Donderdag 24/09/2020

David Gilmour, frontman van de groep die niet meer pink Floyd mag heten, treedt weer op

De nieuwe plaat van David Gilmour is een week na de release de best verkochte van EuropaOok Gilmours rivaal Roger Waters plant een reeks concerten, waarbij hij het klassieke 'Dark Side of the Moon' integraal zal opvoeren

Wil het echte vliegende varken nu opstaan?

Twaalf jaar na de laatste cd van Pink Floyd is de groep terug. Of toch niet, want op de hoes van de nieuwe cd On an Island valt de groepsnaam nergens te bekennen, alleen die van zanger-gitarist David Gilmour. Hij toert voortaan onder eigen vlag en beschouwt de reünie vorig jaar op Live8 als een streep onder de legendarische band: 'Het was alsof ik met mijn ex-vrouw sliep.' Of toch weer wel, want nu ook Floydoprichter Roger Waters plannen maakt om te toeren, zijn er plots twee Pink Floyds. DOOR BART STEENHAUT

Net zoals de laatste twee Pink Floyd-cd's de facto al soloplaten van David Gilmour waren, zo verschilt de nieuwe soloplaat van David Gilmour niet wezenlijk van wat hij vroeger met zijn groep deed. Sinds oprichter Roger Waters in 1986 de groep verliet en na een proces zelfs de naam Pink Floyd uit handen moest geven heeft Gilmour de touwtjes binnen de groep stevig in handen en bepaalt hij het doen en laten. Toen vijf jaar geleden de compilatie Echoes werd samengesteld stelde Gilmour zijn veto tegen de suggesties van Waters. Bovendien zorgde Gilmour er onlangs nog voor dat de geplande release van een Pink Floyd-dvd op de lange baan werd geschoven, zodat die zijn eigen nieuwe cd niet voor de voeten zou lopen. Het resultaat laat zich raden: On an Island is nauwelijks een week na de release de best verkochte plaat in Europa en valt in vrijwel elk land ter wereld de top vijf binnen.

Die hernieuwde interesse voor Pink Floyd is in belangrijke mate toe te schrijven aan Live8. De reünie van de groep - mét Roger Waters - was vorige zomer in die mate wereldnieuws dat het eigenlijke doel van het festival er meer dan eens door overschaduwd werd. De maanden na die kortstondige hereniging - het viertal stond nauwelijks een kwartier samen op het podium - schoot de verkoop van oude Floyd-cd's weer de hoogte in en sindsdien krijgt de band waanzinnige bedragen aangeboden om samen de baan op te gaan. Zowel Roger Waters als drummer Nick Mason hebben al laten doorschemeren dat ze zo'n tournee niet ongenegen zijn. Maar Gilmour houdt de boot af.

"Dat optreden op Live8 was geweldig", vertelt hij deze maand in een zeldzaam interview met het Britse blad The Word. "Maar tegelijk beschouw ik die reünie als een lijn onder het verhaal. Het voelde een beetje alsof ik met mijn ex-vrouw naar bed ging. Wat mij betreft, is er geen toekomst meer voor Pink Floyd. Een carrière interesseert me trouwens niet meer. Ik maak nog louter muziek voor mijn eigen persoonlijke voldoening."

Die voldoening viel in de

Amsterdamse Heineken Music Hall haast van Gilmours gezicht af te lezen. Op het programma: een optreden in twee delen met in de eerste helft de volledige uitvoering van On an Island en in het tweede deel een wandeling door onverwoestbare Pink Floydclassics. Op het podium: een uitgelezen verzameling muzikanten, onder wie bekende gezichten als keyboardspeler Rick Wright (kernlid van Pink Floyd) en Phil Manzanera (de stergitarist van Roxy Music). Daarnaast ook figuren als bassist Guy Pratt, toetsenman Jon Carin en saxofonist Dick Parry, stuk voor stuk oudgedienden van de vorige Pink Floydtournees.

Het voornaamste verschil met vroeger is de schaal van de optredens. Terwijl de populariteit van de groep hem er destijds toe verplichtte in de grootste stadions ter wereld op te treden, houdt Gilmour zijn huidige tournee bewust kleinschalig. Niet alleen wordt die in Europa tot een handvol optredens beperkt, ook de capaciteit van de zalen is omgekeerd evenredig met de enorme vraag naar kaartjes. Tijdens het concert werden trouwens alle traditionele showelementen overboord gegooid. Geen vliegend varken te bespeuren, kortom.

In plaats daarvan zag je vaak niet meer dan wat silhouetten op het podium, schimmen die uit de mist opdaagden telkens als ze een solomoment toebedeeld kregen. Maar zelfs dan bleven de ogen meestal op Gilmour gericht, een man die op zijn zestigste nog altijd over een heldere, wat kwetsbare stem beschikt en speelde alsof God zelf zijn handen had uitgeleend.

Van het instrumentale 'Red Sky at Night', met Gilmour op sax, over het donkere 'Take a Breath' tot het sfeervolle sluitstuk 'Where We Start': elke noot klonk griezelig perfect en niemand liet een steek vallen. De adoratie van het publiek was navenant: in de zaal kon je het grenzeloze respect voor de muzikanten bijna aanraken en - hoogst ongebruikelijk in Nederland - niemand haalde het in zijn hoofd om wat door de songs heen te leuteren.

Hoewel de nieuwe nummers stuk voor stuk een ijzersterke indruk nalieten, voelde je dat de fans toch vooral de portemonnee hadden bovengehaald in de hoop een paar Pink Floydclassics op hun bord te krijgen. Ze werden na de pauze op hun wenken bediend met een begeesterend 'Shine on You Crazy Diamond', waarbij Gilmour ten overvloede illustreerde waarom hij nog altijd tot de beste gitaristen van zijn tijd wordt gerekend. Sommige solo's strekten zich uit tot ver voorbij de vijfminutengrens, maar klonken niet half zo vervelend als je daaruit zou kunnen afleiden. Nog sterker bleek 'Echoes', ook al een nummer dat over het kwartier afklokte zonder het geduld op de proef te stellen. Gilmour mag op zijn zestigste dan al een wat bezadigde indruk maken, op het podium zag je hem zienderogen verjongen en klonken songs als 'Time' en 'High Hopes' alsof ze uit het helderste kristal waren gemaakt.

Het beste bleef bewaard tot de finale: 'Wish You Were Here', grotendeels akoestisch en daarom een naar Pink Floydnormen atypisch compacte popsong, greep je naar de keel en zelfs 'Comfortably Numb' klonk, met de coverversie van Scissor Sisters nog vers in de oren, weer fris en eigentijds. Wie op dat moment nog durfde beweren dat Pink Floyd voorgoed naar de voltooid verleden tijd was verbannen had pilletjes van een slecht merk geslikt.

Deze zomer plant de andere nog actieve helft van Pink Floyd, Waters en Mason, een aantal optredens, waarbij ze de seventiesklassieker Dark Side of the Moon in zijn geheel zullen uitvoeren. Pas dan zal blijken wie van de twee partijen de erfenis van het verleden het best geconserveerd heeft en wie de geschiedenis niet nodig heeft om vandaag overeind te blijven. Voor wat het waard is: ons geld staat op Gilmour.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234