Dinsdag 15/10/2019

De ballade van Patrick en Patrice

ezus had dus een vrouw. Dat moet blijken uit een pas teruggevonden stukje papyrus. Ik moet zeggen dat ik het goed nieuws vind, al ware het beter geweest voor de mensheid als we dat wat vroeger hadden geweten. Het zou als positief rolmodel hebben kunnen dienen voor de monseigneur Vangheluwes van deze wereld alsook veel jonge jongens intense pijn aan hun gat bespaard hebben.

Wat voor iemand zou de vrouw van Jezus geweest zijn?

Beetje Scarlet Johansson of toch meer Miet Smet? En welk soort gesprekken zouden die twee gehad hebben? Iets in de zin van "Gaat ge deze namiddag weer op het water lopen, schat?" "Ja, Poes." "Doe dan deze keer uw schoenen uit en spring als ge terugkomt eens de Delhaize binnen voor wat wijn en vis. Die kunt ge dan vermenigvuldigen, tegen dat Jozef en Maria op bezoek komen, zondag."

Lachen met Jezus.

Wat goed dat wij in een wereld leven waar dat gewoon mag. Onze vrienden de moslims zouden daar nog wat van kunnen leren.

Lachen is namelijk gezond, vrienden de moslims!

Gooi a.u.b. die mislukte filmcritici van Sharia4Belgium het land uit en ga op zoek naar iemand die betaald wordt om jullie vierkant uit te lachen. Iemand die de mat van de moskee eens van onder jullie voeten wegtrekt en u en passant een beetje wegwijs maakt in de met rasse schreden vooruitgaande 21ste eeuw.

Lachen is gezond. Dat weten ze in Frankrijk al jaren en de fantastische Jamel Debbouze is er dan ook niet voor niets de meest gevierde (en best betaalde) komiek. Nederland gaat ook helemaal plat voor Najib Amhali en wij hebben natuurlijk de veelbelovende Youssef El Mousaoui, maar volgens mij mag het best nog ietsje meer zijn. Ik kan moeilijk geloven dat er behalve El Mousaoui niet nog een andere potentiële Allochtoon Hermans in de straten van Borgerhout zou rondlopen.

Iets wat ik graag doe, trouwens, in de straten van Borgerhout rondlopen. Er is altijd wat te zien en ook altijd wat te doen, zoals dat in een echte stad hoort. Antwerpen is echt een wonderlijke stad. Dat gevoel kreeg ik heel hevig toen ik op de warmste dag van afgelopen zomer buitenkwam bij een tentoonstelling van Jan Fabre en wat ging zitten puffen in Park Spoor Noord.

Dat gevoel krijg ik ook altijd wanneer ik langs het Zuiderterras loop, of op het dak van het Muhka sta, of het Museum Mayer van den Bergh bezoek, of op het Eilandje een reisboek ga kopen bij Alta Via of daar wat verderop een koffie ga drinken bij Broer Bretel of even later nog een koffie drink en een beetje door het vinyl ga woelen bij Tune Up Records, die fijne platenwinkel die zich boven de bijzondere International Magazine Shop bevindt , aan de Melkmarkt.

En dat goede gevoel had ik beslist ook toen ik deze week zat te lezen in het eenmalige blad Patrick - waarom het zo heet is mij een raadsel - en waarin ik het hele DNA herkende van die stad die nauwelijks tweeënveertig kilometer van mijn bed ligt en waar ik sedert mijn kinderjaren al zo van hou.

Ik denk dat de meeste Antwerpenaren wel weten hoe geweldig hun stad is. Zelfs de politici die de zittende burgemeester nu uitdagen, in het licht van komende 14 oktober, weten dat diep vanbinnen.

Je hoort het aan de holle slogans die ze uitkramen tijdens hun radio- en televisieoptredens. Je ziet het aan hun kruiperige lichaamstaal. Ze hebben geen verhaal over hun eigen stad, die ze kwaadwillig en louter vanwege electorale logica voortdurend als een "probleem" voorstellen.

Enfin, dierbare Antwerpse vrienden (dat zijn er nogal wat), u weet wat u te doen staat over drie weken: stemmen voor Patrick Janssens. En als u daar écht geen zin in hebt, stem dan voor Yasmine Kherbache! Het Schoon Verdiep zal nog nooit zo schoon geweest zijn.

Nu ik het toch over schoonheid heb, wil ik u niet onthouden dat ik vorige maandagnamiddag met een krop in de keel de bioscoop verliet, waar ik net Little Black Spiders van Patrice Toye gezien had.

Het is geen vrolijke film, en zelfs dat is een understatement. Maar het is wél een film en dat kan niet van alle films gezegd worden. Een sober en integer werkstuk ook, dat in bepaalde marginale media als Cobra.be en De Standaard erg liefdeloos ontvangen is. Helemaal zonde is dat en ook wel volkomen onterecht. Want net zo slim en scherp als Lucinda Williams kan zingen over wat vrouwen werkelijk pijn doet, kan Patrice Toye haarfijn filmen wat het is om een meisje te zijn en hoe zwaar zo'n meisjeslichaam soms kan wegen, zeker als daar allerlei lichaamsvochten aan te pas komen.

Wat Jezus van deze film zou hebben gedacht weet ik niet, maar net als ik zou zijn vrouw er zeker veel van gehouden hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234