Donderdag 29/10/2020

'De aantrekkelijkste vrouwen zijn wilde beesten'

Ooit stond ze in de schaduw van elektrostoeipoes Peaches, maar op haar derde plaat The Reminder schurkt Feist (spreek uit: faaist) dichter aan bij haar muzikale evenknie Joan As Police Woman. En met 'My Moon My Man' heeft ze bovendien een onverwachte hit te pakken. De Canadese maakte exclusief tijd vrij voor De Morgen om haar nieuwe plaat en persona voor te stellen.

Door Gunter Van Assche

Leslie Feist fluistert de zachtste liedjes in je oor, maar heeft een snoeihard punkverleden achter de rug. Daarnaast flirtte ze schaamteloos met disco en ooit hield ze er een knipperlichtrelatie op na met het anarchistische Broken Social Scene. Vandaag is ze een zachtmoedige verschijning, maar er is een tijd geweest dat ze enkel reageerde wanneer je haar met Bitch Lap Lap aansprak.

Op haar jongste plaat zijn gastrollen weggelegd voor de soulvolle Brit Jamie Lidell, de zeemzoete funkateer Mocky, en schrijft ze haar songs samen met de krankzinnige Gonzales, die u nog kent van de culthit 'Take Me To Broadway'. Kortom, Feist is geen dame die zich gemakkelijk in een hokje laat stoppen, en daar is de chanteuse zich zelf nog het best van bewust.

The Reminder noemt ze een therapie om de tournee die eraan voorafging te verwerken. "Die cd was het perfecte alibi voor mij om mezelf heruit te vinden. Toeren is als een woestijn: achteraf krijg je het zand nooit meer uit je kleren. Als je de wereld bijna duizend dagen lang van achter glas ziet, wordt je hele leven langzaam herleid tot één vaag voorbijtrekkende vlek. Op The Reminder staat alles daarom in het teken van kleur en rust."

Het lijkt haast alsof je de plaat in een park hebt opgenomen. Op de achtergrond hoor je zelfs vogeltjes fluiten.

"Ik nam alles op in La Frette, een oud en statig landhuis, waar ik heerlijk kon verdwalen in een triljoen kamers. Tijdens mijn verblijf hoorde ik steeds honden blaffen en vogeltjes tsjilpten me wakker. Die geluiden móésten er absoluut op: ik hou niet van de geïsoleerde, klinische klank van zoveel platen. Ik wilde mijn songs horen bloeden. Dat is me behoorlijk gelukt, denk ik."

Je muziek klinkt vaak erg intiem, maar je teksten zijn nadrukkelijk níét persoonlijk. Valt het je te moeilijk om jezelf prijs te geven in je songs?

"Ik denk het wel. Mijn teksten zijn zelden autobiografisch, omdat ik het gewoonweg niet kán. in de eerste plaats omdat ik een onvoorstelbaar slecht geheugen heb, maar ik vind ook zelden het juiste perspectief om iets zinnigs over mezelf te vertellen. Daarom kruip ik liever in de rol van verteller."

Toch geloof ik niet dat je niets onthult in je songs: '1 2 3 4' klinkt als een pijnlijk verhaal over een gebroken hart, dat je heel onschuldig hebt willen inpakken.

"Je hebt gelijk hoor, maar eigenlijk wil ik daar niet te veel meer over kwijt. Ik ben altijd bang dat mensen via mijn songs onder mijn huid willen kruipen. Daarom maakte ik bewust geen introspectieve, zelfzuchtige plaat die mijn angsten, frustraties en verdriet op een hoopje gooit. Ik hou trouwens ook niet van artiesten die hun huilerige dagboek uitbrengen."

Trek je daarom zoveel rookgordijnen op?

"Ik ben het daarin niet met je eens: op The Reminder bestaan er geen rookgordijnen, het zijn eerder spiegels. Ik geloof in wat Anais Nin ooit zei: we see things as we are, not as they are. Met andere woorden: als je mijn teksten triest vindt, ligt dat niet zozeer aan wat ik schrijf, maar aan wat jij op dat moment voelt."

Wat voelt Snoop Dogg bij jouw muziek? Naar het schijnt is hij een grote fan.

"Fantastisch, hé! Gonzales moest huilen van blijdschap toen hij hoorde dat Snoop 'Now At Last' (een cover van Bob Haymes, gva) wilde horen in zijn nieuwste film Boss 'N Up. En néé, het zou geen pornofilm zijn, dit keer. (lacht) Gonzo was vooral blij omdat de song gespeeld wordt tijdens een scène waarin Snoop iemands hersens uit zijn kop knalt in een donker steegje. Het stelt me gerust dat onze street credibility in Compton is alweer met stip gestegen."

Let It Die bestond voor een groot deel uit covers. Nu hield je het bij één: 'Sealine Woman' van Nina Simone, dat je eigenlijk meer samplet. Waarom veranderde je de titel eigenlijk in 'Sea Lion'?

"Het is eigenlijk een traditional, dus niemand weet hoe de oorspronkelijke titel luidde. Ik koos 'Sean Lion' boven 'Sealine' omdat het me meer beviel om de vrouw in die song als een furieuze leeuwin te zien. De aantrekkelijkste, meest intrigerende vrouwen zijn in realiteit ook echt vaak wilde beesten. (lacht)"

Over ongetemde fauna gesproken: Bitch Lap Lap is de artiestennaam die je jezelf gaf toen je met elektroster Peaches optrad. Klopt dat verhaal echt?

"(lacht) Helaas wel. BLL was een korte cameo in mijn leven: Peaches en ik deelden toen een appartement in Berlijn, waar we een heel nieuw leven wilden opbouwen. Bitch Lap Lap werd toen mijn superheldinnennaam. Ik ging in die tijd gekleed in een aerobicspakje in luipaardmotief en droeg een sok over mijn hand die heel slecht rapte. (stilte) Eigenlijk moet ik niet met zoveel trots over dat personage spreken. (lacht)"

Hoeveel Bitch Lap Lap zit er nog in jou?

"Ze is nog altijd één kant van mijn persoonlijkheid. Dat is normaal hoor: van mij verwachten sommige mensen dat ik me gedraag als een timide boselfje, maar dat is een even grote leugen als denken dat Peaches een gore slet is: er zit maar een dééltje waarheid in beide beweringen. (lacht)"

Je flirt inderdaad wel graag met kitsch en camp, viel me op.

"In de clip van '1 2 3 4' zie je me binnenkort bijvoorbeeld dansen als in Fame. (lacht) Maar wat zou ik me moeten aantrekken van puristen of mierenneukers? Op Let It Die coverde ik ook al 'Inside and Out' van Bee Gees, gewoon omdat die song mij op het lijf geschreven was. Weet je: ik straal liever plezier uit dan tristesse. Depressies zijn door de bank genomen de grootste tijdverspilling die je jezelf kunt aandoen."

The Reminder is verschenen bij Universal.

Ik ben altijd bang dat mensen via mijn songs onder mijn huid proberen te kruipen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234