Zondag 29/11/2020

Interview

Danira Boukhriss Terkessidis: "In mijn hoofd staan voortdurend twaalf tabbladen tegelijk open"

Danira Boukhriss. Styling: Ellen Monstrey. Make Up: Gwen De VylderBeeld Jef Boes @ initials la

Ze is slim, mooi én succesvol – misschien steekt dat sommigen de ogen uit. In werkelijkheid wordt Danira Boukhriss Terkessidis geplaagd door perfectionisme en heeft ze enkel het beste met anderen voor. Het beste van zichzelf, dat geeft ze dra in het vernieuwde Steracteur sterartiest

Ze is net terug van vakantie, vertelt Danira (27) terwijl ze zich in een gemakkelijke stoel nestelt en de ober om een drankje vraagt. Twee weken vertoefde ze op het eiland Bali, samen met een close vriend en een oude kameraad die ze toevallig op de luchthaven tegenkwamen. “Danira met twee boys!”, lacht ze, om meteen te weerleggen dat dit haar ultieme fantasie zou zijn. “Ik voelde me vooral veilig met mijn bodyguards.” Daags na haar terugkeer vloog Danira alweer naar Griekenland, naar haar familie langs moederskant, voor het huwelijk van een achterneef. “Het was een schitterend feest. Zondagochtend ben ik recht van de danspartij op het vliegtuig gestapt. Pittig. Volgens mij ben ik nu nog aan het landen.”

Om binnenkort ergens anders in te vliegen: de ­presentatie van Steracteur sterartiest.

“Heel spannend, ik heb nog nooit een grote liveshow gepresenteerd! De week voor we van start gaan, wordt wellicht één grote stressaanval. Nu probeer ik daar nog niet aan te denken. Ik ben vooral blij: het was altijd mijn droom om een spetterende show te presenteren. Destijds heb ik geen enkele aflevering van Steracteur sterartiest gemist.”

Het wordt een duopresentatie met Peter Van de Veire. En dat nadat je Over eten met Kobe Ilsen ­presenteerde. Een beetje vreemdgaan?

(schatert) “Noem het ‘onbekend territorium verkennen’. Ik heb nog nooit met Peter samengewerkt, hij is een van de beste showmannen die we hebben en ik kan nog veel van hem leren. Overigens: Kobe heeft zijn toelating gegeven, wij hebben een open werkrelatie!”

Je imiteerde Beyoncé in Jonas & Van Geel, zong op de MIA’s, en je nam een gastrolletje in Thuis voor je rekening. Schuilt er een steracteur sterartiest in jou?

“Mijn baas grapte wel: ‘Danira, als jij zelf wil meedoen, geef ik je nog snel een rol in Thuis!’ Maar ik ben blij dat ik mag presenteren, dan zit ik er zeker tien afleveringen in.” (lacht)

“Ik ben absoluut geen zangeres. Toch hebben enkele platenmaatschappijen me gecontacteerd. Iets met muziek doen, lijkt me wel fijn en misschien komt het er ooit van, maar nu focus ik liever op mijn tv-werk. Ik kan geen twee dingen tegelijk.”

Wat wilde jij als kind later worden?

“Mijn ouders filmden me vaak. Ik deed dansjes voor hen, voerde toneeltjes op. Ik zei dat ik later actrice en violiste wilde worden. Als twaalfjarige imiteerde ik nieuwsankers voor de televisie – daar heb ik wellicht mijn ‘journaalstem’ aan te danken. Het zat er dus al vroeg in. Maar ik wilde mij als kind vooral amuseren. En dat doe ik nu ook: ik doe mijn werk zeer graag. En ik word goed omringd bij Eén. We ­praten over mijn voorkeuren, ze houden rekening met mijn interesses.”

Herken jij je in de omschrijving van Generation Y, de zogenaamde millennials?

“Er wordt beweerd dat mijn generatie niet moest strijden, we zouden alles in onze schoot geworpen gekregen hebben. Mijn ouders komen uit arbeidersgezinnen. Mijn ene grootvader was een dokwerker, mijn andere een mijnwerker. Mijn ouders hebben zichzelf ontwikkeld ondanks de weinige kansen die ze kregen. Dat bewonder ik. Op hun beurt hebben zij ideale omstandigheden voor mij geschapen: ik mocht studeren, er waren boeken en kranten in huis, ik kreeg een gedegen culturele opvoeding. Mijn ouders hebben me alle kansen gegeven. Maar ik heb die kansen zélf gegrepen, mijn geluk zélf gemaakt. Mijn carrière is het gevolg van een beetje chance, hard werken, doorzettingsvermogen én zin voor initiatief. Ik heb destijds mijn stoute schoenen aangetrokken en me bij de VRT aangeboden.”

Beeld Jef Boes @ initials la

Komt dat doorzettingsvermogen voort uit de ­bewondering voor je ouders?

“Goed mogelijk. Uit respect voor hen heb ik altijd mijn best gedaan. Ik heb veel aan hen te danken: mijn visie op het leven, open geest en ruime interesses. Ze hebben me nooit onder druk gezet, ik kreeg alle ruimte om mezelf te zijn.”

Zo mocht je op je veertiende al tot drie uur ’s nachts uitgaan.

“Naar brave chirofuiven, hé. Mijn moeder vertrouwde me volledig. Ik moest alleen doorgeven waar ik was en altijd door een jongen thuisgebracht worden. Mijn vader dacht er hetzelfde over. Alleen kon hij niet slapen tot ik thuis was – mijn hart breekt als ik daaraan terugdenk.

“Omdat ik zoveel mocht, was er niets om me tegen te verzetten en gedroeg ik me onberispelijk. Hadden mijn ouders me meer verboden, ik was wellicht een onuitstaanbare puber geweest.”
(lacht)

Beeld Jef Boes @ initials la

Je ouders zijn gescheiden toen jij vier jaar was. Hoe heb je dat ervaren?

“Ik herinner me slechts flarden uit de tijd dat zij nog een koppel waren, het gezinsleven kan ik mij niet voorstellen. De ene week was ik bij mijn moeder, de andere week bij mijn vader. Ik ben enig kind en had mijn ouders telkens een week voor me alleen. Dat zorgde ervoor dat onze band heel hecht werd. Nog steeds vertel ik hen alles. Op materieel vlak ben ik niet verwend, wel werd ik overstelpt met liefde en aandacht.”

Jouw ouders komen goed overeen. Was dat niet verwarrend als kind?

“Absoluut. Ik heb lang gehoopt dat ze nog terug samen zouden komen. Ik kon dat maar niet begrijpen: als je zulke goede vrienden bent, waarom blijf je dan niet bij elkaar? Ik had het moeilijk met de nieuwe partners van mijn ouders en deed lastig tegen hen. Dat verzet hield op toen ik zelf geïnteresseerd raakte in jongens. Plots begreep ik de behoefte aan liefde en ­affectie.”

Heeft die scheiding jouw visie op de liefde beïnvloedt?

“Voor mij betekent echte liefde: passie, hartstocht, een roze wolk. Ik vrees dat ik te veel beïnvloed ben door boeken en chick flicks. (glimlacht) Nog steeds weiger ik genoegen te nemen met een relatie die gewoon oké is. Tegelijk heeft de scheiding me ook de nodige realiteitszin opgeleverd. Ondanks mijn voorkeur voor het wow-effect besef ik dat het altijd fout kan lopen. Ik vind de liefde niet gemakkelijk. Voor altijd samenblijven, wil ik dat wel? Dat is zo lang! Maar als het echte liefde is, is het te kort. Bovendien zie ik veel mensen samenblijven uit angst om alleen te zijn. Dat wil ik niet. Al bedenk ik me over drie jaar misschien…”

… Als je biologische klok begint te tikken?

(schatert) “Dan is oké plots meer dan genoeg!”

Wat is het belangrijkste levensadvies dat jij van je ouders hebt gekregen?

“Veroordeel niemand. Oordeel niet om jezelf beter te voelen dan een ander. Oordeel niet over daden en niet over uiterlijkheden. Mijn vader bijvoorbeeld, is een heel gemakkelijke, lieve mens die nooit oordeelt. Hij kan met alle lagen van de bevolking om en voorziet niemand van een etiket. Hij is een groot voorbeeld voor me. Ik betrap mezelf erop dat ik soms nog wel oordeel, maar probeer dat toch zo min mogelijk te doen.”

Van veroordelen gesproken: in een reportage voor Het Journaal kreeg jij racistische uitspraken naar je hoofd. Je vader is Marokkaans, je moeder half Belgisch en half Grieks. Heb jij vaak met racisme te maken ­gekregen?

“Ik was een jaar of acht toen een meisje van de scouts tegen me zei: ‘Ga terug naar uw eigen land.’

“Ik snapte het niet: ik wás in mijn eigen land. Mijn vader is toen met de ouders van dat meisje gaan praten. Dat ­bleken mensen met een links gedachtegoed. Wellicht had hun kind die uitspraak elders opgevangen. Hoe dan ook besefte ik toen voor het eerst dat ik anders was.

“Daarna werd ik af en toe nog geconfronteerd met racistische uitlatingen. Ik hoor soms net zo goed dat ik een ‘goede Marokkaan’ ben omdat ik me heb aangepast – ook een vervelende opmerking. Toen ik nog lezersreacties op de sociale media las, ontdekte ik veel racistische commentaren. Inmiddels lees ik die niet meer. Racistische uitspraken gaan bij mij het ene oor in en het andere weer uit. Ik treed niet in discussie. Zulke mensen kun je niet veranderen. Mijn hoop is dat er steeds meer gemengde gezinnen ontstaan en dat racisme zo een stille dood sterft.”

Is er volgens jou voldoende diversiteit op het kleine scherm?

“Ik geloof niet in quota, wel in de juiste ­mensen op de juiste plaats. Iemand een job geven enkel en alleen omwille van zijn huidskleur, kan niet de bedoeling zijn. Maar als hij zich aandient én talent heeft, moet hij dezelfde kansen krijgen.

“Gelukkig is er al veel veranderd. Je ziet vaker mensen met een allochtone achtergrond in het televisielandschap opduiken. Maar diversiteit gaat over meer dan alleen ‘kleur op televisie’. In Over eten deden wij ons best om vrouwelijke experts aan het woord te laten, in plaats van enkel mannelijke wetenschappers. Net zo goed zochten we een mannelijke diëtist om het cliché niet te voeden. Diversiteit is iets waarmee je bewust moet omgaan en waarnaar je moet streven, maar het mag niet geforceerd worden.”

In eerdere interviews gaf jij al aan erg perfectionistisch te zijn. Waar komt dat vandaan, denk je?

“Misschien uit mijn behoefte aan controle. Ik weet de dingen graag op voorhand, maak me veel zorgen. Zelfs al prent ik mezelf in dat stress voor morgen een dag te vroeg komt. Ik zou graag minder onzeker zijn, minder piekeren. Maar in mijn hoofd staan voortdurend twaalf tabbladen tegelijk open. Volledige rust ken ik niet. Zelfs niet als mijn moeder – die yogalerares is – me ontspanningsoefeningen leert: dan nog blijven er drie tabbladen openstaan.

“Misschien komt het ook door mijn grote verantwoordelijkheidsgevoel. Dat had ik als kind al, ik was vroeg ­zelfstandig. Ik vertoefde vaak in het gezelschap van ­volwassenen, hoorde waarover mijn ouders met hun vrienden spraken. Dat heeft me gevormd. Net als opgroeien in co-ouderschap. Mijn ouders hadden een drukke job en vanaf mijn twaalfde was ik een sleutelkind. Ik kwam thuis en maakte meteen braaf mijn huiswerk. Of ik bleef in de nabewaking op school en trok op eigen houtje naar balletles en notenleer. Als je je verantwoordelijk voelt, neem je geen genoegen met een ondermaats resultaat. Sowieso voel ik altijd de drang om goed te presteren. Misschien kopieer ik dat van mijn ouders. Zij hebben veel verwezenlijkt en perfectionisme zit in onze genen. Mijn moeder blijft zich bijscholen, mijn vader gaf onlangs toe dat ook hij af en toe stressdromen heeft over lezingen die hij de volgende dag moet geven.”

Familie is erg belangrijk voor je.

“Superbelangrijk! Ik zou zelf ooit ook een gezin willen. Ik ben dol op baby’s en ik kan me niet voorstellen dat ik nooit moeder zou worden. Maar dan moet ik eerst mijn zaakjes op orde krijgen. Nu ga ik voor mijn carrière. En als ik kinderen wil, moet ik nog de juiste partner treffen. Als ik op mijn vijfendertigste nog single ben, sluit ik niet uit dat ik een beroep doe op een donor. Niet via een spermabank, nee, misschien eerder iemand uit mijn kennissenkring.” (kijkt nadenkend)

‘Wie wordt de donor van Danira?’ Klinkt als een succesvol format.

(lacht) “Ik stel het voor aan Eén als ik vierendertig ben en jij krijgt de credits!”

Zo ver komt het vast niet.

“Ondertussen kan ik in elk geval al oefenen: ik ben meter van de baby van mijn beste vriendin. Wij ­kennen elkaar al ons hele leven, onze ouders zijn bevriend, zij is als een zus voor me. Onze levens zien er intussen wel anders uit: ik ben vrijgezel en ga voor mijn carrière, en zij maakt ook carrière maar is eveneens getrouwd en moeder geworden. Toch drijven die verschillen geen wig tussen ons in. Ze kan nog steeds over andere dingen praten dan baby’s.”

Vriendschap is duidelijk ook belangrijk voor je.

“Ik heb tien hartsvriendinnen en dat beschouw ik als een van mijn grote gelukken. We zien elkaar veel. Zij zorgen ervoor dat ik met mijn voeten op de grond blijf. Ze zitten niet in het mediawereldje en lachen me uit als ik op de cover van de roddelblaadjes sta.” (glimlacht)

Maar je hebt ook vrienden in dat mediawereldje. Kobe Ilsen noem je je grote televisiebroer en je wordt ook vaak gespot met sportanker Aster Nzeyimana.

“Mijn kleine televisiebroer! (lacht) Sinds een paar jaar zijn wij de beste vrienden. Vroeger dacht ik dat hij twee mensen was. Ik hoorde zijn naam op de radio en was overtuigd dat ik naar een show van Aster én Zeyimana luisterde. Die laatste kwam verdacht weinig aan het woord! (lacht)

“Toen ik hem uiteindelijk ontmoette, was er meteen een klik. Ik vind het moeilijk om nieuwe mensen te vertrouwen maar bij hem was het platonische liefde op het eerste gezicht.

“Kobe en Aster zouden ook mijn vrienden zijn als ze niet bekend waren. Toch is het wel fijn dat ze weten wat dat inhoudt. Dat zij het begrijpen als ik geen zin heb in een druk evenement waar veel mensen voor een selfie zullen willen poseren.”

Jouw tache de beauté heeft zelfs al de roddelpers gehaald.

“Ja, die heb ik laten weghalen en daarover moest zo nodig geschreven worden. Raar hé? Bekend zijn, heeft soms nadelen. Ik zal nooit een foto van een nieuwe liefde op Instagram posten. Of tijdens het uitgaan tipsy op een tafel dansen. Voor je het weet filmt iemand het en gooit het online.

Beeld Jef Boes @ initials la

“Weet je, het blijft vreemd te merken dat heel wat mensen één aspect van je mee­pikken en dan een positieve of negatieve mening over jouw persoon formuleren. Iedereen heeft het over je, iedereen heeft een mening over je, maar niemand kent jou echt.”

Je refereert wellicht naar je passage in De slimste mens ter wereld, toen je van arrogantie werd beschuldigd?

“Dat begreep ik echt niet. Ik kijk nooit neer op anderen, voel me nooit beter. Gelukkig hoor ik die kritiek nu wel veel minder. Misschien komt het door mijn sarcastische gevoel voor humor. Bij een man vinden ze dat grappig, bij een vrouw wordt dat al rap als bitchy geïnterpreteerd. Wellicht is ook arrogance in the eye of the beholder.

Door jouw stralende lach lijk je vooral een vrolijke vrouw.

“Ik ben ook vrolijk! Ik lach graag. Maar mijn lichtvoetigheid is een compensatie voor mijn donkere kant: ik verlies mij makkelijk in doemdenken en onzekerheid. Al blijf ik ­optimist. Ik ben blij met het leven, ik wil er alles uithalen.”

Ga jij bewust op zoek naar meer balans?

“Ik probeer tegenwoordig meer aan mezelf te denken. Niet uit egoïsme maar uit zelfzorg. Daardoor kan ik op het juiste moment meer aan anderen geven. Dus vraag ik me regelmatig af: what’s in it for me? Ik waak over mijn vrije tijd. Ik maak geen afspraken meer ver op voorhand. Hoe kan ik nu weten hoe ik me over twee weken zal voelen? Gelukkig merk ik dat steeds meer mensen dat begrijpen en ook doen. Volgens mij hebben we allemaal last van de vele prikkels en drukte. Ik heb de meldingen op mijn telefoon afgezet, ­schakel hem op zondag uit en las rustblokken in. Mijn fomo (fear of missing out, red.) is voltooid verleden tijd. Ik hoef niet meer op elk feestje of elke première van de partij te zijn. Ontprikkelen is belangrijk. Ik vind het belangrijk om niets te moeten en ik ben graag alleen. Al heb ik dat wel moeten leren.”

Welke ambities koester je nog?

“Wat komt, dat komt! Steracteur sterartiest presenteren, was een grote droom en kijk… nu wordt die werkelijkheid. Het is mijn ambitie om het zo goed mogelijk te doen.

“Op persoonlijk vlak ambieer ik om een alsmaar beter mens te worden – zowel voor mezelf als voor anderen – en te leren loslaten. Minder piekeren, vaker foert zeggen. Ik wil vrede in mijn hoofd. En ook heel graag wereldvrede, natuurlijk.” (lacht)

Steracteur sterartiestvanaf donderdag 2 november op Eén

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234