Maandag 12/04/2021

DM Zapt

Dat Karen Damen al begint te wenen als iemand een boterham smeert, is bekend. Maar het wordt een epidemie

Karen Damen, hier tijdens Belgium's Got Talent. Beeld Belgium's Got Talent
Karen Damen, hier tijdens Belgium's Got Talent.Beeld Belgium's Got Talent

In onze rubriek DM ZAPT zet de redactie de blik op oneindig. Vandaag: Joël De Ceulaer over de tranen van de hedendaagse tv-presentator.

Vroeger leidde men als modale tv-vedette een luilekkerleventje. Men werd goed betaald, stond hoog in aanzien bij het publiek en hoefde daar relatief weinig talent of bijzondere inspanningen tegenover te stellen. Als men de camera vriendelijk kon toelachen, zonder stotteren een quizvraag kon voorlezen en heelhuids een showtrap kon afdalen, kon dat al volstaan. Dat tijdperk heeft zowat een halve eeuw geduurd, van Tony Corsari tot en met Luc Appermont: als tv-vedette moest men vooral de ideale schoonzoon zijn, strak in het pak, blakend van goede manieren, inclusief onberispelijke uitspraak en hygiënisch voorkomen. Een zorgelijke blik trof je destijds alleen aan bij nieuwslezers die verslag moesten uitbrengen van een oorlog, kernramp of mislukte aardappeloogst.

Hoe anders is dat vandaag!

Vandaag heeft men als tv-vedette zowaar een zwaar beroep. Men wordt nog altijd goed betaald, beter dan ooit, men staat nog altijd hoog in aanzien bij het publiek, maar men moet in ruil daarvoor wel over een empathisch vermogen van ronduit bovenmenselijke proporties beschikken. Soms betekent zulks dat men het Nederlands mag inruilen voor het Vlaamse tussentaaltje, soms betekent het dat men al eens ongewassen in beeld komt, maar vooral betekent het dat men in staat moet worden geacht om een potje te huilen.

Jazeker. U moet daar eens op letten. Dat Karen Damen al begint te wenen als iemand een boterham smeert of een auto start, is bekend. Maar het wordt een epidemie, zo lijken drie lukrake citaten uit recente interviews te suggereren.

Neem nu Karine Claassen, die in Afscheid portretten schetst van mensen wier leven weldra zal eindigen. "Na een emotioneel zware dag", vertelde ze onlangs, ging ze "altijd in de auto zitten om eens goed te huilen". Maar ook Cath Luyten, die met Vandaag over een jaar een programma maakt over mensen die iets speciaals willen bereiken (afvallen, een berg beklimmen, een angst overwinnen), beweert dat ze "bij bijna elke case" heeft "gejankt".

En Kobe Ilsen, die voor Op één de wereld heeft rondgereisd op zoek naar grote contrasten qua levenscomfort, zei onlangs: "Ik ben een gevoelige jongen, maar het was lang geleden dat ik nog zo gehuild had."

Kobe Ilsen. Beeld Karmen Ayvazyan
Kobe Ilsen.Beeld Karmen Ayvazyan

Hemeltje, toch. Al die tranen!

Ziet u het al voor u? Claassen, Luyten en Ilsen die, geconfronteerd met het leed van de mensen over wie ze een programma maken, om de haverklap in huilen uitbarsten en janken zoals ze dat nooit eerder gedaan hebben? Alsof zij de nieuwe heilanden zijn, die zoals Jezus naar de aarde werden gezonden om ons leed op hun schouders te nemen?

Gelooft u dat?

Ik niet. Ja, er zal vast weleens een traantje worden weggepinkt, maar mij lijken die uitspraken vooral een verkooptruc – "Mijn programma is zo straf dat ik ervan moest janken!" – en een soort brevet van echtheid – "Ik ben zo authentiek dat ik écht kan huilen!"

Ben ik nu cynisch? Misschien. Anderzijds: laatst las ik in de krant de getuigenis van een verpleegster. "Na de zesde nachtshift met dertig patiënten", vertelde die, "rijd ik huilend naar huis." Haar geloofde ik wél.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234