Dinsdag 22/09/2020

Review

'Dark Days & Canapés' van Ghostpoet: Triphop met water in de longen

Obaro Ejimiwe, oftewel Ghostpoet, verspreidt niet de blijde boodschap op zijn platen.Beeld Steve Gullick

Ook op zijn vierde plaat predikt Ghostpoet doem en miserie. De ondergrond van al dat geknies barst gelukkig van de vlijmscherpe postpunk.

Op zoek naar een plaat die u wijsmaakt dat het wel goed komt met de wereld? Die u sust met positivisme en met de belofte dat het evenwicht in het universum zich altijd weer herstelt, hoe bar de situatie ook moge zijn? Dat u vanavond gezellig kunt Netflixen met een kopje thee bij de hand en de kat op schoot? Nou, laat Dark Days & Canapés dan maar aan u voorbij gaan. De ronduit fatalistische zanger-rapper-muzikant Obaro Ejimiwe, oftewel Ghostpoet, strooide op zijn vorige drie platen geen zand in uw ogen en doet dat deze keer evenmin. De wereld is op onherstelbare wijze fucked up, zo meent hij, en de mens wordt er niet minder boosaardig op.

Bootvluchteling

Aan pessimisme geen gebrek. Het grimmige, weerbarstige 'Immigrant Boogie’, bijvoorbeeld, vertelt het verhaal van politieke vluchtelingen die in een bootje naar de kust van een Europees land dobberen, pakkend geschreven in de eerste persoon. "I was dreaming of a better life / With my two kids and my lovely wife / But I can't swim and water's in my lungs / So here it ends, well, life has just begun”, zo klinkt het over een wirwar van metalige gitaren en een stug voortploegend ritme, alsof The Bad Seeds er een hand in hadden. "We won't stay / Grand promise in every way / It’s just the boat's going down / And I don't think we wanna stay”.

De hoes van 'Dark Days & Canapés'Beeld rr

In 'Live/Leave’ mijmert Ghostpoet over het tergende besef van sterfelijkheid dat hem al als zesjarige overviel. "Plots wist ik dat ik er op een dag niet meer zou zijn en die gedachte heeft mij nooit losgelaten”, vertelde de Londenaar daarover. Of, vertaald naar laatstgenoemde liedje: “I’m afraid of the future, I’ve forgiven the past/Got my head above water, wonder how long I’ll last”.

Claustrofobisch

Anno 2017 tempert Ghostpoet nu en dan de claustrofobische postpunk die zijn vorige platen dichtplamuurde met versmachtende onrust. Een track als 'Dopamine if I Do’ zou je met wat goede wil zelfs poppy kunnen noemen. Met de hulp van producer Leo Abrahams (die al met Brian Eno, Jon Hopkins en ons eigen Oscar & The Wolf werkte) wankelt Ghostpoet vaardig over het rafelige koord boven zijn afgrond, switchend van roestige punky hiphop naar contemplatieve triphop. De referenties heten alweer Tricky, Roots Manuva en het Massive Attack ten tijde van Mezzanine, ja, maar daar mag Ejimiwe best trots op zijn, toch?

Benieuwd of hij op zijn volgende plaat nieuwe paden zal bewandelen. Want hoe u het ook draait of keert: Ghostpoets beklemmende universum kon vier platen lang intrigeren, maar zijn muzikale esthetiek heeft zo zijn grenzen. Puik album dus, maar een herbronning kan geen kwaad. (PIAS)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234