Donderdag 02/12/2021

De acht levens van Rocking Moustache

De dj Tiësto van Aarschot, marktkramer, dancinguitbater: Rocking Moustache was het allemaal. En op zijn 65ste is hij de held van het jonge geweld. Als mascotte van de digitale zender Acht, rocknummers coverend in 'Humo'sRock Rally Rapport'.

Daar is 'm. Daar is 'm." Keep on rocking! Vanop het scherm slaakt Rocking Moustache zijn bekende kreet. Onder luid applaus van zijn echtgenote aan de andere kant van het scherm. "We zijn weer content", draait Christiane zich naar mij om. Al 45 jaar is zij de wederhelft van Julien Thys, alias Rocking Moustache. Al van in de tijd dat hij zich nog gewoon Moustache liet noemen. De sterke vrouw achter de man vol muzikale dromen.

En nu die dromen uitkomen op Acht, geniet ze met volle teugen mee. "We maken wat mee! Een tijdje terug was School Is Cool hier. Om voor hetRock Rally Rapporteen liedje te spelen in onze garage. Ik heb toen voor de hele bende kleine tiramisukes gemaakt waar ik in cacaopoeder een acht op had getekend." Ze haalt een dikke ringmap boven. "Hierin zit de hele carrière van de Moustache", zegt ze. Affiches voor met fluorescerende letters aangeprezen optredens op braderieën, foto's van de opnames van Acht, uitnodigingen voor het fanbal van haar man: ze houdt het allemaal bij. "Vorige keer zijn de mannen van Acht ook naar het bal gekomen. Ze waren zeker met twintig. En ze hadden allemaal een moustache opgeplakt. Gelachen dat we hebben!"

"De mannen van Acht" komen om de zoveel weken langs in het blauwe huis in Gelrode ofte, zoals het grote naambord aan de voorgevel leest: The Cradle of Love, naar Moustaches grootste hit. Eerst kwamen ze voor de opnames van Festival Express, waarin Thys voor het eerst als Rocking Moustache zijn geheel eigen versies van festivalnummers bracht. Nu komen ze voor zijn coverrubriek in hetRock Rally Rapport. Een typetje, dachten veel kijkers eerst. Met zijn snor, lange leren jas en cowboyhoed. Maar Rocking Moustache is écht. En hij beleeft zijn "aftercarrière", zoals hij me even later meermaals op het hart drukt.

Elvis in het hart

Hij troont me mee naar zijn "kingdom". Door de garage, op tv de stek van zijn tweekoppige begeleidingsband, gaat het naar een met cd's en Elvisparafernalia volgestouwde studio. "Elvis zit in mijn hart", zegt Thys, wanneer hij me met grote ogen ziet rondkijken. "Als ik zijn muziek hoor, gaat dat dwars door mijn lichaam. Ik was tien, elf jaar toen ik met een klein radiootje - een Bell ITT met een groen kafteke- naar al die intrigerende overzeese geluiden luisterde. En er was er ene bij waarvan ik meteen wist: die heeft ballen. (zingt) Well, that's alright now, mama. Ik vond het fantastisch en de liefde is nooit meer overgegaan.

"Na Elvis' dood zijn mijn vrouw en ik naar een tributeconcert geweest in Graceland. Ik ben nog nooit zo stil geweest in mijn leven. 'You're so quiet', zei de man die naast mij stond op dat concert, een Amerikaan. En hij gaf ons elk een verrekijkertje. Omdat hij zag dat we echten waren. Gek dat hij dat meteen doorhad. Elvis staat voor mij voor eeuwig op nummer één, maar ik hou ook van anderen. Eddie Cochran! Ook een beest. En Gene Vincent! Brenda Lee! Johnny Cash!

"Toen ik Elvis ontdekte, dacht ik er nog niet aan zelf te zingen. Het kwam simpelweg niet in me op. Mijn ouders waren eenvoudige boerenmensen. Echt werk: dat moest je hebben. Maar op mijn eenentwintigste had ik geen werk. Ik had zelfs geen diploma. Dus ben ik maar getrouwd. (lacht) Een grapje, hoor: ik ben al 45 jaar gelukkig getrouwd. Ik heb het spel gespeeld, ging al eens een pint drinken - of een coupeke champagne - maar: ik kwam altijd naar huis. Ik had ook niks. Een splinternieuwe Citroën die ik van thuis had meegekregen, dat wel, maar in mijn zakken zat met moeite vijf frank. Mijn vrouw ging wel werken, in een wasserij hier in de buurt, maar zelf wist ik begotniet wat ik zou gaan doen met mijn leven.

"Toen mijn vrouw haar eerste pré kreeg, gingen we een stapje in de wereld zetten: naar het Bloemenhof in Aarschot. Daar hoorde ik toevallig de baas wanhopig uitroepen: 'We zouden een man meer moeten hebben.' Ik ben mezelf gaan aanbieden en de volgende dag kon ik beginnen als ober. In die tijd installeerde het Bloemenhof een discobar. De eerste discobar van Aarschot! En we doopten hem Shindig!, naar het legendarische Amerikaanse muziekprogramma. En ik werd dj Django. Dat was een buitenlandse dj-naam die ik ergens had opgevangen. Het werd een succes. Een halfjaar later al kwam een concurrent me het dubbele aanbieden van wat ik bij het Bloemenhof verdiende. Ik naar The Kinks in Aarschot. In die tijd was ik zo'n beetje de dj Tiësto van de streek. Maar in de week ging ik zoals iedereen werken: rondrijden met een betoncamion."

Dancing in hoevestijl

"Tot ik vier jaar later mijn eigen discotheek opende: My Father's Moustache. Het was een etablissement in hoevestijl, met een lange toog, een discobar en een grote dansvloer - om goed te kunnen swingen op de golden oldies die ik draaide. Van dan af ging ik als Moustache door het leven. Nu, in mijn aftercarrière, is dat Rocking Moustache geworden.

"Op een dag in 1975 kwam liedjesschrijver Xavier Van den Broeck in mijn zaak. 'Moustache, ge kunt het zo goe zeggen, maar kunt ge ook zingen?', zei hij. 'Als jij voor een lieke kunt zorgen', zei ik. En het was in orde. Voor 2.000 frank zou hij voor mij een liedje schrijven. Een week later kwam hij af met het speelse 'My Father's Moustache'. Ik bestelde er 500 singles van en verkocht ze in mijn dancing allemaal in één avond. Daarna heb ik er nog 1.000 verkocht. Tijd voor een tweede nummer: 'I Thought She Loved Me'. En een derde:'I Once Had a Love'. En opeens had ik een hit: 'The Cradle of Love'. (zingt) 'Jack jumped so high/ up above / He ended in the cradle of love'. Ik stond elf weken in de top dertig. Ik kwam in Hitringop de BRT-tv. En ik had honderden optredens, om niet te zeggen duizend."

Moustache kwam terecht bij Monopole Records, een platenfirma in Heist-op-den-Berg. "Het Memphis van België toen", zegt Thys. Monopole was de thuishaven van artiesten als Salim Seghers en Kikky Amity, inmiddels allemaal in de diepe plooien van de Vlaamse showbizzgeschiedenis verdwenen. Net als Moustache zelf, die bij Monopole drie lp's zou opnemen.

"Het is niet blijven duren", mijmert Thys. "Opeens gingen de mensen luisteren naar house of new wave. Ze hadden mij niet meer zo graag, met mijn 'Blueberry Hill' en 'It's Now or Never'. Ik heb mijn conclusies getrokken en ben beginnen werken als marktkramer. Maar ook op de markt was ik een artiest. Eens artiest, altijd artiest. En zo hoort het ook, vind ik. In het leven moet je een beetje een artiest zijn. Maar goed, de markt, dus. Ik verkocht dennenextract om tapijten te reinigen - een topproduct, al zeg ik het zelf. Bekers dat ik gewonnen heb op de wedstrijden voor standwerkers! Sommige collega's deden zelfs niet mee als ze wisten dat ik me ingeschreven had. Zo goed was ik. Maar belangrijker: ik had weer een publiek.

"Na twintig jaar op alle mogelijke markten in België en Nederland wilde ik het toch opnieuw als zanger proberen. Ik had 23 nummers geschreven en ik wilde dat Xavier de arrangementen verzorgde. We gingen in een Chinees restaurant eten om te vergaderen. Hij raadde me toen onder meer aan mijn naam te veranderen. Alles was in kannen en kruiken, we gaan naar buiten en opeens valt hij. Dood. Ik was er kapot van. In die omstandigheden kon ik onmogelijk mijn comeback maken. Dus heb ik nog vijf jaar op de markt gewerkt. Tot ik een e-mail stuurde naar Acht.

"Ik heb geen enkele andere tv-zender gecontacteerd. Zo zeker was ik dat Acht bij mij paste. Hoe ik dat zo zeker wist? Heb je Superacht gezien? Die grappige serie die zich afspeelde in een videotheek en telkens met het prachtige lied 'Ring, Ring, I've Got to Sing' van Ferre Grignard afsloot? Toen wist ik het: dát is mijn zender. Dus heb ik een mailtje gestuurd. Of ze niemand nodig hadden voor zang- en presentatiewerk? 'Zou u mij eens willen ontmoeten?', schreef ik. 'Ik trakteer op koffie en een stuk taart.'

En ze hebben toegehapt. "Ik mocht Festival Express presenteren en nummerkescoveren. En nu heb ik dat rubriekje in Humo's Rock Rally Rapport. Fantastisch toch? Acht stuurt mij die nummerkes op en ik maak er iets van. Ik ken niks van de muziek die ze mij laten coveren. Triggerfinger? School Is Cool? Ik had er nog nooit van gehoord."

Hij gaat aan zijn computer zitten en laat zijn versie van 'British Mode' van Goose horen. 'Give me a reason to pull you down', maar dan à la Moustache. Hij draait zich weer naar mij om. "Goed vind ik de muziek die ze me toesturen niet. Maar ik amuseer me." Of ik hem de muzikale mascotte van Acht mag noemen? "Natuurlijk! Er zijn al eens mensen die mijn nummers nogal brokant vinden. Daar heb ik nooit mee ingezeten. Ik weet ook wel wat ik kan. Ik weet: het gaat tot daar (plaatst zijn hand op kinhoogte)en verder moet ik niet denken. Ik ben geen Elvis Presley. Ik ben geen Eddie Cochran. I know!Maar ik heb mezelf niks te verwijten. Ik heb alles gehaald uit wat ik 'maar' kan. Ik heb wonderbaarlijke dingen meegemaakt, zoals ook nu weer bij Acht. Ik ben altijd een duivel in een wijwatervat geweest, heb altijd mijn kans gewaagd.

"En ik weet ook wel dat er al eens gelachen wordt met mijn covers. Dat is omdat het verschil met het origineel zo groot is. Trouwens, goed of slecht: ze zenden het toch uit, hè. En mijn fans vinden het geweldig. Ik voel me niet belachelijk gemaakt. Als je het makkelijk wil hebben in het leven: wees dan ook makkelijk. Dat is mijn motto."

Dus brengt Thys nu in eigen beheer zijn cd's uit. Acht heeft hij er al: van Rocking Moustache volume 1 tot en met Rocking Moustache zingt voor Acht. Hij prijst ze in flashy letters aan op zijn website. En hij tekent: "Alvast bedankt, Rocking Moustache, zanger voor elke gelegenheid."

Humo's Rock Rally Rapport, elke woensdag op Acht rond 20.20 uur. www.rockingmoustache.com, www.acht.tv

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234