Dinsdag 22/06/2021

De beukende klank van Sonny

Hoe zou Sonny Rollins (links op de foto, naast VS-president Barack Obama) vandaag klinken als hij niet met koorknaapjes maar met een groep van dynamiet zou optreden? Een glimp van een antwoord was vorig jaar te rapen toen Rollins op zijn verjaardagsfeestje plots oog in oog stond met Ornette Coleman. Maar het laat zich ook wat raden: luister naar Jon Irabagon, dat komt dicht in de buurt.

Zoals bekend is Sonny Rollins begin juli de topper van Gent Jazz. De grootmeester tenorsaxofonist is altijd een belevenis. Ook al is hij intussen de 80 voorbij, hij maakt zijn bijnaam Saxophone Colossus nog altijd dagelijks waar. Een magistrale, beukende klank, niet kapot te krijgen. Zwierig, inventief, genereus. Als hij solo speelt tenminste. Want dat is het probleem: de groep achter Rollins is altijd een beetje ontgoochelend. Hij heeft wel wat verbeteringen in de groep aangebracht (Russell Malone vervangt Bobby Broom op gitaar, Sammy Figueroa vervangt Kimati Dinizulu op percussie), maar volgens de meeste berichten gaat het hier om marginale verbeteringen, geen bepalende ingreep. En helaas is Bob Cranshaw nog altijd van de partij, de man die elk vuur vakkundig dooft met zijn plompe bas.

Het is een oud zeer bij Rollins, sommigen beweren dat hij graag mindere goden achter zich heeft om zelf beter te schitteren. Nochtans: vorig jaar verraste hij door schoon volk uit te nodigen op het concert naar aanleiding van zijn 80ste verjaardag. Op het hoogtepunt van de avond zette hij met drummer Roy Haynes en bassist Christian McBride de klassieker 'Sonnymoon for Two' in, en toen kwam Ornette Coleman meedoen, die andere 80-jarige legende. Ornette tegen Sonny, dat was nooit eerder vertoond. Het was geen perfecte ontmoeting, vonden de meeste waarnemers, maar er zat een verfrissende brok avontuur in. Meer dan we van Rollins gewoonlijk krijgen.

Je kunt er zeker van zijn: na Gent Jazz zullen we allemaal vol lof zijn over Rollins, en toch zal de conclusie blijven. Rollins heeft meer peper in zijn gat nodig. Hoe hij dan zou klinken, kunnen we alleen raden. Vermoedelijk ligt dat in de buurt van wat de jonge Filipijnse Amerikaan Jon Irabagon doet met zijn Foxy Trio. Irabagon heeft zijn sound bij Rollins gehaald, hij heeft datzelfde beukende geluid, veel staccato, en een gelijkaardig gevoel voor dans. Tegelijk hoor je andere invloeden: Albert Ayler, David Murray, Roland Kirk. De cd Foxy bevat twaalf nummers, maar die worden in één adem gespeeld. Het stoomt door als een trein, maar het landschap is boeiend en gevarieerd in de details. De bassist is Peter Brendler (een zware geplukte basklank met veel drive), de drummer is veteraan Barry Altschul (met een herwonnen energie). De plaat begint met een fade-in en wordt op het einde midden in een solo brutaal afgekapt. Dat moet zowat de enige manier zijn om dit trio tot stilstand te brengen. Benieuwd hoe ze dat dinsdag in Heist-op-den-Berg gaan doen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234