Woensdag 21/10/2020

Leftfield

"Dance is meer dan ooit springlevend"

Neil Barnes van Leftfield aan het werk.Beeld Redferns via Getty Images

In 1996 daverde de kalk van de muren in de Vooruit, tijdens een loeihard concert van Leftfield. Maar rond de eeuwwisseling verschenen er ook barsten in dit Britse knoppenduo. Vandaag trekt Leftfield opnieuw ten strijde als eenmansleger.

In 2010 maakte de elektronica-legende Leftfield live een doorstart, onder meer op de Lokerse Feesten. Neil Barnes stond toen in zijn uppie achter de knoppen. Zijn confrater Paul Daley had het duo acht jaar voordien adieu gezegd en kwam niet meer terug op zijn besluit. De traumatische, peperdure opnames van Rhythm & Stealth (1999) deden voor hem de deur dicht.

Toch stond Barnes er nooit helemaal alleen voor. Al die tijd bleek de Britse danceveteraan een duistere passagier op sleeptouw te nemen: op Alternative Light Source, zestien jaar na de laatste langspeler, rekent hij af met een sluimerende depressie.

Hij spreekt er zelden over, zegt Barnes. Wie de vrolijke spraakwaterval voor zich krijgt, zou dan ook amper geloven dat hij al jaren kampt met een depressie. Zelf houdt hij het trouwens liever op "dark episodes". Maar welke naam het kind ook krijgt, een enfant terrible blijft het. Soms hangen die buien van neerslachtigheid wekenlang boven zijn hoofd, geeft hij toe. "Dan kon ik een maand geen voet in de studio zetten. Belachelijk eigenlijk. Ik heb een vrouw, een gezin en een carrière waar heel wat muzikanten me om zouden benijden. Maar toch: wat koopt een mens daarmee op de bodem van een diepe put? Inmiddels heb ik de situatie min of meer onder controle gekregen. Meditatie en mindfulness waren een grote hulp to beat the big, black dog. Al hou ik er rekening mee dat die hond er elk moment mee kan dreigen om me de strot over te bijten.

"Het enige wat ik kan doen, is zijn bestaan erkennen. Op Twitter heb ik bijvoorbeeld ook al toegegeven dat ik heel wat ups en downs ken. Zo'n bekentenis kan narcistisch of exhibitionistisch lijken, maar ik geloof dat meer mensen vrijuit zouden moeten spreken over hun demonen."

En dat doet Barnes dan ook in 'Bad Radio' en 'Dark Matters'. Niettemin zoekt de titel van de nieuwe Leftfieldplaat heil in lichtere oorden. Alternative Light Source gaat - waarschuwing: meligheid! - op zoek naar een alternatieve lichtbron in het leven. "De muziek klinkt bij momenten donker en agressief", geeft Barnes toe, "maar je moet dan ook dwars door die verdomde, verduisterde tunnel om het licht terug te zien."

Alternative Light Source is ook de eerste plaat zonder Paul Daley. "Ik mis hem niet echt", bekent Barnes nogal luchthartig. "Er is geen kwaad bloed tussen ons, maar we hebben allebei voor een andere toekomst gekozen. De deur blijft wel openstaan voor hem. Als hij ooit wil terugkeren, wat ik ten zeerste betwijfel, zal er altijd een plaatsje zijn voor hem. Weet je wat ik eigenlijk wel mis? Het pingpongspel van ideeën tussen ons. Erg vermakelijk. Geen van beiden was een crack op het vlak van techniek. Maar we daagden elkaar wel voortdurend uit met de wildste ideeën. Daarop moesten we dan mensen van buitenaf binnenhalen om die sound voor elkaar te krijgen. (lacht) We noemden onszelf liever geluidskneders. Dat ben ik altijd gebleven, trouwens."

Om die reden probeerde Barnes na het vertrek van Daley nieuwe wegen in te slaan. "Ik prutste aan techno met rockgitaren, knoeide met akoestische projecten. Een verhaal van mikken en missen, helaas. Ik deed veel te hard mijn best om zo ver mogelijk weg te blijven van Leftfield. Maar ik miste een klankbord. Daarom ben ik drie jaar geleden de studio ingedoken met mijn oude vriend Adam Wren: die is er vroeger ook altijd bij geweest, om mijn gebrekkige kennis van studiotechniek te verbergen."

Brutaal en diepzinnig

Net als Chemical Brothers maakte Leftfield in de jaren 90 ook steeds een erezaak van diverse gaststemmen. In het verleden passeerden zowel Afrika Bambaataa als Johnny Rotten of Roots Manuva in de studio. Dat is vandaag niet anders. Dit keer viel Barnes' oog op Channy Leaneagh van Poliça, die haar smachtende stem laat waaien door 'Bilocation' en 'Little Fish'. "Toen ik haar voor het eerst hoorde zingen, werd ik gek van liefde en verdriet", zegt Barnes. "Haar stem klinkt buitenaards, maar komt tegelijk in alle hevigheid binnen." Tunde Adebimpe van TV on the Radio roept met zijn roestbruine timbre dan weer de somberheid van 'Bad Radio' op. En de Britse arbeidersklasse wordt vertegenwoordigd door Sleaford Mods, dat zijn gal spuwt vanaf een kansel vervaardigd uit bierkratten.

"Jason Williamson van Sleaford Mods is een echte poëet", benadrukt Barnes. "Hij komt grof en brutaal over, maar tegelijk is hij op diepzinnige manier bezig met taal. In 'Head and Shoulders' speelt hij een typische Britse macho en materialist. Iemand die geen bal geeft om zijn medemens, maar wel staat te geilogen naar blitse wagens of de nieuwste iPhone. Je kent ze wel. Jason geeft perfect gestalte aan die gozer, inclusief de rotte adem en dito moraal. (lacht)"

Barnes is scheutig met complimenten aan collega-muzikanten, blijkt snel. "Ik kreeg weer zin om muziek te maken toen ik Hudson Mohawke hoorde. Hem vind ik een van de grootste genieën van deze tijd. Zijn nieuwe plaat komt straks ook uit, en ik zou het eigenlijk Spaans benauwd moeten krijgen. Wees maar zeker, hij zal de hele dancewereld op zijn grondvesten laten daveren. Geloof dus nooit wat oude zakken je op de mouw proberen te spelden: elektronische muziek is springlevend, meer dan in de jaren 90. Mensen vergeten dat er in die tijd onwaarschijnlijk veel troep werd uitgebracht.

"Hoe ik de oude platen van Leftfield vandaag beoordeel? Laat het me zo stellen: ik luister er af en toe eens naar, maar liever niet. Het verbaast me eigenlijk dat zoveel mensen nog op Leftfield zitten te wachten. Ach... misschien heb ik gewoon een misselijk zelfbeeld. (lacht) Schrijf maar gewoon op dat dit de beste elektronische comeback is van 2015."

Alternative Light Source is verschenen bij PIAS. Leftfield speelt op 7 augustus op de Lokerse Feesten.

5 Leftfield-uppercuts

Twintig jaar geleden bracht Leftfield de wereld aan het wankelen met Leftism. Omdat dit revolutionaire debuut ouder is dan sommige lezers, drukken we op de rewindknop.

'Open Up' - feat. John Lydon (1993)
"Burn, Hollywood, burn!" De zin werd in '93 gecensureerd door de BBC, omdat de rookgeur van de L.A. riots nog net iets te vers in ieders neus zat. Belachelijk, want John Lydon (Johnny Rotten van Sex Pistols) zong over afgewezen worden in de filmindustrie. Door zijn snerende bijdrage werd deze hybride van dub, breakbeat en techno bestempeld als een vervolg op de punk.

'Phat Planet' (1999)
Via een reclamespotje sloop dit staaltje tropische techno slinks de huiskamer binnen. In Engeland blijft deze dansvloerkraker dan ook verbonden met de surfende paarden(!) van Guinness.

'Afrika Shox' - feat. Afrika Bambaataa (1999)
Zin om te breakdancen en in één trek de zwaartekracht te negeren? Deze song katapulteert je naar de jaren 80 maar je eindigt in de kosmos. Een vocoder neemt de handschoen op tegen een kletterende beat.

'Snakeblood' (2000)
De allerlaatste song van Leftfield als duo. De track werd bedacht voor de film The Beach, maar blijft langer hangen dan dat guilty pleasure met Leonardo DiCaprio.

'Universal Everything' (2015)
De nieuwe, zwoele single 'Bilocation' blijkt de absolute tegenpool van deze banger. 'Universal Everything' zet zijn tanden in het verleden van Leftfield, en doet je ruggengraat trillen onder moddervette subbassen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234