Maandag 16/09/2019

David Lynch zorgt opnieuw voor verwarring

In Cannes kan veel. De liefde van de 'festivaliers' voor een cineast kan snel de hoogte ingaan, maar even snel onder het vriespunt zakken. De Amerikaanse regisseur David Lynch weet daarvan mee te spreken. Bekroond met een Gouden Palm voor Wild at Heart in 1990, werd zijn volgende bioscoopfilm Fire Walk with Me, nochtans geïnspireerd door zijn zeer succesrijke Twin Peaks-televisieserie, hier in 1992 op een mengeling van afwijzing en ontgoocheling onthaald. Het kan verkeren.

Cannes / Van onze verslaggever ter plaatse

Jan Temmerman

In 1999 was Lynch voldoende bekomen van de schok om opnieuw de Croisette te trotseren én te verrassen, want The Straight Story was een opvallend rechtlijnig en teder filmverhaal over een oude man, de meneer Straight uit de titel, die op zijn kleine tractor vele honderden kilometers aflegt om zijn zieke broer, waarmee hij allang geen contact meer gehad heeft, te gaan bezoeken. Dit jaar is David Lynch weer present in de competitie met Mulholland Drive en opnieuw weet hij voor een verrassing te zorgen.

Het verhaal draait om de mooie Rita (rol van Laura Elena Harring), die na een bizar nachtelijk auto-ongeval op Mulholland Drive, een van die legendarische wegen die zich door de heuvels van Hollywood slingeren, aan geheugenverlies lijdt. Ze krijgt hulp van de jonge Betty (rol van Naomi Watts), een héél vriendelijk en even naïef meisje dat net met grote dromen over filmroem in Los Angeles gearriveerd is. Rita kan die vriendelijke hulp best gebruiken, want in haar handtas bevindt zich een grote som geld, maar ze kan zich met de beste wil van de wereld niet herinneren waar dat pak dollars vandaan komt. Tegelijk ontwikkelt zich een soort nevenintrige, waarin een hippe en hautaine regisseur (rol van Justin Theroux) helemaal onverwacht een nieuwe actrice voor een hoofdrol moet casten en daarbij - absoluut niet subtiel, maar wel zeer agressief - onder druk wordt gezet door twee 'financiers', die zo uit een of andere maffiafilm lijken weggelopen.

Door bepaalde nevenpersonages, specifieke locaties en natuurlijk ook de typische score van Angelo Badalamenti wordt snel duidelijk dat Mulholland Drive helemaal de mysterieuze, dreigende en 'unheimliche' sfeer van Twin Peaks achterna gaat, met dit verschil dat de vertelling, ondanks de door elkaar lopende verhaallijnen, vrij makkelijk te volgen is. Maar Lynch zou Lynch niet zijn indien hij niet na ruim anderhalf uur radicaal het roer zou omgooien voor de resterende veertig minuten om daarbij voor een complete puzzel te zorgen, aangezien diverse vrouwelijke personages (die we inmiddels toch meenden te kennen) via het opduiken van een geheimzinnige blauwe kubus plots elkaars rollen beginnen over te nemen. Net zoals men bepaalde dromen of nachtmerries nog eens opnieuw zou moeten beleven om een beetje klaarheid te krijgen, vraagt Mulholland Drive ook wel een tweede visie om de de puzzel helemaal te kunnen ontrafelen. Maar het blijft hoe dan ook een mooie, nu en dan erg grappige, spannende en gestileerde Lynch-film, compleet met close-ups van oorschelpen en een onheilspellende geluidsband. De veroorzaakte verwarring willen we er in dit geval graag bijnemen, maar dat was blijkbaar niet het geval bij de bazen van het Amerikaanse televisiestation ABC. Die hadden Lynch namelijk opdracht gegeven voor een nieuwe serie, maar toen ze de proefaflevering te zien kregen, waren ze de wanhoop nabij. Niet alleen was die aflevering zo'n 90 minuten langer dan voorzien, maar ze begrepen er absoluut niets van. Uiteindelijk werd het materiaal door ABC verkocht aan het Franse Studio Canal-bedrijf en die gaven Lynch de nodige fondsen om van Mulholland Drive een op zichzelf staande bioscoopfilm te maken.

Filmmakers ontmoeten wel vaker problemen vooraleer hun werk aan vertoning toe is, maar soms hebben ze er zelf niets mee te maken. Dat is bijvoorbeeld het geval bij The Pledge, de derde bioscoopfilm van Sean Penn als regisseur. Die film zou normaal zijn Europese première beleefd hebben op het Festival van Berlijn, maar door een conflict met de Duitse distributeur ging dat uiteindelijk niet door. Cannes blijkt graag bereid deze film, gebaseerd op een roman van de Zwitserse auteur Friedrich Dürrenmatt en met Jack Nicholson in de hoofdrol, over te nemen. Nadat zijn debuutfilm Indian Runner hier in '91 in de Quinzaine des Réalisateurs vertoond werd en nadat hij hier in Cannes in '97 als acteur bekroond werd voor zijn vertolking in She's So Lovely is Penn nu als regisseur in de competitie aanwezig met The Pledge. Jammer genoeg moet het festival het zonder de aanwezigheid van superster Jack Nicholson stellen. Die speelt de rol van een politie-inspecteur, die amper enkele uren vooraleer hij met pensioen gaat de 'eed' uit de titel aflegt. Een negenjarig meisje werd verkracht en brutaal vermoord en politieman Jerry Black belooft aan de troosteloze moeder dat hij alles in het werk zal stellen om de moordenaar te vinden. Vrij snel wordt een verdachte opgepikt, die geestelijk gestoord is, bijna ogenblikkelijk bekent en meteen daarna zelfmoord pleegt. Zaak gesloten. Maar niet voor Jerry, die er vast van overtuigd is dat de echte moordenaar nog op vrije voeten loopt en meer dan waarschijnlijk opnieuw zal toeslaan. Zijn eed neemt stilaan de vorm aan van een allesoverheersende obsessie.

Deze sterke thriller rust grotendeels op de schouders van een uitstekend op dreef zijnde Nicholson, die door regisseur Penn omringd werd met een indrukwekkende ensemblecast met daarin onder anderen Benicio Del Toro, Helen Mirren, Robin Wright Penn, Mickey Rourke, Harry Dean Stanton, Vanessa Redgrave en Sam Shepard. Componist Hans Zimmer tekende voor de soundtrack en de Engelse cameraman Chris Menges nam de fotografie voor zijn rekening.

Film

Jack Nicholson schittert in 'The Pledge' van Sean Penn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234