Donderdag 27/06/2019

DE BELGEN VAN DE BACKSTAGE

Ze lopen misschien niet in de kijker, maar zonder hen zou het allemaal vierkant draaien. Deze landgenoten timmeren aan een mooie carrière in de coulissen van het modecircus.

Jongleren met modellen

Lieve Gerrits (46) werkt als styliste achter de schermen bij onder meer Dior, Fendi, Chanel en Dries Van Noten, en is verantwoordelijk voor de flow backstage. Stressbestendigheid is een must.

"Ik zorg ervoor dat de flow backstage zo optimaal mogelijk verloopt, dat de timing goed zit zodat alle modellen op tijd klaarstaan. Ik vang hen op aan de ingang en stuur ze naar de make-upstoel of de kapper. Modellen die van een andere show komen, moeten ontdaan worden van hun make-up, soms moet hun haar gewassen worden. Elk model moet de juiste make-up en outfit krijgen. Dat is mijn taak. Het betekent altijd stress, maar het leuke is dat je snel resultaat ziet, het is meteen voorbij. Of het nu een grote of kleinere show is, je werkt ergens naartoe en de ontlading is hetzelfde.
"Sommige modellen komen pas op het laatste moment binnenwandelen of zitten nog aan de overkant bij de McDonalds. Zulke dingen gebeuren echt. Het cliché dat modellen niet eten, klopt absoluut niet. Ik moet hen altijd bij het buffet weghouden. Ze eten vaak ook ongezond, ze gaan van de ene naar de andere show, puur op adrenaline en willen dan fastfood, snelle suikers. Zoals studenten tijdens de examens.
"Een ander cliché dat niet klopt, is dat iedereen aan de drugs zit. Als model is het belangrijk dat je je lichaam goed verzorgt en je werkt in een heel zwaar ritme. Je kunt je dan niet permitteren om van drugs afhankelijk te zijn. Het was misschien anders tijdens de jaren 80 en 90, maar ik heb nog maar heel weinig drugs gezien in de tien jaar dat ik deze job doe.
"Toen ik ermee startte, ging ik al veel naar de shows als styliste, soms gingen we ook achteraf iets drinken backstage bij bevriende ontwerpers. En ik had al veertien jaar ervaring backstage bij de shows van de Antwerpse Academie. Toen Peter Philips creatief directeur make-up werd bij Chanel, werd die organisatorische kant hem wat te veel en omdat hij zag dat het bij de academie altijd op zijn pootjes terechtkwam, vroeg hij of ik die taak op mij wilde nemen zodat hij kon focussen op de make-up. Nu, bij Dior, wordt zijn tijd dan weer in beslag genomen door de vele interviews.
"Als je als buitenstaander zo'n backstage voor de eerste keer ziet, denk je echt: oh my god, wat een chaotische toestand is dit. Er is echt vier- à vijfhonderd man aan het werk, maar iedereen is gebriefd en heeft een eigen taak. Als iedereen zijn job goed doet, valt de puzzel een paar minuten voor de show mooi in elkaar. Voor toeschouwers lijkt het misschien glamoureus - na een show van twintig minuten zien ze je staan met een glas champagne - maar het is veel werk, sommige mensen zijn er dan al een half jaar mee bezig.
"In de loop der jaren zijn ook de sociale media erbij gekomen. Je kunt als model op elk moment van de dag gefotografeerd worden, je hebt het niet meer onder controle. Zeker bekende modellen als Bella Hadid en Kendall Jenner weten dat ze geen koffie kunnen drinken zonder dat het op foto wordt vastgelegd. Zij komen daarom al gemaquilleerd aan op het defilé. Dat was vroeger dus niet; modellen kwamen gewoon aan in een short en op sneakers.
"Ik loop niet te koop met de celebs die ik ontmoet, de job vereist een zekere discretie. Het zijn ook maar gewoon mensen die net zoals wij niet graag hebben dat je alles gaat rondbazuinen. Ik zal ook nooit om een foto vragen. Zeker op het niveau van Dior en Chanel wordt die discretie geapprecieerd."

Tussen politiek en esthetiek bij Cedric Jacquemyn

Yves De Brabander (41) vangt als partner en rechterhand van de Antwerpse ontwerper Cedric Jacquemyn niet alleen de twijfels en frustraties op, maar ook de administratie en commerciële kant van het merk.

In de jaren 90 nam hij speciaal de boot naar Groot-Brittannië voor een T-shirt van Raf Simons. Maar dat hij met zijn opleiding fotografie zelf in de mode terecht zou komen, had hij nooit gedacht. Tot hij Cedric leerde kennen. Toen die afstudeerde in 2010 trokken ze samen naar Parijs en richtten ze hun avant-gardistisch label op. "We zijn in guerillastijl vertrokken naar Frankrijk. Snel en vol enthousiasme." Vandaag hebben ze twee shows, en elk seizoen twee showrooms en een handvol exposities - van Saatchi Gallery tot het MoMu - op hun palmares staan.
"We zijn tien jaar een koppel. Elke dag zitten we naast elkaar. Cedric bedenkt de collecties, tekent de patronen en stikt het prototype. Ik ondersteun hem praktisch en administratief, fotografeer de collectie, waarna we naar Parijs trekken. Vanaf dan sta ik ook in voor de commerciële kant. Want creativiteit alleen is te weinig. Je moet ook verkopen. In de beginjaren waren we veel extremer. Tot we de grip op de realiteit verloren. In 2014 gingen onze ogen open. Een jas van 16.000 euro uit handgesneden en geschoren stukjes schapenleer, is exclusief, maar als merk red je het er niet mee.
"Vandaag hebben we een evenwicht gevonden. We zijn afgestapt van shows. Die passen niet bij ons publiek." Die moeten hun verhaal horen én voelen. "Voor onze collectie 'HERE IS NO BORDER ONLY DUST' baseerden we ons op de vluchtelingenproblematiek, Trumps beleid en de betekenis van het Vrijheidsbeeld, dat gemaakt is uit koper en brons. We vonden een stof die uit koper en zilver bestaat en net als het beeld oxideert."
"Cedric is de voeler, ik de denker. We houden van dezelfde dingen, maar bekijken ze anders. Dat maakt dat deze combinatie werkt." Maar makkelijk is het zeker niet. "De enige frustratie die ik heb, is dat mode vandaag iets van momentopnames, van vluchtigheid geworden is. Inkopers moeten hun volledige budget - dat vaak gehalveerd is - besteden aan de hypes. Er wordt veel over duurzaamheid gepraat. Maar dan in functie van basisstukken. Daarvoor moet je bij ons niet zijn."
Het allermooiste aan de branche vindt hij de appreciatie en feedback van klanten. "Wij hebben wereldwijd een bepaalde naam, maar in de toekomst hopen we toch te blijven groeien. Niet om een idoolstatus te bereiken, maar om waardering te krijgen voor ons harde werk."

De magiërs achter de defilés

Inge Gelaude (42) is Head of Creation bij Villa Eugénie, het productiebedrijf dat de shows van Dries Van Noten, Hermès, Chanel en vele andere organiseert en vaak ook bedenkt.

"Ik ben er eigenlijk bij toeval in terechtgekomen. Ik studeerde Politieke en Sociale Wetenschappen aan de Universiteit Gent, nadien volgde ik een cursus aan de New York Film Academy. Daar lag mijn passie. Terug in België werkte ik als researcher voor tv. Via vrienden hoorde ik dat Etienne Russo (oprichter van Villa Eugénie, red.) werkkrachten zocht voor producties en na een kort interview stuurde hij me bij wijze van test naar Parijs om een project op te volgen voor Y3 (Adidas by Yamamoto).
"Dat is nu dertien jaar geleden. Villa Eugénie was toen nog een klein bedrijf met een achttal vaste werknemers en een netwerk van freelancers. Na een paar jaar als productie-assistent werkte ik nog uitsluitend met Etienne op de concepten. Ondertussen bestaat de creatieve afdeling uit een jong topteam van zeer uiteenlopende persoonlijkheden en talenten. Als Head of Creation werk ik met mijn team aan moodboards die we dan uitwerken met het technische team en de productieafdeling.
"Hoe dat proces verloopt, hangt af van de klant en het project: soms krijgen we een zeer duidelijke briefing en wordt een bestaand idee uitgewerkt, bij andere klanten beperkt de briefing zich tot een vage inspiratie en krijgen we min of meer carte blanche. Dat zijn voor ons uiteraard de meest uitdagende events. We laten ons vaak ook door de locaties leiden en proberen de magie van de mansion, het kasteel of de theaterzaal door te trekken naar het verhaal. Inspiratie halen we uit kunst, geschiedenis, boeken, film, architectuur, van de straat... We werken voor onder meer Moncler, Dries Van Noten, Mulberry, Hermès, Dior homme, Kenzo, Thom Browne, Lanvin, Y/Project, Chanel, MiuMiu, Fendi, Hugo Boss, Vionnet en Brioni.
"Het leukste zijn de totaalevents met een show, diner en feest. Daarvoor moet je een verhaal creëren waarbij je de gasten, zodra ze arriveren, meeneemt in een fantasiewereld die de hele avond blijft verrassen. Alle elementen - decor, licht, muziek, eten, performances, defilé - moeten samenvallen en overeenstemmen met het verhaal of de emotie die je wilt overbrengen.
"Ook leuk zijn de reizen die ik maak, dankzij mijn job ben ik al op heel mooie plekken terechtgekomen waar je als toerist geen toegang tot krijgt. We werken vaak in Parijs, Milaan en New York maar hebben ook al in IJsland, Japan en China events georganiseerd.
"Daarnaast leer je ook heel veel mensen kennen en omdat je samen van de ene modeweek naar de andere reist, schept dat soms wel een hechte band. Maar de meeste van mijn 'modevrienden' kende ik toch al vooraf. Of er een cliché is dat waar is over de modewereld? Toch wel: het zijn vaak de mensen met het minste talent die de meeste pretentie tonen.
"Het verrassendste aan de mode-industrie vond ik de snelheid waarmee alles verandert en dan weer terugkomt. Toen ik begon, tekende Etienne een tijdlijn met ballonnen boven de drukste periodes: januari- februari-maart, juni-juli en september-oktober. Tussendoor was het kalmer, verzekerde hij me. Met de vele verschillende collecties, met daarbovenop ook nog eens parfumlanceringen en dergelijke, werd het eigenlijk een reuzenzeppelin die boven het hele jaar hangt.
"Onlangs las ik in een boek van Simon Doonan (schrijver en modecriticus, red.) het volgende: 'Ah! Mode. Een gekkenhuis? Een asiel? Misschien beide. Ja, het is een plek waar gekke mensen, die nergens anders een job zouden vinden, altijd welkom zijn.' (lacht) Hoewel er heel hard gewerkt en gestrest wordt, blijft het toch een heerlijk en uiterst inspirerend circus."

Schilderen aan de zijde van Vivienne Westwood

Sara Declercq (31) zet als senior printdesigner in Londen de schetsen van Dame Vivienne Westwood om in designs. Op de foto draagt ze een van haar eerste sjaals bij Westwood.

Het is een hobbelig parcours geweest, maar vandaag staat ze waar ze wil staan. In de perfecte combinatie tussen een job met voldoening, een redelijk uurrooster én een goed contact met Westwood. "Vivienne is hier zo goed als dagelijks. Ik ben verantwoordelijk voor prints van de women, men en soft accessoires. De ene keer heb ik heel veel inbreng, de andere keer heeft Vivienne een heel duidelijk idee. Dan brengt ze een minuscuul krabbeltje mee. Moet ik het ontcijferen, groot uitschilderen en vervolgens verwerken tot een print." Inspiratie vindt ze onder meer op het Vosseplein in Brussel (hier op de foto), ze reist nog vaak van Londen naar Brussel. Nooit stelt het er teleur: een boek over textiel, een jurk met leuke print tot palmbladeren.
Dat ze vandaag zo ver staat in haar carrière, heeft ze te danken aan een mix van talent, een grote mond, noeste West-Vlaamse roots overgoten met een flinke portie likability. "Na een opleiding grafische vormgeving aan Sint-Lucas en mode aan La Cambre heb ik enkele stages aaneengeregen. Van Peter Pilotto, A.F. Vandevorst tot Matthew Williamson." Klinkt magisch. Was het niet. "Bij Pilotto waren me allerlei dingen beloofd. Na twee dagen wc-rollen vervangen en vuilnis buitenzetten, ben ik vertrokken. Maar niet vooraleer ik mezelf op de printafdeling ging introduceren. Het heeft me wel iets opgeleverd. Een ander meisje vertelde me over een vacature bij Alexander McQueen. Ik mocht de volgende dag beginnen. Onder een stagecontract. Na drie maanden werd ik junior print designer - tegen hetzelfde minimumloon - en later ging ik freelance voor hen werken. Zo ben ik bijna twee jaar geleden bij Westwood beland. Paniek en achterdocht zijn vaak deel van het gegeven. Maar als je blijft doorzetten, komt er altijd iets bovendrijven."
Bij McQueen kreeg ze ooit een paniekaanval. "Als je mensen vraagt naar de werkuren, krijg je een vaag antwoord. Niemand zegt dat je elke avond tot tien uur moet werken. Op een bepaald moment wil je ook graag een leven." Hoe dat leven er in de toekomst uitziet? "Elk modebedrijf heeft zijn eigen structuur. Ik ga niet met alles akkoord hier en communiceer dat ook. Maar het is delicaat. Mensen die boven je staan, moet je ook dat gevoel geven. Ik heb altijd gezegd dat ik hier zeker twee jaar wilde blijven en groeien. Wat daarna voorbijkomt, zien we wel. Eén ding is zeker: als Dries Van Noten morgen belt, sta ik snel terug thuis."
Dan moet ze ervandoor. Topdag vandaag. "Ik heb een meeting met Vivienne en het is personal order day. De dag waarop we stuks mogen kiezen uit de vorige collectie."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden