Donderdag 02/12/2021

De brief van Jules

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart)

Geachte mevrouw Dobbelaere,

Beste Veerle

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht je ooit nog te schrijven. Het was jaren geleden dat je in een 'prestigieuze fictiereeks' mocht opdraven en zeker in medialand betekent uit het oog onherroepelijk uit het hart. Wie van het scherm verdwijnt, wordt snel en genadeloos vergeten en zelden of nooit weer opgevist.

Dat geldt zeker voor tv-dames met een respectabel aantal kilometers op de teller. De gelijkheid der seksen is immers nog steeds een hol begrip in een wereld waar uiterlijke schijn regeert en de houdbaarheidsdatum van vrouwelijke schermgezichten een stuk beperkter is dan die van hun mannelijke collega's. Die mogen gerimpeld, kaal en/of met dikke pens doorspelen tot ze met anderhalf been in het graf staan, terwijl de wat rijpere soortgenoten van andere kunne genadeloos op stal worden gezet zodra de 'looks' beginnen te tanen en de wetten van de zwaartekracht hun tol eisen. Bederfelijke waar die, alsof talent wegvloeit met de jaren, respectloos ingeruild wordt voor jonge, kreukvrije exemplaren.

Zo kan het dat er schande van werd gesproken toen de volrijpe Ann Ceurvels enkele jaren geleden haar voluptueuze kroonjuwelen etaleerde in Salamander, maar er niemand aanstoot nam aan de buikige playboy op jaren Herbert Flack of de chronisch haveloze Witse.

Net daarom doet je verrassende comeback me zoveel plezier, Veerle. Ook al omdat ik zo alsnog onverwacht de kans krijg om mijn respect te betuigen aan een temperamentvolle en mondige madam die in haar gloriejaren het inheemse fictielandschap mee vorm gaf.

Vergeten maar niet versleten en geenszins van plan om bij de pakken neer te zitten. Zevenenveertig intussen en van steeds meer markten thuis. Onderneemster in bijberoep als gediplomeerd mindfulness- en mental coach, auteur en ontwerpster van poefs, zitzakken en kussens. Medezaakvoerster van het interieurlabel Clodette, dat in steeds meer winkels stijlvol tafel- en keukenlinnen, schorten, placemats en zakdoeken probeert te slijten. Een slimme vlucht vooruit van een realistische doener die beter dan wie ook beseft dat haar dagen als natte droom van menig ontluikend jongmens geteld zijn en dat de hoofdrollen haar niet meer als gebraden kippen in de mond zullen vliegen.

Maar dat hindert niet, Veerle. Een mens is maar zo oud als hij zich voelt en elke leeftijd heeft zijn charme. Jij probeert tenminste niet om de symptomen van het wassen der jaren met allerlei 'truken van de foor' te verdoezelen. What you see is what you get. Te nemen of te laten.

Onlangs hoorde ik je bij Marcel Vanthilt getuigen over de ongemakken van de pre-menopauze en zag ik hoe je met echtgenoot Alain zwoegde om jive, rumba, disco en tango onder de knie te krijgen in het merkwaardige Dansdate. "Ze doet dat niet slecht voor haar leeftijd", zei mijn nog veel oudere moeder bewonderend, toen ze je wild zag shaken.

Een onverdeeld succes werd het niet, maar iedereen wist meteen dat je nog bestond. Een goed getimede promoclip voor Vriendinnen, waarin je vanaf morgen mag aantreden als de senior versie van Eva. Hoewel ik geen grote fan ben van dit verdienstelijke maar nogal wollige feelgoodproject, zal ik tot het bittere einde blijven kijken. Om te zien hoe je met kraaienpootjes, rimpels en pruik 'bijgeplamuurd' wordt om te eindigen als het door de gangen van het rusthuis rondkarrende beverige oude besje uit de trailer.

Al blijf ik je toch vooral volgen omdat ik al vele jaren een trouwe fan van je ben. Geen actrice van dertien in een dozijn noch een adembenemende 'beauty'. Nooit een super-BV maar een vaste en immer betrouwbare waarde die vanuit de luwte een palmares bij elkaar speelde waarvan de meeste collega's enkel maar kunnen dromen.

Als de dag van gisteren herinner ik me hoe je op slag wereldberoemd werd in Vlaanderen door in Ons geluk in de huid te kruipen van de labiele Leontien Hox. Een verwend en verward nest dat in het sluimerende Lagerzeel haar leven en dat van haar geliefde René grondig in de war stuurde. Meteen de leading lady in de destijds grootste en duurste dramaproductie ooit.

Een binnenkomer die kon tellen voor een mislukte kwajongen uit Sint-Niklaas die ervan droomde dierenarts te worden tot ze ontdekte dat haar ware roeping zich op de planken en voor de camera's bevond.

Enkel voor jou keek ik naar de avonturen van de door een hardnekkig rechtvaardigheidsgevoel geteisterde advocate Chris Haagdoorn in Recht op recht. Ik zag je passeren als lesbische wetsdokter Roos in het terecht snel afgevoerde Rupel en was er getuige van hoe je in de ziekenhuissoap Spoed als de strenge directeur Andrea Leroy orde in de medische chaos probeerde te scheppen. Geen toptelevisie maar verslavende 'guilty pleasures'. Mede dankzij een eigenzinnige en immer licht mysterieuze vrouw met charisma, een mening en ballen.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Nog voor je landelijke bekendheid genoot, moet ik je in het begin van de jaren negentig aan het werk hebben gezien in het legendarische catchspektakel Pak 'em Stanzi. Een weergaloos brokje entertainment dat zo overdonderend was dat ik je naam pas veel later in het programmaboekje ontdekte.

Je ziet het, Veerle, we gaan lang terug, jij en ik. Ik volgde je zelfs tot in de sm-kelder waar je als masochistische Magda kreunend van extase je blote billen en borsten liet bewerken door Gène Bervoets en Tom Waes. Geamuseerd keek ik toe hoe je als reclamestem voor Humo naast 'baas' Guy Mortier in De jaren stillekes koud gepakt werd door dat inmiddels beroemde en beruchte promospotje waarin je poedelnaakt op een zonnebank de diepvriesproducten van Panifros aanprees. Een hilarisch tv-moment dat me altijd zal bijblijven door de oprechte verbazing en humor waarmee je manmoedig de confrontatie met een gênant stukje verleden doorstond.

Het blijft prettig je terug te zien, Veerle. Veel succes met Vriendinnen, en moge het nieuwe jaar je voldoening schenken in alles wat je doet en laat. Ik wens je van harte nog enkele spraakmakende rollen toe. Je bent nog veel te goed voor de reservebank. Maar zelfs al komen die er niet, je kunt op me blijven rekenen. Het blijft tenslotte 'maar' televisie, en oude liefde roet nooit. Bij deze beloof ik plechtig voortaan mijn 'stijlvolle' zakdoeken, handdoeken en ander witgoed bij jou te kopen.

Blijf vooral ongeremd je eigen zin doen zodat je later, net als de stokoude Eva, samen met je 'soulmate' tevreden kunt terugblikken op een rijk en woelig leven.

Met hartelijke groeten

Je vriend Jules

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234