Zondag 27/09/2020

MuziekUitgezongen

‘Dancing with Myself’ van Billy Idol, een stiekeme ode aan narcistische Japanners

Billy Idol in 1981 in New York, sekssymbool in wording.Beeld rv

Gaat ‘Dancing with Myself’ van Billy Idol écht over masturbatie? Weet dit als je eenzaam in je kot staat te huppelen op die hit.

Daar hing de 26-jarige Billy Idol, in een hoekje van de New Yorkse nachtclub Hurrah, in 1981. Berooid, aan lagerwal, ­mijlenver van zijn Londense thuis. Er gloorde evenwel een straaltje hoop aan de horizon: met de hulp van zijn manager Bill Aucoin werkte hij aan een soloplaat die zijn verleden in de Britse punkscene zou herleiden tot een voetnoot in zijn carrière. De aha-erlebnis viel toen op een nacht het dansende publiek in Hurrah plots massaal naar de dansvloer migreerde tijdens een welbepaald liedje: ‘Dancing with Myself’, een song die Idol een jaar voordien had opgenomen met zijn intussen ter ziele gegane band Generation X.

De ware genesis van ‘Dancing with Myself’ vond plaats in een andere nachtclub: een tot vandaag niet nader genoemde discotheek in Tokio waar in 1979 de leden van Gen X op tournee waren. “Alle gasten waren er gekleed alsof ze in de discofilm Saturday Night Fever meespeelden”, vertelde Idol daarover aan Rolling Stone. “Maar wat écht anders was dan in Engeland of Amerika, was dat iedereen er voor de spiegel danste. Ze dansten niet met elkaar maar met hun reflectie. ‘Kijk, ze dansen met zichzelf!’, zei ik tegen onze bassist Tony James. Hij hoorde er meteen een songtitel in.”

‘On the floors of Tokyo / down in London town’s a go go’, klinkt het dan ook in het nummer, ‘With the record selection / and the mirror’s reflection / I’m dancing with myself’. Idol zag in die lyrics steevast “de reflex van een onderdrukte generatie jongeren wier radeloosheid zich vertaalt naar verregaande eigenliefde”, zoals Rolling Stone liet optekenen.

En het masturbatieverhaal dan? “Mensen die denken dat ‘Dancing with Myself’ gaat over ­masturberen, hebben niet helemaal ongelijk,” aldus Idol, “want er zit een zeker element van ­zelfbevrediging in: die Japanse kids die met hun ­spiegelbeeld dansen, dat staat niet ver van seksuele masturbatie.”

Vlotjes liepen de opnames van ‘Dancing With Myself’ en het album Kiss Me Deadly allesbehalve. Idol had in die tijd een relatie met de Londense socialite Perri Lister, die hem van de opnamestudio weghield. “Perri en ik verloren ons in 24 uur durende drugs- en seksexcessen zonder slaap”, schreef Idol in zijn memoires. “We lagen heelder dagen en nachten in bed, hadden seks, high van de heroïne, marihuana en hasj. Met zo’n cocktail leek het alsof onze orgasmes overkookten. Daarna ­slikten we wat poppers om onze lichamen opnieuw naar het zoete plekje te stuwen waar de chemische explosie tussen twee geliefden het heftigst is.” Nou!

Maar kijk, Kiss Me Deadly werd zowaar opgenomen en gereleased in januari 1981 en… flopte genadeloos. Een ­gedesillusioneerde Idol liet ­familie, band en vriendin achter in Londen en trok naar New York, met onder zijn stomende hersenpan snode plannen, evenals de geluiden van een nieuw decennium: de synthklanken van Kraftwerk en The Human League, de newwave van PiL en Joy Division, de wavepop van Simple Minds. Hij zou ‘Dancing with Myself’ omturnen tot een wereldhit, MTV veroveren en een onvervalst sekssymbool voor de yuppiegeneratie worden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234