Maandag 14/10/2019

De brief van Jules

Elke week op deze plaats: onze tv-watcher schrijft een brief aan een tv-figuur en tipt dé programma's van de week, onder meer: Kroost met Charles Michel in de schijnwerpers, het hartverscheurende I Am Breathing en het verhaal achter The Ramones.

Geachte heer De Bolle,

Beste Christoff,

Dat deze rubriek openstaat voor iedereen, wordt me niet altijd in dank afgenomen. Sommigen vinden het zelfs hoogst ongepast een podium te verlenen aan, ik citeer, "onnozele non-figuren als soapacteurs of in de media verdwaalde ex-missen die beter zouden worden doodgezwegen". Na mijn lofzang op de immer gracieuze Elodie Ouedraogo noemde een of andere salonanarchist me nog een 'creepy betweter', en toen ik het aandurfde een vooraanstaand lid van De Romeo's aan te schrijven, werd mij, vanzelfsprekend anoniem, een storend gebrek aan sérieux aangewreven. Een kwaliteitskrant als deze onwaardig. Toch een paar fijne vrienden die mij aandachtig lezen, denk ik dan opgelucht. Al grieft het mij diep dat er geringschattend wordt neergekeken op schermgezichten die niet meteen in een 'politiek correct' vakje kunnen worden gepropt.

Terwijl het toch net de buitenbeentjes zijn die een schouderklopje en/of goede raad verdienen. Ik hou van die 'overlevers' met hun koppige roeping. Ze zijn als geen ander bedreven in het vallen en weer opstaan en, bij ontstentenis van duidelijk aanwijsbare talenten, bereid om harder dan wie ook te knokken voor zaligmakende erkenning en succes. Velen voelen zich geroepen, en de weinigen die worden uitverkoren verdienen, ongeacht de discipline waarin ze excelleren, het grootste respect. Ze helpen het medialandschap mee kleuren en weten zich vaak zo diep in de volksgunst te nestelen dat ze geen behoefte meer hebben aan een familienaam.

Toch moet ik bekennen, Christoff, dat ik nooit ernstig heb overwogen om je te schrijven. Ik had immers helemaal niets met die geheel uit gladde kunststof vervaardigde charmezanger die meer op een voorgeprogrammeerde robot leek dan op een menselijk wezen. Immer onberispelijk gestreken. Elk haartje foutloos in de plooi, brede hagelwitte glimlach gebeiteld op het gezicht en zo aimabel dat het bijna pijn doet. 'Faker' en fouter nog dan Ken van Barbie.

Een vleesgeworden karikatuur, die de eigen persoonlijkheid angstvallig voor het grote publiek verborgen hield en slechts de lucratieve buitenkant showde. Nog maar eens bleek hoe gevaarlijk snel perceptie realiteit wordt, en aangezien ik bovendien niet de minste voeling met je oeuvre had, deed ik geen enkele moeite om je beter te leren kennen. Ook ik heb meermaals boosaardig met je gelachen en je meehuilend met de wolven een 'plastieken' handelsreiziger in levensliederen genoemd. En daar heb ik nu - een beetje - spijt van. Niet enkel omdat ik me aan dezelfde discriminatie bezondigde als de net door mij gewraakte pedante meerwaardezoekers, maar vooral omdat je meer bleek te zijn dan enkel een door gehaaide managers uitgedokterd concept.

Vol ongeloof ontdekte ik dat je écht zo bent. Individu en imago: één en ondeelbaar. Ik zag het licht pas tijdens Liefde voor muziek, waar je een week in een Spaanse villa samenhokte met vijf zingende collega's die elkaars hits in een persoonlijk jasje probeerden te steken. Je kwam er - "ik heb een appartementje ergens in de buurt" - aangereden in een witte cabrio en verontschuldigde je meteen - "het is een eer om als simpele schlagerzanger tussen dergelijke toppers te mogen vertoeven" - voor je aanwezigheid.

Die bescheidenheid siert je, maar verbaasde me toch een beetje. Stan Van Samang, Kate Ryan, Slongs Dievanongs, Tom Helsen en ouwe rocker Guy Swinnen mogen dan verdienstelijke muzikanten zijn, samen halen ze slechts een fractie van jouw verkoopcijfers. Maar dat doet nu even niet ter zake. Ik raakte vooral gefascineerd door de openhartige manier waarop je in je ziel liet kijken en Vlaanderen - "Ik heb voor niemand geheimen"- trakteerde op confidenties uit carrière en leven. Ineens was je geen geföhnde hansworst meer. Gewoon een toffe gast die in tranen zijn pijnlijke relatiebreuk bezong in 'Vaarwel', hartverscheurend smeekte om de terugkeer van zijn geliefde, en uiteindelijk via een sms'je moest vernemen dat de Niels in kwestie voor de buurman was gevallen.

Gaandeweg begon ik sympathie en bewondering te krijgen voor het naar de veertig sporende jongetje met muziek in het bloed, dat als peuter van drie jaar familiefeesten opluisterde en in het kerkkoor met de toepasselijke naam Het Hemelrijk de basis legde van een indrukwekkende carrière.

Schuchter gestart als imitator van Luc Steeno in De soundmixshow, om te verpoppen tot koning van de feestmuziek en keizer van de polonaise. Een op volle toeren draaiende hitmachine. Bedolven onder goud en platina en 'big' in Duitsland als Der Superstar aus Belgien.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Niet eens zo lang geleden zag ik je door de straten van Wetteren kuieren. Een klein vriendelijk ventje dat net iets te (zonnebank)bruin leek voor ons barre klimaat. Aangeklampt en nagestaard, maar immer bereid tot handtekening, lach of knik. Op Heusden Kermis was ik toevallig getuige van een optreden en vorig jaar kreeg ik net als jij de slappe lach toen je in Komen eten kosten noch moeite had gespaard om collega's Lisa del Bo, zus Lindsey en Yves Segers op een zelfbereid feestmaal te vergasten. Dat je écht meetelt, bleek toen je op hilarische wijze vereeuwigd werd door Jonas Van Geel in Tegen de sterren op en met alle egards werd ontvangen in Lang leve.

Na meer dan twintig jaar zwoegen, zweten en slikken, eindelijk loon naar werken! Straks als modelleerling voorbestemd om de oude meester op te volgen in uitverkochte dubbelconcerten met Will Tura. De officiële wissel van de schlagerwacht. Het doet me plezier dat je niet langer overal weggelachen wordt als het ongeloofwaardige verwijfde curiosum dat crèmekes smeert, kaarsjes brandt voor de Heilige Rita en te rade gaat bij een persoonlijke paragnoste.

Je vindt in steeds bredere kring erkenning als volwaardig artiest, rasperformer en mediafenomeen. Geboren entertainer en professional pur sang. Je bent erin geslaagd mijn perceptie om te draaien, Christoff, en wie daarin slaagt, moet wel een hele grote zijn. Hoewel ik zelf wellicht nooit een liefhebber van je indrukwekkende oeuvre zal worden - er zijn er toch meer dan genoeg die op simpel verzoek deuntjes als 'Onder de toren', 'Een (opti, opti) optimist', 'Zeven zonden' en 'Onze Vader' kunnen meezingen - heb je er een fan bij. Ik wens je nog een mooie en lange carrière en een nieuwe grote liefde toe. Mogen de kassa's uitbundig blijven rinkelen en moge je het succes met waardigheid dragen. Doe de groeten aan Lindsey en, wie weet, kom ik je vandaag wel tegen op het 'schoonouderlijk' terrein van de Wortegemse Feesten. Dan zing ik, voor één keertje, luidkeels mee. Beloofd.

Met hartelijke groeten,

Je vriend Jules

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234