Woensdag 05/08/2020

De aardigste nazi ooit

De verboden romance tussen een Franse deerne en een Duitse officier staat centraal in dit smaakvol intiem, maar te braaf oorlogsmelodrama naar Irène Némirovsky's spraakmakende roman.

Het zijn hoogdagen voor het legioen fans van Matthias Schoenaerts: naast deze release is ook Alan Rickmans A Little Chaos al via import in huis te halen, terwijl midden september Thomas Vinterbergs Far from the Madding Crowd uitkomt en hopelijk begin oktober Alice Winocours Maryland ergens in de zalen te zien zal zijn. Normaal had Schoenaerts er nu al twee van acht draaimaanden voor HBO's minireeks Lewis and Clark op zitten, maar de productie daarvan werd begin deze maand stilgelegd.

De drie historische drama's die Schoenaerts in Groot-Brittannië draaide, drukten elk gevaar voor typecasting in de rol van weinig spraakzame, innerlijk explosieve bink in de kiem. Het beest kruipt echter waar het niet gaan kan, en het is duidelijk dat de personages van Far from the Madding Crowd (en Maryland) zijn voorkeur wegdragen.

Suite is een vlekkeloze adaptatie van Irène Némirovsky's gelijknamige, in 2004 gepubliceerde roman over het leven in Frankrijk onder de Duitse bezetter. Némirovsky was een Joodse Russische van Oekraïense afkomst, die in het Frans schreef en in 1929 faam verwierf met haar tweede roman David Golder. Vanaf 1940, toen ze ondergedoken leefde, werkte ze aan een vijfdelig magnum opus, een ambitie die brutaal werd gefnuikt met haar deportatie in 1942 naar Auschwitz (waar ze aan tyfus stierf). Haar twee dochters bleven een halve eeuw op de manuscripten van Tempête en Juin en Dolce zitten, tot beide delen in 2004 onder de titel Suite Française werden uitgebracht.

Regisseur Saul Dibb en scenarist Matt Charman focusten zich geheel op Dolce, een portret van het plattelandsstadje Bussy, waar iedereen - rijk en arm, adel en plebs - aan de bezetting moet wennen. Madame Angellier (Kristin Scott Thomas in hautaine vorm) wacht samen met haar schoondochter Lucile (Michelle Williams) de terugkomst van haar strijdende zoon af. De Angelliers worden verplicht onderdak te bieden aan Duitsers, en trekken daarbij het winnend lot: luitenant Bruno von Falk (Schoenaerts) is een uiterst verfijnd heerschap wiens liefde voor muziek de naar affectie hunkerende Lucile doet ontbolsteren.

Eerder dan de melodramatische kant van de verboden liefde tussen het Franse wicht en de wellicht aardigste mof ooit, had in Suite het motief van de niet-geuite gevoelens voor gensters kunnen zorgen. "Show, don't tell", zegt ook Schoenaerts, zowel over het uiterlijk weergeven van een innerlijk dat niet mag worden weergegeven als over elke poging om in woorden te vatten wat dat betekent voor een acteur. Toch is dat waar Suite het hardst de mist ingaat. "Hardly a word of our true feelings had been spoken", vertelt Lucile volstrekt overbodig in voice-over, een narratief instrument dat hier - net als in negen op de tien films - grandioos mislukt.

Na The Duchess uit 2008 koos Dibb, wiens roots in de documentaire liggen, met Suite opnieuw voor de periodefilm, een genre dat kennelijk het braafste in hem bovenhaalt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234