je naast landelijke bekendheid, ook het statuut van nationale beau en een waanzinnig palmares opleverden.

Sinds ik het licht heb gezien, besef ik dat hier geen jaloezie past, maar enkel respect en bewondering voor een op prille leeftijd door onweerstaanbare acteerdwang besmet Turnhouts jongetje dat incontournable zou worden voor elke zichzelf respecterende regisseur. Een onmisbare schakel in talloze tv-series en onverbiddelijke kaskrakers als De zaak Alzheimer, Dossier K. en Loft.

Trouw en geamuseerd volg ik hoe je op zondagavond het brede scala van je talent bespeelt in de gedaante van de door smetvrees geteisterde Jasper Teerlinck: 'T' voor zijn weinige vrienden. De visionaire zonderling met meer dan één hoek af die, gewapend met een bizar kapsel, handschoenen, zakdoek en een flesje Dettol, moeiteloos de ingewikkeldste misdaden oplost. Een niet echt geloofwaardige, maar wel bijzonder verfrissende glansrol die de belegen krimi-eenheidsworst van eigen bodem ineens verrassend pittig doet smaken. De voorlopig laatste parel aan de kroon van een acterend monument dat nog lang niet aan verval onderhevig is, en het zich zelfs kan veroorloven aanbiedingen voor prestigieuze topproducties als 24 en Homeland naast zich neer te leggen. Geen tijd voor Hollywood, want meer dan ooit sant in eigen land.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Een paar keer zag ik je ingetogen over de rode loper schrijden tijdens het Gentse filmfestival, en dit jaar liep ik je nog toevallig tegen het lijf in de Oostendse binnenstad, waar je op de zeedijk net je ster op de Walk of Fame had ingehuldigd. Een rustige, vriendelijke en wat schuchtere man, die toeters noch bellen nodig heeft om alle hoofden bewonderend te doen draaien. Onwillekeurig moest ik terugdenken aan je Groene vingers-periode, waarin je als verrassende opvolger van de nog steeds niet gecomposteerde Vlaams nationalistische tv-tuinier Mark Demesmaeker als volbloed natuurmens jarenlang met bloemen en plantjes in de weer was. Of aan het onnoemelijk zwakke Achter de feiten, waarin je potsierlijk 'gepruikt' uitgleed op het glibberige pad van de (flauwe) humor. Twee programma's die me een fijn en geruststellend gevoel gaven omdat ze zelfs jou even op een feilbaar mens deden lijken.

Voor de rest niets dan lof, Koen. Ik zag hoe je aan de zijde van zoon Joran als volrijpe poster boy en tegen een ongetwijfeld meer dan billijke vergoeding poseerde voor het kledingmerk Jack & Jones, en kijk reikhalzend uit naar de première van De premier. In afwachting - met films van Erik Van Looy weet je tegenwoordig nooit - blijf ik me amuseren met T, en beloof ik plechtig, althans tot ik er helemáál niets meer van begrijp, elke week naar het overroepen internationale vehikel The Team te kijken. Ik heb immers nog een hoop goed te maken.

Met vriendelijke groeten,

Je vriend Jules

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234