Donderdag 28/10/2021

De brief van Jules

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart)

Geachte heer Van Looveren, Beste Jan,

Toen je aan de ontbijttafel aan vrouw en dochters braaf de toestemming vroeg om je in een 'keigraaf' avontuur te storten en met een bezorgd "wees toch alsjeblieft voorzichtig" de straat werd opgestuurd, moest ik geamuseerd terugdenken aan 'de Joeri'. De struise veiligheidsagent die zich in onafscheidelijke bomberjack, camouflagebroek en combatlaarzen een weg door het leven brulde. Een ongelikte macho die wel op jou leek maar uit veel harder hout gesneden was en niemands fiat nodig had om wereldberoemd te worden in Vlaanderen.

Destijds een rolmodel voor mijn buurjongetje Rik, dat zijn ouders maandenlang tot wanhoop dreef door iedereen enthousiast te begroeten met "Ik ben de Joeri en wens aangesproken te worden als de Joeri". Wellicht omdat die grotesk uitvergrote karikatuur in mijn memorie zo met jouw gezicht vergroeid was, had ik meer verwacht van een mannetjesputter die dit keer als zichzelf de wereld wilde verbazen door zestig dagen lang elke vraag bevestigend te beantwoorden.

Een positieve levenshouding die voor dolle en gevaarlijke avonturen zou zorgen en, luidens de perstekst, garant stond voor spectaculaire televisie. Dat viel toch een beetje tegen. Ik was er getuige van hoe je jammerend een piepkleine tattoo liet zetten, in Peru na inname van een geestverruimend middel hallucinerend de boel onderkotste, met twee bejaarde Beerschotsupporters naar 'de voetbal' ging en zedig debuteerde als naaktmodel.

Zo kan ik het ook, dacht ik. Zeker toen die op voorhand fel gehypete rol in een pornofilm niet meer om het lijf bleek te hebben dan een blozend watje dat zichzelf voortdurend zat te beklagen en met moeite naar een half blote vrouw durfde te kijken.

Wie 'ja' zegt, moet ook 'ja' doen, Jan. En zich helemaal 'smijten' in plaats van met de handrem op voort te hobbelen. Bovendien las ik steeds vaker dat die 'spontane' ontmoetingen op voorhand netjes waren 'gearrangeerd', zodat van de avontuurlijke 'yes man' weinig meer overbleef dan een overjaarse student die de examenvragen op voorhand had gekregen. Je mag gerust weten dat ik me bekocht voelde en zelfs een poging heb ondernomen om af te haken.

Jammer genoeg zapte ik recht van de regen in de drop en kwam bij de concurrerende onzin van Beat da Bompaz terecht. En die is, zelfs voor een doorgewinterde tv-watcher, niet langer dan een kwartiertje te harden. Dan nog liever het doorzichtige kijkersbedrog van Ja Jan met een pantoffelheld van veel geblaat en weinig wol die ik schamper als een "Tom Waes uit de solden" omschreef.

Daar heb ik nu, een beetje, spijt van, Jan.

Omdat ik je een toffe peer blijf vinden die leuker is dan de meeste van zijn programma('s). Een ruige, aaibare teddybeer die zo aandoenlijk hard zijn best doet dat hij eerder sympathie dan bewondering losweekt. Niet de vlotte jeune premier met blitse star quality of de looks van een adonis, maar een goed in het vlees zittende antivedette die nog steeds moeiteloos kan doorgaan voor de gezellige bakker die in een vroeger leven naar verluidt "de lekkerste koffiekoeken van Antwerpen en omstreken" bakte. Tot hij bloem en suiker inruilde voor een late en allerminst evidente acteursroeping.

Als hardwerkende zelfstandige en met dank aan 'de Joeri' opgeklommen tot een vaste waarde wiens hoekige karakterkop op alle zenders verscheen, tot de openbare omroep hem met een exclusiviteitscontract beloonde.

Via talloze bij- en gastrolletjes uitgegroeid tot een atypisch schermgezicht dat in niets lijkt op de gestroomlijnde bolides (m/v) die dagelijks komen voorgereden. Eerder op een al wat gehavende 'occasie' zonder dure opties, maar met een onverwoestbare motor die op alle terreinen uit de voeten kan, en waar een voorzichtige chauffeur nog jaren plezier kan aan beleven.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Als fervente Monty Pythonfan zag ik je een paar jaar geleden in de Gentse Capitole figureren als 'helmboswuivende' Sir Galahad in het knotsgekke en meesterlijk door Stany Crets bewerkte Spamalot. Tot op heden de enige musical die me een fijne avond bezorgde. Waarvoor dank. Onlangs kwam ik je geheel toevallig tegen tijdens een vergeelde herhaling van Wittekerke, waar je in trainingspak door het beeld wandelde als anonieme fitnesscoach en ik was er getuige van hoe je verder de stiel leerde als homoflik Jean Bellon tijdens de wankele beginjaren van Zone Stad.

Ik zag zelfs hoe je in het, ik wik mijn woorden, middelmatige Goesting op volstrekt ongeloofwaardige wijze gestalte gaf aan de kolerieke chef Mauro die af te rekenen kreeg met Louis Talpe die tussen de gangen door je vrouw 'binnendeed'.

Misschien was hij toch beter bakker gebleven, heb ik toen meermaals gedacht. Maar alle begin is moeilijk, en bovendien was ik een trouwe - de sticker van het Man Liberation Front plakt trouwens nog steeds op de deur van mijn bureau - kijker van de baldadige mannenshow M!LF. Een rijkelijk met testosteron overgoten guilty pleasure waarin je samen met een toen eveneens ontluikende Philippe Geubels alle 'male chauvinist pig'-clichés op een hoopje mocht gooien.

Ik besef nu dat ik je veel te lang als een verdienstelijke passant heb beschouwd die snel weer in de anonieme massa zou verdwijnen. Maar je bent er nog, als het levende bewijs dat de aanhouder (bijna) altijd wint. Als laatbloeier intussen eigenaar van een palmares waar velen enkel van mogen dromen en duidelijk nog lang niet uitgespeeld en -gezongen.

Met plezier volgde ik hoe je als de spaarzame vaderfiguur samen met 'jonkies' Thomas Vanderveken en Britt van Marsenille op de kleintjes lette in het onderhoudende Voor hetzelfde geld. Ik amuseerde me te pletter met de sympathieke sitcom De zonen van Van As waarin je, versierd met een opvallende toupet, naast de unieke Jaak Van Assche mocht aantreden als zijn overspelige zoon Eddy.

Hoewel ik niet kan beloven - ik hou niet zo van jaknikkers - nog verder naar Ja Jan te kijken, zal ik je carrière met oprechte interesse blijven volgen. Je moet het immers maar doen om als niet bovenmatig getalenteerde selfmademan zo in jezelf en je passie te blijven geloven dat op den duur niemand nog om je heen kan. Je hebt er harder voor moeten knokken dan de vele mooie meisjes en jongens in medialand, en daarom verdient je parcours enkel waardering en respect. Probeer misschien af en toe ook eens 'neen' te zeggen en laat me zeker weten als je met 'vriend voor het leven' Peter Thyssen in de buurt komt met Bakteurs. Een theatervoorstelling waarin het merkwaardige verhaal wordt verteld van twee bakkers die het in hun hoofd haalden zich om te scholen tot acteurs. Ik kom zeker. Twee vrijkaartjes zullen ruim volstaan.

Met hartelijke groeten,

Je vriend Jules

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234