Vrijdag 28/01/2022

'Dance hoeft geen belediging van de intelligentie te zijn'

basement jaxx zet nieuwe standaard in elektronische muziek

Crisis in de Britse clubs? Niet bij Basement Jaxx. Terwijl de concurrentie wanhopig vecht om te overleven, verbazen Simon Ratcliffe en Felix Buxton de wereld met Kish Kash. Een derde album waarop ze eens te meer grenzen verleggen, met dank aan speciale gasten als Dizzee Rascal, Siouxsie Sioux, Me'Shell Ndegéocello en - daar gaan de laatste zekerheden - JC Chasez van 'N Sync. 'Basement Jaxx fucked house music in the arse', schreef de Britse vakpers een viertal jaar geleden. Benieuwd wat ze dit keer zullen verzinnen.

Brussel

Van onze medewerker

Wouter Van Driessche

Wat omhoog gaat, komt vroeg of laat weer naar beneden. Het is een natuurwet die zo oud is als de zwaartekracht, en zelfs de Britse clubcultuur ontsnapt er niet aan. Na meer dan een decennium beats, euforie en hedonisme biedt de morning after een bepaald onfrisse aanblik. Legendarische housetempels sluiten hun deuren of verkassen naar Ibiza. Discotheekbladen danken hun nachtbrakers voor bewezen diensten. Dancegoeroes als The Prodigy gaan op de fles, The Chemical Brothers recycleren nog snel wat vergane gloriën en Fatboy Slim haalt Elton John door de remixer om uit de rode cijfers te blijven.

Terwijl een nieuwe generatie clubbers zich opmaakt om op het graf van hun voorgangers te dansen, nipt Felix Buxton in een Brussels vijfsterrenhotel van een kopje thee. Veel reden tot ongerustheid heeft hij niet. De verzamelde pers onthaalde Kish Kash op ronkende recensies, zodat Basement Jaxx ondanks de heersende malaise in de Up-kolommen van het trendy blad The Face blijft staan. Niet slecht voor de zoon van een strenge katholiek die vroeger nooit naar 'het satanische' Top Of The Pops mocht kijken (Felix Buxton) en een hardrockliefhebber die al voor dag en dauw in de poëtische fabel The Life Of Pi zit te bladeren (Simon Ratcliffe).

Ik zag Simon daarnet met een boek passeren. Horen muzikanten bij het ontbijt geen kater weg te spoelen, in plaats van experimentele romans te lezen?

Felix Buxton: "Ik snap wel dat mensen onze muziek niet meteen met literatuur associëren, maar het zijn heus niet alleen overjaarse rockmuzikanten die af en toe een boek vastnemen. Ook in het clubmilieu kom je mensen tegen die meer lezen dan modeblaadjes alleen. Al ben ik de eerste om toe te geven dat ze waarschijnlijk net iets dunner gezaaid zijn."

Vindt u dat jammer?

"Op zich niet, want ik ken razend interessante mensen die nog nooit een letter Joyce of Hemingway hebben gelezen. Wat me wel stoort, is dat de clubscène voor zoveel mensen synoniem is van leeghoofdigheid. Niet dat er veel intelligente dansmuziek gemaakt wordt. Maar geef toe: hoeveel rockers raken verder dan 'Oh yeah, give it to me baby'? Bedroevend weinig, hé? Zelfs de teksten van de allergrootsten hebben vaak de diepgang van dit kopje thee. Maar goed: zij doen op z'n minst nog een poging om het gebrek aan inhoud te camoufleren. Dat is iets waar je de gemiddelde danceact helaas moeilijk van kan beschuldigen."

Vraag is natuurlijk of clubbers wel nood hebben aan artiesten die ooit de Staatsprijs voor Poëzie hebben gekregen.

"Dat heb ik niet gezegd, maar ik vind wel dat artiesten de morele plicht hebben om het onderste uit de kan te halen. Mensen vragen me vaak wat het geheim is van Basement Jaxx, en waarom we al zolang meedraaien. Terwijl het in wezen heel simpel is: we weten dat er in een trendgevoelig genre als dance nooit classics geschreven worden, maar toch blijven we de naïeve ambitie koesteren om songs voor de eeuwigheid te maken. Elektronische muziek hoeft geen belediging van de intelligentie te zijn. Anderen gaan daar veel te weinig van uit, die stellen zich tevreden met twee songs voor het moment, en vullen de rest van hun platen met klankbehang. En dan maar verwonderd zijn dat ze hun muziek aan de straatstenen niet kwijt kunnen."

Volgens Ed Simons van The Chemical Brothers is er ook nog een andere reden. "Tegenwoordig gaat het veel meer om het uiterlijk vertoon dan om de muziek", zei hij onlangs. "Wie de verkeerde beenwarmers aanheeft, past niet meer in het plaatje."

"De nagel op de kop! Toen ik me jaren geleden voor house begon te interesseren, was ik bijzonder gecharmeerd door de filosofie achter de scène. Vrijheid, gelijkheid, broederlijkheid: de verlichtingsidealen van de Franse Revolutie, met een lekkere beat eronder (lacht). Maar toen kwamen de grote clubs, en namen de drugs het over. Met alle gevolgen vandien: van de ene dag op de andere ging house uitsluitend nog om mensen die rijk genoeg waren om belachelijke outfits te betalen, en werd de muziek gedegradeerd tot een soundtrack bij coke en xtc. Dat was het punt waarop Simon en ik stopten met onszelf een dance-act te noemen, en nummers begonnen te schrijven die 'Where's Your Head At?' heetten."

Voor uw nieuwe plaat koos u zelfs de titel Kish Kash, slang voor geld, als ik me niet vergis.

"Met wat goede wil zou je daar inderdaad een ultieme middelvinger naar sommige clubeigenaars in kunnen zien. Maar dat hoeft niet: Kish Kash zou ook over geld in het algemeen kunnen gaan. Over de geldhonger van de hiphoppers. Of anders wel over de dubieuze houding van groepen als Radiohead, die het nodig vinden om zich uitvoerig te excuseren voor elk miljoen dat ze binnenrijven. En dan nog is dat maar een van de mogelijke verklaringen, want via via hoorden we dat Kish Kash ook de naam is van een jongen in Bangladesh. Bijzonder fijn toeval, want sinds ons laatste verblijf in Rusland raakten Simon en ik helemaal in de ban van het Oosten. Het is een beetje een cliché, maar daar vind je nog de laatste restjes ongerepte culturele identiteit. Elders is het al Amerikaanse eenheidsworst wat de klok slaat."

Vreemde uitspraak voor iemand die zijn platenlabel Atlantic Jaxx doopte, en voor zijn album een hele armada Amerikanen liet overvaren.

"Ik geef toe dat het niet echt consequent klinkt, maar toch hoeft het een het ander niet uit te sluiten. De naam Atlantic Jaxx dateert van onze begindagen, toen we ons nog volop spiegelden aan de Amerikaanse houseproducers. Die waren op dat moment écht wel met grensverleggende dingen bezig. En wat de gastzangers op Kish Kash betreft: Lisa Vennum-Kekaula en Me'Shell Ndegéocello zijn niet bepaald doorsnee Amerikanen, hé? JC Chasez van 'N Sync is dat natuurlijk wel, maar die stond oorspronkelijk niet meteen op ons verlanglijstje. Hij kwam ons in Londen opzoeken omdat hij ons als producers wilde inhuren voor zijn soloplaat. En voor we er erg in hadden, had hij een nummer ingezongen."

En als we dat niet geloven, verzint u wel iets anders.

(lacht) "Ik zweer dat het echt zo gegaan is. In het begin hadden we het zelf heel erg moeilijk met het idee. Maar uiteindelijk bleek zijn stem zo goed bij het nummer te passen dat we niet de minste reden hadden om naar iemand anders op zoek te gaan. Eerlijk gezegd vind ik het ook een beetje achterhaald, heel die discussie over street credibility en 'juiste' of 'foute' artiesten. Meer nog: naar mijn gevoel zijn veel mainstream-artiesten een pak geloofwaardiger dan al hun elitaire collega's samen. Neem nu iemand als Robbie Williams: dat is toch het summum van rock-'n-roll? Enfin, niet dat we zomaar met eender wie de studio zouden induiken, hoor. We kennen heus wel onze grenzen."

Céline Dion? Michael Jackson? Elton John?

"Verklaar ons gek wat mij betreft, maar we hebben ooit geweigerd om samen met Britney Spears een cover op te nemen van 'Physical', voor Moulin Rouge. Posh Spice heeft ook een njet gekregen. Niet omdat we haar niet grappig vinden - integendeel zelfs - maar als zangeres valt ze toch net iets te licht uit. Neen, dan hadden we het toch meer voor haar echtgenoot. Basement Jaxx featuring David Beckham: het idee alleen al!"

Dat gevoel had ik anders ook toen ik de naam Siouxsie Sioux in de credits van Kish Kash zag staan.

"Siouxsie was nochtans een logische keuze. Niet alleen omdat Simon en ik sinds jaar en dag fans zijn, maar ook omdat ze qua persoonlijkheid perfect bij de plaat past. De sfeer die we probeerden op te roepen, was er een van duistere vrolijkheid. De mengeling van tristesse en opwinding die je voelt als iets voorbij is, terwijl zich aan de einder al allerlei nieuwe mogelijkheden aandienen."

'Het gevoel dat je hebt als je vriendin je net gedumpt heeft, maar je op weg naar huis een ravissante blondine tegen het lijf bent gelopen', zoals ik daarnet een collega hoorde beweren?

"Zoiets, ja, maar dan iets minder prozaïsch (lacht). Ikzelf pas het liever toe op de dancecultuur. Een paar maand geleden ging ik voor het eerst sinds lang weer naar een paar clubs, met een vriendin die me had gevraagd om haar in te wijden in de geheimen van het Londense nachtleven. Wat ik daar zag, stemde me triest en hoopvol tegelijk. Triest bij het idee dat een hele generatie clubbers volledig verdwenen is. Maar ook hoopvol, omdat de opwinding van onze begindagen weer helemaal terug is. De mensen die ik zag, dansten zonder onderscheid op hiphop, r&b, electro-clash en acid-house, dronken bier in plaats van liquid x (vloeibare xtc, WVD), droegen jeans in plaats van veren... Ik hoop dat het zo blijft, want ik heb hoegenaamd geen zin op op mijn vijftigste opnieuw 'Where's Your Head At' uit de kast te halen."

Zelfs niet in de versie van 2 many dj's?

"Vooral niet in die versie, neen. Geen kwaad woord over Stephen en David Dewaele, maar we hadden het een beetje moeilijk met de mash-up die ze ervan gemaakt hebben. Zeker met 'Fuck The Pain Away' van Peaches er achteraan. Geloof me, dat is alles waar 'Where's Your Head At' niet over gaat." (lacht)

Kish Kash is verschenen bij V2.

'De discussie over 'juiste' of 'foute' artiesten is achterhaald. Iemand als Robbie Williams vind ik veel geloofwaardiger dan alle elitaire groepen samen'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234