Woensdag 18/05/2022

De blinde ambitie van Ray

Vanaf volgende week draait in de Belgische bioscopen Ray, de film over de eerste veertig levensjaren van muzieklegende Ray Charles. Nu doet elke filmmaker die een muzikale biopic wil maken, zichzelf de duvel aan. Er bestaan al zoveel documentaires over iconen uit de muziekwereld dat het publiek niet zit te wachten op een gedramatiseerde verfilming over het leven van The Beatles, Michael Jackson of Beethoven. Maar Ray-regisseur Taylor Hackford is een gedecideerd man. Hij moest en zou een film maken over Ray Charles. Zelfs al had hij van in het begin geweten dat hij er vijftien jaar over zou doen, dan nog had hij doorgezet, zegt hij.

En gelukkig maar, want de vloek van de biopic rust niet op Ray, dat een van de meest artistiek verantwoorde, complexe en bevredigende films ooit in het genre. Charles zelf was van in het begin bij het project betrokken en gaf, na een uitgebreid gesprek met Jamie Foxx, zelfs zijn fiat om die jonge zwarte acteur te casten. De dood van Charles, in juni vorig jaar, heeft er wel toe geleid dat Ray nu een extra tijdloze dimensie heeft gekregen. Charles heeft het scenario gelezen en goedgekeurd, en stond volledig achter alle scènes, ook die waarin zijn duistere kant belicht wordt. Ray is immers geen lofzang op of een veredeling van de persoon Ray Charles geworden, wel integendeel.

Het verhaal begint in 1948, als de negentienjarige blinde Ray Charles Robinson zijn geboorteplek in Noord-Florida verlaat om naar Seattle te trekken, waar hij in de plaatselijke jazzscene hoopt te geraken. Van daaruit springt het verhaal door enkele decennia van zijn leven. Zijn jarenlange toernee in het zuiden van de VS, waar je toen helemaal niet om de rassensegregatie heen kon, zijn eerste platencontract bij Atlantic Records, zijn doorbraak eind jaren vijftig, als hij zijn persoonlijke stijl vindt, een sensuele mix van gospel en rhythm and blues...

Toch worden die gebeurtenissen niet zonder haken en ogen aan elkaar geregen. In flashbacks maken we kennis met de jonge Ray, als hij de muziek ontdekt, als zijn kleine broertje voor zijn ogen verdrinkt, als hij door een oogziekte langzaam blind wordt. We leren ook dat de relatie met zijn moeder erg bepalend was in zijn evolutie, als mens en als artiest. Zonder deze te willen verzachten toont Hackford ook de donkere kanten van de zwarte, blinde muzikant. Zo was hij bijvoorbeeld een tijdlang zwaar aan heroïne verslaafd, bedroog hij zijn echtgenote voortdurend en deinsde hij er niet voor terug zijn loyaalste vrienden de deur te wijzen als hij zich realiseerde dat hij nog groter kon worden als hij privé en zaken strikt gescheiden hield. Ja, Ray Charles was een hopeloze egoïst en een dikke smeerlap, maar hij had ook een groot hart, een grenzeloze ambitie en een geniaal muzikaal brein. Het een bestond niet zonder het ander. Als je zo'n gelaagd verhaal dan ook nog eens lardeert met de bekende en minder bekende muzikale pareltjes die de soundtrack van zijn getroebleerde leven vormden, dan heb je kortweg een subliem verhaal over de mens achter het genie.

(CO)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234