Woensdag 02/12/2020

De billen van James Bond

Freelance journaliste Jelle Van Riet trakteerde zichzelf op een droomklus. Voor haar nieuwste boek 'En God schiep de man', dat volgende week verschijnt, reisde ze samen met fotografe Elisabeth Broekaert de wereld rond, op zoek naar het geheim van vrouwenmagneten als David Beckham en Vincent Kompany. Zo trok ze in Londen een paar dagen op met Simon Waterson, de personal trainer die acteur Daniel Craig een betonblok van een lijf aanmat. Een geestige ontmoeting die we u niet willen ontzeggen.

En God schiep de man, Jelle Van Riet en Elisabeth Broekaert, uitg. Lannoo, 24,99 euro.

Alle begin is moeilijk, maar ik ben zo gemotiveerd om deze queeste naar de mooiste man ter wereld tot een goed einde te brengen dat ik, terwijl u de inleiding aan het lezen was, al op en neer naar de videotheek ben gefietst. Ik dacht zo: als ene James Bond ons niks kan leren over mannelijk schoon, wie dan wel? En dus ben ik Casino Royale gaan lenen, de eerste Bond-film met Daniel Craig in de rol van geheim agent 007. Zeker, ik had ook een prent met Roger Moore of Timothy Dalton als Bond kunnen kiezen, maar als onderzoeker moet je af en toe je persoonlijke smaak door durven te drukken. Tenslotte ben ík hier van ons tweëen de expert. Natuurlijk kan ik u niet beletten om Craig een in tailored tuxedo gecamoufleerde Britse rugbyspeler te noemen en ja, u mag ook orakelen dat hij voor deze rol een middagje te veel in de gym heeft doorgebracht en een pro- teïneshakeje te veel heeft gedronken. Weet dat Rachel Weisz en ik in dat geval eens hartelijk om u moeten lachen.

Ter herinnering: James Bond is een Britse M16-spion van wie wordt verwacht dat hij een vijand met de blote hand koud kan maken. In een vloek en een zucht moet hij iemand de strot kunnen dichtknijpen, het hart uitrukken of de halsslagader doorbijten. Met zo'n takenpakket kun je maar beter een voordelig fitnessabonnement nemen en voldoende proteïnesapjes drinken. En je kunt ook beter een verleden als rugbyspeler bij de Hoylake Rugby Club hebben dan eentje op pointes bij The Royal Ballet. Geheim agent 007 heeft nu eenmaal een harde stiel, die van een mens het uiterste vergt. Elke film weer wordt Bond stukje bij beetje gesloopt, moet hij zich ondanks alles overeind zien te houden en moet hij manmoedig dóór. Vijand na vijand moet hij trotseren en doden opdat anderen in veiligheid zouden zijn. Tot daar de opfrissing van uw geheugen. In de hoop het onderzoeksobject nu dieper te doorgronden, schenk ik mezelf een martini in - shaken, not stirred - en start de film. Wat volgt, lezer, zijn zeer intensieve werkuren, want niet alleen eist de plot van Casino Royale mijn totale inleving, ook probeer ik voortdurend het mysterie van Craigs schoonheid te ontsluieren. Vooral dat laatste is een slopend karwei, want ik zoom vaak lang en indringend op Bond in en ik getroost me ook de moeite om elk shot waarin hij een elleboog, kuit of borst laat zien terug te spoelen om het vertraagd te herbekijken. Gelukkig loont mijn harde werk, want na enige tijd merk ik dat waar Sean Connery nog gewoon tot leven was geblazen, Daniel Craig eerder tot leven is gekapt. De Bond die hier uit de zee komt gelopen, is duidelijk met een houweel en een beitel bewerkt. En met een pot ontharingswas.

(...)

Vraag blijft wel waarom Craig knap is en hoe hij in godsnaam aan zo'n perfectly formed ass is gekomen. Aangezien ik in al mijn nauwgezetheid niet alleen stills van Bond in een blauwe La Perla-zwembroek bestudeer, maar ook de rest van de film van a tot z uitvlooi, ontdek ik in de aftiteling naast de namen van Mr Craig's assistant en Mr Craig's security ook die van Mr Craig's trainer: Waterson is the name, Simon Waterson. Zou hij de meester-beeldhouwer zijn die de meest tot de verbeelding sprekende James Bond sinds Sean Connery tot leven heeft gekapt? Zou hij de schepper zijn die gebruik heeft gemaakt van houweel, beitel en proteïnesapjes om een 007 te creëren die iemand in een vloek en een zucht koud kan maken? Uw dienares is niet meer te stoppen: ik ga het hem vragen.

Waterson, Simon Waterson

Beeldt u zich het volgende in: vanuit de lucht ziet u een met mist en water omzoomd stadje. Nog feeërieker wordt het wanneer u te midden van het idyllische panorama een prachtig kasteel ziet opdoemen. U herkent Windsor Castle, het buitenverblijfje van de Britse Queen. Naarmate de camera dichter op Windsor inzoomt, blijkt niet het koninklijke slot maar een Italiaans eettentje even verderop het decor van de vertelling. Lichtjes gloeien op en voor de lens dwarrelen - dat u dit nu pas opmerkt - sneeuwvlokken. Hierdoor weet u dat het bijna kerst is (vertellingen beginnen nu eenmaal altijd net voor en nooit net na kerst). Binnen in il ristorante - de camera zuigt u langs het raam mee naar binnen - ziet u aan één van de met rood-wit geruite kleedjes gedekte tafeltjes iemand penne all'arrabbiata eten: ik ben het! U bent verrast, want tegenover mij zit een man met om de pols een Omega Seamaster Planet Ocean 600m Co-Axial Chronometer-horloge, met zwarte wijzerplaat. Hét horloge dat Daniel Craig droeg in Quantum of Solace, zijn tweede James Bond-film.

Het is nauwelijks te geloven, lezer, maar drie dagen geleden zag mijn toekomst er nog somber uit. De Eurostar die mij van Brussel naar Londen zou brengen, had wegens sneeuw en vrieskou maar liefst drie uur vertraging, ruim voldoende om een nochtans niet snel van haar stuk te brengen onderzoekster van haar stuk te brengen. Aanvankelijk had ik nog engelengeduld uitgeoefend, in een ongeautoriseerde biografie van Daniel Craig zitten lezen, lauwe koffie gedronken en sponzen broodjes gegeten, maar toen ik besefte dat ik mijn Londense lunchafspraak zou missen, wankelde ik. Wekenlang had ik me naar deze date toe gemaild en gevleid - 'I have never interviewed someone with a sixpack' - en nu dreigde ik de hard bevochten afspraak kwijt te spelen. Vreemd was het dus niet dat toen ik eindelijk naar mijn wagon mocht lopen, ik over het ijsgladde perron uitgleed en hard tegen het beton smakte. Anderen zijn voor minder de grond onder hun voeten verloren; het is zelfs de beste Bond-girls overkomen. Alleen jammer dat in mijn scenario Bond niet vanaf een trein te hulp kwam gesprongen.

Soit, dat was dus drie dagen geleden. Intussen zijn mijn Londense date en ik de beste vrienden en eten wij soms samen penne all'arrabbiata in een ondergesneeuwd Windsor. Oh well, het is niet omdat Bond het in Brussel liet afweten dat ik de Lara Croft in mezelf niet vond: ik heb mijn tranen gedroogd, mijn pijn verbeten en mijn ongelukkige reis voortgezet. Volharding loont, want voor mij zit zoals gezegd een man met om de pols het Omega Seamaster Planet Ocean 600m Co-Axial Chrono- meter-horloge dat Daniel Craig droeg in Quantum of Solace. Zijn naam: Simon Waterson ofte Mr Craig's trainer.

Aangezien wij de voorbije dagen veel met elkaar zijn opgetrokken, vind ik het allang niet vreemd meer dat hij er weer bij zit alsof hij elk moment kan opspringen, een revolver trekken en een spaghettivreter door de kop schieten. Bij het binnenkomen keek hij ook meteen waar de nooduitgang zich bevond, hoeveel man aan de bar zat en wie ietwat verdacht vooroverboog om de schoenveters te strikken. De in 1973 in Withernsea, Yorkshire geboren Waterson heeft zeven jaar lang het leger gediend en is nog altijd beducht voor gevaar. Behalve wanneer hij met zijn iPhone in de weer is, dan kun je hem rustig de keel doorsnijden.

Aan het leger heeft Waterson - gespierd doch gedrongen, vriendelijke kop, een gaatje in zijn oor van een oorring die er is uit gegaan toen hij op zijn vijftiende in dienst ging - veel meer dan alertheid overgehouden. Zelf noemt hij zijn diensttijd, eerst als marinier bij de Koninklijke Zeemacht en later als lid van een commando-eskader, de best denkbare potgrond voor een trainerscarrière. Hij haalde er met andere woorden de mosterd voor zijn fitnessfilosofie, de zogenaamde Commando Workout, waarmee hij niet alleen James Bond-acteurs aanpakt, maar ook andere bigshots zoals Jake Gyllenhaal, Chris Hemsworth en Chris Evans. De code lijkt simpel: Waterson denkt en handelt als een soldaat. 'Omdat je als militair strikt geprogrammeerd bent, leer je efficiënt om te gaan met tijd', zegt hij. 'Dat doe ik nog altijd. Als iemand bij mij een fitness-sessie van een uur boekt, dan krijgt hij ook een uur. Veel trainers laten hun cliënt ietsje te laat beginnen, tussendoor over werk, vrouw, kinderen en God kouten, de veters strikken, naar het toilet gaan en een handdoek halen. Bij mij betekent een sessie dat je zestig minuten traint. Juist wanneer je ook die lastige minuten volmaakt, boek je een straf resultaat.' Wie billen wil als die van Bond moet dus lijden, ook in de portemonnee: voor een sessie van zestig minuten rekent mijn maatje honderd pond. Voor dat geld krijgt u theorietjes noch grafiekjes. Soldaat Waterson heeft een broertje dood aan personal coaches die zich met een laptop, iPad en klembord in de aanslag een semiwetenschappelijke ernst aanmeten. Hij gelooft in inspanningen. 'Wanneer mensen mij vragen om hen aan een mooi lijf te helpen, stel ik meteen voorop dat schoonheid slechts een afgeleide is van prestatie. Je krijgt heus geen atletisch lijf door je de hele tijd aan een atleet te spiegelen. Eet, slaap en train als een atleet, kweek de mentaliteit van een atleet en je gaat er vanzelf wel uitzien als een atleet. Als je wilt afvallen, is het stomste wat je kunt doen continu op de weegschaal gaan staan. Sport, concentreer je op je voeding en je zult afvallen. Sommige fitness- en gezondheidsgoeroes stellen het allemaal opwindend voor, maar om te vermageren moet je meer calorieën verbranden dan je hebt geconsumeerd. Punt.'

Of een maagring laten plaatsen, bedenk ik, terwijl de ober extra parmigiano over mijn penne raspt en Waterson zijn duizendste sms van de dag verstuurt. Allicht naar Dan, Jake, Chris of Mark. Ik laat hem rustig tikken en houd mijn ogen vooral op zijn Omega Seamaster Planet Ocean 600m Co-Axial Chronometer-horloge gericht, want om 5 p.m. sharp worden we in de gym verwacht. Waterson gaat een fitnesssessie geven en ik mag kijken. Over de cliënt heeft Mister Discretie Waterson mij helaas nog niks verteld. Nu ja, ik weet dat het een man is en dat het niet Daniel Craig is, want mijn wens om een work-outuurtje van Dan bij te wonen wil mijn vriend niet inwilligen. Hij wil geeneens mijn hartelijke groeten aan hem overbrengen. Onvermurwbaar volk, die militairen. En streng bovendien, want uit Watersons verhalen blijkt dat hij met de knoet regeert: 'Als ik een acteur aanneem, zeg ik: "Luister vriend, ik heb een reputatie te verdedigen. Onder anderen James Bond, Prince of Persia, Captain America en Thor zijn door mijn handen gegaan. Don't you fuck up, want dan rotzooi je ook met mijn carrière." Wie, denk je, krijgt de schuld als de acteur niet het gewenste fysiek heeft tegen de tijd dat de opnames starten? Zelfs wanneer hij achter mijn rug om gehaktballen eet en pinten drinkt? Ik, want ik heb hem maandenlang getraind.' Acht maanden, dat is de tijd die Waterson kreeg om Craig te boetseren tot een Bond die met een perfectly formed ass in een La Perla-zwembroek uit de zee kon komen. Na vijf maanden had hij hem af. Craig was dan ook een gehoorzame cadet, die trouw zijn militaire regime volgde en zich niet stiekem aan gehaktballen en pinten bezondigde. Wat een beetje motivatie al niet vermag: om lik op stuk te geven aan alle Bond-fanatici en persmuskieten die in hem geen geschikte Bond hadden gezien (omdat hij blond was), bestelde Craig bij Waterson een onvervalst 007-lijf. 'I want to look like a killer', zei hij. Welnu, toen hij in Casino Royale uit de zee kwam - hij had net een duikje genomen in een baai van de Bahama's - twijfelde niemand nog: deze La Perla-held kon verleiden én doden. Omdat Craig, een mens zou het haast vergeten, ook nog slag had van acteren, sprak men plots over de beste Bond sinds Sean Connery. En Waterson, die ontving sindsdien mailtjes waarin mannen hem vroegen of hij hun lichaam kon modelleren naar het voorbeeld van een in een baai van de Bahama's zwemmende James Bond. 'Als iemand mij mailt dat hij eruit wil zien als Daniel Craig, antwoord ik meestal: yeah, ik ook.'

(...)

Castle Gym, de fitnesszaal waar Simon Waterson zo meteen zijn cliënt onder handen zal nemen, is geen plek om zonder sixpack binnen te stappen. Verdeeld over twee monumentale verdiepingen staat, ligt en hangt voldoende ijzer om een tweede Eiffeltoren te bouwen en overal zijn kerels aan het trainen die iemand met de blote hand koud kunnen maken. U begint mij te kennen, de gelijkenis met Lara Croft is groot, ik twijfel geen nanoseconde: ik volg Waterson koen naar binnen, groet alle spierbundels met de mij aangeboren hartelijkheid en zet me op het enige meubelstuk waarop men zich niet in het zweet móét werken.

(...)

Van lijkbidder tot Caravaggio-jongeling

Ik ben hier niet om haltertjes te liften, ik ben hier om te achterhalen hoe Craig aan dat Bond-lijf is gekomen. Daarom ook zal ik élke minuut van Watersons Commando Workout-sessie van nabij volgen. Zijn cliënt mag dan niet Daniel Craig zelve zijn, hij moet wel grotendeels dezelfde oefeningen ondergaan. Met exact dezelfde ijzeren werktuigen nog wel, want af en toe smokkelt Waterson ook ons aller Daniel Craig deze Castle Gym binnen. Ter bevordering van het onderzoek beeld ik me nu dus in dat ik over luttele ogenblikken een work-out van Craig zal bijwonen. Het had zomaar gekund. Vrij naar Aristoteles' syllogisme is het immers zo dat aangezien ik Watersons friend ben en Waterson Craigs friend is (premissen), Craig en ik ook friends zijn (conclusie). Mocht hier dus straks het plafond instorten, dan is dat zo erg nog niet, want het laatste wat ik dan gezien zal hebben, zal een zich aan een stang optrekkende Daniel Craig zijn.

'Patrick, aangenaam.' Watersons cliënt, een sympathieke kruising tussen Mel Gibson en Colin Firth, schudt me stevig de hand. Hoewel hij in zijn shirt & short torso, armen en benen onthult waar veel vijftigplussers een moord voor zouden begaan, oogt hij bleekjes en vermoeid. Mocht ik niet zo fatsoenlijk zijn opgevoed, ik zou zeggen dat hij er afgepeigerd uitziet, als een lijkbidder. Laat deze brave mens alstublieft geen hartaanval krijgen, toch niet aan de vooravond van kerst, bid ik tot niemand in het bijzonder, maar soldaat Waterson toont geen genade. Na de begroeting duwt hij hem een tien kilogram wegend vest - een weight jacket - in de handen, zijn manier om duidelijk te maken dat de klok loopt. Met dat vest aan moet Patrick naar een hoog gemonteerde stang springen. Hij moet zich er aan twee hendels tot de schouders optrekken, zich laten zakken, eraf springen, zich op handen en voeten op de grond uitstrekken, opstaan en van voren af aan herbeginnen. 'Nice', zegt Waterson na tien keer, voor Patrick het teken dat hij halfweg is. Na vervolgens tienmaal een kettlebell van twaalf kilogram afwisselend met de linker- en de rechterarm boven het hoofd uit te hebben gezwaaid, mag hij de eerste oefening herhalen. Twintig minuten duurt dit opwarmingsfeest, waarbij Waterson wel enige jeu in de oefeningen brengt, maar geen verlichting. Ik ben veel gewend, lezer, maar deze oefeningen komen me voor als een marteling. Ik mag hopen dat ze bij het leger ook leren te reanimeren, want Patrick ofte Daniel Craigs afgezant op aarde oogt nagenoeg ontzield. Ik krijg het benauwd, temeer daar Waterson voor één keer niet voor gevaar beducht is. 'Come on, Pat, come on!'

Pat zet door en traint met de volharding waarmee James Bond mooie vrouwen verleidt. Nu hij opgewarmd is en het vest uit mag, heft hij bijna vrolijk gewichtjes. Nu eens trekt hij een halterstang van twintig kilogram an sich met aan weerszijden eerst twintig, dan dertig en tot slot vijftig kilogram van de knie tot het middel, dan weer duwt hij diezelfde stang met aan weerszijden eerst vijftien en dan vijfendertig kilogram liggend boven zich uit. Als u even snel kunt rekenen als ik, weet u dat deze Pat mij dus met één arm kan tillen en dan heb ik zijn gezwoeg met ijzer ter ere van de borst-, buik-, bil- en beenspieren nog geeneens vermeld. 'Nice', herhaalt Waterson, want af en toe kan hij echt aardig uit de hoek komen. Zoals hij had voorspeld, wordt er tussen het lijden door geen tel over werk, vrouw, kinderen of God gekout. Deze heren kwebbelen non-stop over eten en hoe je gewicht kunt verliezen. Maar vergis u niet, Waterson laat zich niet afleiden. Mijn friend leidt de work-out zoals hij zijn iPhone bedient: monomaan. Midden in een gesprek over calorieën, vitaminen en proteïnen dirigeert hij zijn cliënt met een enkel woord of een simpele handbeweging naar weer een ander toestel, voor weer een nieuw potje ijzertje stamp. Niet één keer verheft hij zijn stem, niet één keer bevestigt hij het cliché van de hysterisch schreeuwende legerofficier. Zo onopvallend voert hij het bevel dat zijn brave rekruut het niet eens doorheeft. Patrick volgt en voert uit en dat blijkt ook te lonen. Nu de zestig minuten tot op de seconde zijn volgemaakt en ze samen een proteïneshakeje drinken, bloost Patrick zoals een jongeling van Caravaggio. Hij oogt fris, vitaal en gelukkig - drie kenmerken die ik hem een uurgeleden enkel in ruil voor een avond met Daniel Craig zou hebben toegedicht - terwijl ik zelf bekaf ben ten gevolge van mijn verregaande inleving. Als iemand hier een protein recovery drink nodig heeft, ben ik het wel. 'Proeven?' vraagt Waterson, want af en toe kan hij echt aardig uit de hoek komen.

Samen proteïne hijsen schept een band. In minder dan geen tijd bekent Patrick, vader van vijf, me dat hij een verwoed zakenman is en wijs ik hem al even ongegeneerd op zijn metamorfose: van lijkbidder tot Caravaggio-jongeling. Hij kijkt geamuseerd: 'Ik kwam recht van kantoor en voelde me gespannen, nu is mijn hoofd vrijgemaakt. Ik ben relaxed en ga dadelijk nog een uurtje boksen.' Patrick onderwerpt zich, zo beweert hij, met plezier driemaal per week aan Watersons kruisiging en hij combineert die Commando Workouts met lopen en boksen. 'Geen dag zonder sport', is zijn credo. Twee jaar geleden leek Patrick nochtans meer op het prototype van de vijftiger: hij was zwaarlijvig, at slecht, dronk graag en rookte twee pakjes sigaretten per dag. Tot hij op een grijze of druilerige dag - Pat woont in Windsor - besloot om zijn leven om te gooien. Hij nam contact op met Waterson, veranderde zijn eetpatroon en stopte met roken. Ook liet hij een uit onbesuisde jeugdjaren daterende armtatoeage laseren en zijn grijze haren blond verven. In België heet zoiets een midlifecrisis, zeg ik, maar hij ontkent: 'Ik wilde gewoon weer in vorm zijn en me lekker in mijn vel voelen.' Missie geslaagd, zou ik zeggen, want op simpel verzoek laat hij me zijn sterk gespierde bovenlijf zien. Het is trouwens met het oog op het weerstaan aan de verleiding tot recidivisme dat hij van Waterson dat weight jacket aan moet: 'Het vest is een simulatie van de extra kilo's die Pat vroeger meezeulde. Tijdens de training brengen het gewicht en de grotere druk op zijn hart hem een situatie in herinnering waarnaar hij niet terug wil. Aangezien hij het op een gegeven moment mag uittrekken, voelt hij zich ook telkens bevrijd.' Hij voelt zich een lichtgewicht, klaar voor de boksring. Klaar ook om terug te keren naar zijn stresserende baan op kantoor, waar hij zijn hoofd weer kan overladen tot de volgende work-out. Het is de kringloop van Patricks leven. Waterson: 'In die cyclus heeft Pat wel iets essentieels waar hij elke dag, ook op stresserende momenten, van kan genieten: zijn lichaam. Al wie hem op kantoor ziet rondlopen, weet dat onder dat maatpak een gespierd lijf zit. Eén dat makkelijk de vergelijking met dat van veel jongemannen kan doorstaan.' Juist, maar heeft mijn alziend oog zonet niet iets opgemerkt wat men ook wel love handles noemt? 'Wat jij hebt gezien,' corrigeert Waterson, 'noemen wij hier in het Verenigd Koninkrijk een leven.' Ik hoop voor Patrick dat daar ook gehaktballen en pinten, gelato en Brunello bij horen.

Film en fitness

Voor personal coaches is de economische crisis een goede zaak gebleken, leer ik van Waterson in de auto retour naar Londen. Hij en ik zijn intussen zulke onafscheidelijke maatjes dat hij me een terugrit heeft aangeboden - hij wil niet dat ik wachtend op een kil perron kou vat. 'Veel bank- en beursmensen', licht hij toe, 'hebben zich laten uitkopen en hebben beslist om hun tijd en hun geld in zichzelf te investeren, opdat ze er na de recessie fit en herboren tegenaan zouden kunnen gaan. Minder business betekent meer tijd voor de gym.' Dat zij voor hun lijf hebben gekozen, wijt Waterson aan de tijdgeest: het zit thans vooral vanbuiten. Nu het belang van uiterlijke schoonheid nauwelijks meer overschat kan worden, zijn mensen steeds vaker bereid ervoor te betalen. 'Bovendien', zegt hij, 'is een gespierd lichaam de mannelijke pendant van alle esthetische trucs die vrouwen tevoorschijn kunnen halen. Zij kunnen hun ogen en lippen aanzetten met make-up, hun taille corrigeren met kleren en hun benen langer laten lijken door pumps te dragen. Mannen hebben enkel hun lichaam.' Oh well, er moet een verschil zijn.

Sneeuw en spitsuur maken dat wij Londen trager naderen dan wanneer ik te voet was gegaan, maar ik zeg niks. Ik kijk wel uit, buiten wacht de Noordpool. Uit de frequentie waarmee Waterson naar zijn Omega Seamaster Planet Ocean 600m Co-Axial Chronometer-horloge kijkt, leid ik af dat achter ons in het mistige Windsor zijn vrouw en zoontje op hem wachten om samen fish & chips te eten. Hij is ook weer drukdoende met zijn iPhone, wat mijn vermoeden bevestigt. Bijna mondt mijn medeleven uit in schuldgevoel, maar ik realiseer me ineens dat Waterson vast geen fish & chips eet. Hoogstens fish, voor de omega 3-vetzuren. 'Tegenwoordig', Waterson kan dus tegelijkertijd autorijden, sms'en en praten, 'zie je ook vaker metroseksuelen: mannen die oorringen dragen, hun nagels lakken en wenkbrauwen epileren, zich schminken en waxen, sarongs dragen en wel meer doen wat vroeger aan homoseksuelen voorbehouden was.' Weet, dierbare lezer, dat ik voor mannen met oorringen en sarongs een apart plekje in mijn hart heb, maar ik wil toch even vooropstellen dat de mooiste man ter wereld zich ook in een La Perla-zwembroek (zonder meer) staande moet kunnen houden. 'Mooi horloge heb je', zeg ik dus in een poging het gesprek weer op de kwintessens te brengen. Omdat ik Watersons friend ben en hij me vertrouwt, mag ik het kleinood even in handen houden. Het is wel degelijk een geschenk van Daniel Craig, want aan de achterkant van de wijzer- plaat lees ik de mystieke opdracht: 'QoS love DC and S'. (Die QoS verwijst natuurlijk naar de film. En S is het initiaal van Craigs ex-geliefde, een vrouw die dus net als Rachel Weisz en ik goede smaak heeft.) Waterson kreeg het horloge als 'blijk van appreciatie' voor zijn 'harde werk'.

Aardig, maar zo lastig kan James Bond trainen toch niet zijn? Waterson: 'Veel mensen vragen zich af wat ik de hele dag op een set loop te doen, maar ik geef niet alleen training. Ik bespreek het dieet van mijn acteur, zet zijn supplementen en proteïnen klaar en als hij zin heeft in iets wat de catering niet voorradig heeft, sushi bijvoorbeeld, vraag ik de chauffeur me naar de juiste winkel te rijden. Voor en na de scènes coach ik het opwarmen, afkoelen en stretchen. Ik geef massages, leg ijs, zet thee en als hij zijn tekst inoefent, speel ik de andere rol. En als de hele ploeg klaar is en naar huis mag, gaan mijn acteur en ik nog twee uur trainen in de gym.' Ik zwijg en volg geboeid het spel tussen ruitenwissers en sneeuw, want ik voel dat er nog wat komt. 'Eigenlijk', daar hebt u het al, 'ben ik naast trainer ook metgezel. Acteurs zijn vaak heel eenzaam op een set. Als je maandenlang in Marokko of Praag of op de Bahama's bent, weg van huis, heb je behoefte aan iemand om mee te lunchen of te keuvelen. Ik lunch en keuvel vaak.' Toch worden maar weinig sterren ook echt vrienden van soldaat Waterson. 'Ik ben daar niet om hun kameraadje te spelen. Ik moet ervoor zorgen dat zij er fenomenaal uitzien wanneer de camera's lopen. Dat kan alleen als ik mijn autoriteit als trainer behoud.'

Dat Waterson voor fenomenale looks kan zorgen, is een feit. Zo-even heb ik een levend bewijsstuk, Patrick, mogen aanschouwen, en verder heb ik natuurlijk ook Craig in Casino Royale (en Quantum of Solace en Skyfall) en Jake Gyllenhaal in Prince of Persia: Sands of Time gezien. Als onderzoeker ken ik mijn gelijke niet wanneer het op voorbereiding en inleving in de materie aankomt. Schrok ik me daar trouwens een hoedje, zeg, toen ik Gyllenhaal in de rol van Perzische prins zag. Op zijn ogen en okselhaar na geleek hij in niks nog op de tengere, jongensachtige cowboy die ik in Brokeback Mountain met Heath Ledger had zien stoeien. Deze keer had hij het fysiek van een zwaardvechter, een held die niet bang moet zijn om per ongeluk op de tenen van Gladiator te trappen. Het zijn, vermoed ik, dergelijke metamorfoses die veel mannen laten geloven dat ook uit hun onvolmaakte lichaam een goddelijke sculptuur kan worden gehouwen. Pat, Jack en Dan zijn het vleesgeworden bewijs: een lichaam is maakbaar. U kunt het bestellen bij mijn goede vriend Simon Waterson. 'Er is inderdaad een hoop mogelijk.' Ziet u wel. 'Met gemotiveerde mensen kom ik een heel eind, alleen kun je nooit om iemands genetische beperkingen heen. Er is altijd een punt waar het ophoudt. Wanneer mensen contact met mij opnemen omdat ze een lijf als dat van Dan of Jake willen, geef ik zo eerlijk mogelijk mee dat dat moeilijk wordt. Mensen verschillen nu eenmaal van lichaamstype en reageren ook anders op fitnessoefeningen. De ene mens ontwikkelt sneller spiermassa dan de andere, niet iedereen is even snel uitgeput of geblesseerd, enzovoorts. Veel hangt af van je spiervezels. Als coach tracht ik al die codes te ontcijferen in het besef dat er geen ingewikkelder computer bestaat dan het menselijk lichaam.' Alle theorietjes, grafiekjes en filosofietjes ten spijt bestaat er dus geen almachtige, wetenschappelijk onderbouwde en op alleman toepasbare work-out. 'Precies dat maakt fitness zo spannend.' Dat men bij Waterson enkel een upgrade van het eigen lichaam kan bestellen, weerhoudt mannen er niet van te dromen. Duizenden mailtjes heeft Mr Craig's trainer al ontvangen: of hij hun niet ook zo'n moordlijf kan bezorgen? Zeer gegeerd is ook het fysiek van sportlui als Cristiano Ronaldo, David Beckham en beroemde rugbyspelers, omdat zij er in tegenstelling tot acteurs jaar in, jaar uit hetzelfde uitzien. 'De voorkeur voor deze of gene is sterk demografisch gebonden: bodybuilders hebben andere idealen dan leden van de KX Gym. Wel kun je nergens meer om het celebrity-effect heen. Vooral jongeren spiegelen zich aan wat ze op het witte doek, op tv en in de media zien: atletische mannenlijven. Niet alleen Daniel en Jake, maar ook Chris Evans, Gerard Butler, Taylor Lautner, Sam Worthington en legio andere acteurs hebben een fantastisch figuur. Veel jonge gasten willen dat ook, alleen verwarren zij fitness met mode: ze denken dat je een mooi lichaam met een creditcard koopt. Deze quick-fix-generatie heeft het niet zo op langetermijninvesteringen begrepen. Zij willen instant-voldoening.'

Waterson noemt de symbiose tussen film en fitness hoe dan ook een feit. Superhelden zijn in; jongens zoals Spiderman, Batman, Ironman en de Hulk zijn weer hot. En een superheld zonder een goddelijk gespierd bovenlijf is zoals een onderzoeker zonder queeste: op zijn of haar gemak, maar werkloos. De druk is met andere woorden gigantisch: wie een prins, held, geheim agent of vampier wil spelen, moet op z'n minst een sixpack willen kweken. 'Dat wil zeggen dat van iedereen de trainer nog het meest onder druk staat.' Grapjes ontkiemen vaak uit waarheid: Waterson weet wat hij waard is.

(...)

Dankzij een fijn programma van squatten, bankdrukken, deadliften, roeien en curlen kweekte Craig vijf kilogram spieren en verloor hij twee procent lichaamsvet. Was hiermee de basis gelegd, zijn spieren moesten er die zonovergoten dag op de Bahama's ook nog uitzien alsof ze elk moment konden knappen. Voor dat effect greep soldaat Waterson naar 'de trucs die bodybuilders gebruiken ter voorbereiding van een wedstrijd'. Versta: de rekruut werd gedraineerd. 'Om droog te staan kun je diuretische producten innemen, maar je kunt ook de hersenen misleiden. Als je zes weken lang een liter water per dag drinkt, maken je hersenen daaruit op dat er elke dag ook een liter vocht moet worden afgevoerd. Het brein houdt van vaste structuren: een liter binnen is een liter buiten. Wanneer je dus lange tijd vier liter water per dag drinkt, koppelen je hersenen daar ook vier liter plas aan. Welnu, dat mechanisme werkt nog even door, zelfs als je plots nog amper een paar slokjes water drinkt.' Het resultaat van de vochtafdrijving is een flinterdunne huid die op le moment suprême alle spieren scherp aftekent. Die laatste staan trouwens ook barstensvol bloed dankzij nog een ander kneepje: 'Als je spieren lang genoeg uithongert, tot ze ondervoed raken, en ze dan met geraffineerde koolhydraten voedt, zwellen ze op. Het gevolg: zeer gedefinieerde spieren. Daarom ook heb ik Craig eerst lange tijd op een koolhydraatvrij dieet gezet, om hem vlak voor de scène gebakken patat, chocolade en bananen te voeren. Vanaf dat moment moet er worden voortgemaakt. Het lichaam is dan op zijn best maar ook beperkt houdbaar. Over luttele tijd al zullen de spieren weer ontzwellen en aangezien ze verzadigd zijn - de koolhydraten zijn intussen in energie omgezet - zullen ze ook niet meer reageren op een verse toevoer van patat, chocolade en bananen. Voor één keer kan men dus beter niet te lang over lichtinval en camerastandpunten bakkeleien.' Ik mag hopen, geachte lezer, dat het u niet is ontgaan: ik heb zonet het James Bond-regime voor u ontfutseld. Eerst squatten, bankdrukken, deadliften, roeien, curlen en honger lijden, dan draineren en tot slot een stevig shot koolhydraten innemen. Mocht de magische formule niet het gewenste effect sorteren, wijt het dan aan uw voorouders, want 'Dan heeft heel goeie genen'.

Is Daniel Craig de mooiste man ter wereld? Deze vraag stel ik Waterson wanneer we dan toch - wie had dat nog gedacht - Kensington binnenglijden. Hij vindt het geen goede vraag. Zijn blik vult zich met militaire achterdocht en als ik hem niet beter zou kennen, zou ik vrezen dat hij elk moment een revolver kan trekken. Hij wil niet kiezen. In zijn ogen zijn al zijn cliënten Perzische prinsen omdat ze allen de discipline hebben om te trainen en op hun voeding te letten. Hoe kan hij nu één van hen kronen zonder de anderen te onttronen? Hoewel het verkeer op Cromwell Road niet van dien aard is dat u lang dubbel geparkeerd wilt blijven staan, maak ik geen aanstalten om uit Watersons auto te stappen. Hij capituleert: één naam wil hij noemen. Het is niet die van een cliënt, maar van een man die wat hem betreft de eretitel 'beste lichaam aller tijden' verdient: 'Hij is 1,89 meter, heeft herculische genen en was in zijn gloriedagen perfect in balans. De verhouding tussen zijn armen, benen, taille en schouders was volmaakt en bovendien was elk lichaamsdeel op zich een prachtig stuk snijwerk. Ik heb het over het meest iconische fysiek aller tijden: nergens ter wereld zul je een mooier lichaam vinden dan dat van Arnold Schwarzenegger op het toppunt van zijn carrière.'

'En mag ik dan nu mijn horloge terug?'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234