Vrijdag 17/09/2021

Dana, winner!

Het beloofde het spannendste Eurovisiesongfestival van het voorbije decennium te worden, het hing al hijgerig in de lucht zaterdag in de vooravond. We hadden de halve Gentse homosien bij ons op de bank thuis, de barbecue rookte nog na, de frascati was te fris en dus hemels, Radio 2 spuwde sinds zevenen het ene eurolied na het andere. We keelde luidkeels mee, deden bij elk lied op het einde probleemloos aan de typerende eindsprint mee, het onvermijdelijke tertsje hoger. The good old camp, kortom.

Rond kwart voor negen - we werden kortademiger naarmate de eurovisiezenderopening dichterbij kwam - sprak ik enigmatisch de woorden die ik mijn moeder op dit soort avond steeds weer hoorde zeggen, nog voor we van de avondpistolet aan de thee met Bastogne-koekjes en Luc Appermont in Dublin gingen. "Pa", zei ze - want moeders als de mijne noemen hun echtgenoot 'pa' - "Pa, België wint dit jaar, ik voel het", zei ze. Mijn moeder was geen heldin in voorspellingen, niemand nam haar glazenbolkwaliteiten ook au sérieux, tot natuurlijk Sandra aan de Kim was gekomen, ma eveneens "pa, dit jaar wint België" had gezegd en verdomd nog gelijk had gehad, ook. Sindsdien was haar voorspellende visie met iets minder aplomb afgeweerd, maar ze viel na Kim helaas voor dit land in haar oude gewoontes terug. Elk jaar voorspelde ze een Belgische winnaar of winnares, elk jaar ook bevestigde ze dit met heilige stelligheid na het vertolken van het lied de avond zelf, elk jaar had ze het helemaal fout. Ik herinner me nog welke versteende gezichten pa en ma hadden tijdens het zingen van de Belgische inzending, hoe mijn gezin als een soort Stonehenge-kring rond de Philips-kleuren-tv hing, zo stil voor ons dierbaar België.

En nu zei ik het: "Jongens, meisjes, dit jaar wint België." Hetzelfde hoongelach als bij mijn moeder was mijn deel. Ik weerde me, zei dat het lied potentieel had, dat Melanie Cohl de stem bezat van Axelle Red, gaf eerlijk toe dat ook ik vond dat ze uitsraling had van een soepgroente, maar dat het met zo'n achternaam niet anders kon. Nee, mijn vrienden en vriendinnetjes smakten, smalend, voor hen was de winnaar duidelijk nog voor de contest: "Dana. Dana! Winner!", schreeuwden ze.

Isra-el, Israe-el, Isra-el, ging het scanderend door mijn hete huiskamer en Di-va, Di-va. Potten en janetten dwepend met het beloofde land, het werd me bijwijlen wazig voor de ogen. En dus keken we, op BBC, naar Terry Wogan en naar een blonde dame die vergeten was dat er in Engeland nog jonger talent dan haar rondliep. En we hoorden Kroatië met 'Waar is mijn zwaan' (onze vrije vertaling voor 'Neka mi svang') en waren gepakt. 'Als Mia niest' ('Mia krifi eventhisia') bekoorde niet. Wild werden we (wegens hoge lesbische factor) van de afro-Franse inzending. We hielden een beoordelingslijst bij met vijf onderverdelingen: pot/homofactor, mondhygiëne, beharing, DEX-index (kleding), schoenen, muziek. Boegeroep steeg op bij Spanjes 'Que Voy Hacer Sin ti' ('Hoe lang is die van jou') en 'Lass Ihn' ('Sla me') uit Zwitserland. Slovakijes Katharina Hasprova, hoog scorend wegens mondhygiëne, had met het lied 'Midlitba' ('Ik heb schurft') onze harten gestolen. Maar toen was ze er dus, Dana. Mijn divan werd bij het verschijnen van de diva tot een trampoline herleid, mijn plankenvloer tot danspodium, mijn huiskamer werd in een mum een heuse boîte. Ik schreeuwde boven die loeiharde muziek "Mensen, ze kan niet zingen", maar werd bijna verpletterd. Ik riep: "Laten we maar hopen dat ze niet wint, haar baard begint nu al te schieten." Gelyncht werd ik bijna in mijn eigen huis. Polen met 'To takie proste' ('Is dat jou prostaat') ging in de nagalm van haar verschijning teloor, alsook Guido ('Liebt dich') Matterhorn, mijn absolute favoriet. Toen Malta kwam (zeer hoge Barbara Dex-factor) wou ook niemand nog geloven dat deze zingende knotwilg een bedreiging kon vormen voor Dana! Winner! Vili Resnki met 'Naj Bobovi Slisjio' ('Als ik maar niet slis') gleed uit over onverschilligheid, we telden af naar vijfentwintig, lieten het Roemeense lied 'Ey Cred' ('Ik lek') voorbijgaan en het Zweedse 'Kärleken är' ('Ik voel me niet lekker'). Even stil werd het nog voor het Turkse 'Unutamazsin?' ('Wil jij eens bovenaan') en nog tijdens het Macedonische 'Het spijt me, Zorro' ('Ne Zori, zoro') schoten we ons naar de telefoon. 0900/0968 drukte ik onder bedreiging en geraakte warempel binnen. Toen Macedonië als laatste land de punten gaf en de diva zich na korte scheerbeurt in haar papegaaienpak stak, ging het hier helemaal van Jetje. Een van mijn gasten zette zich aan een heuse perstekst, maar besefte toen dat hij niet wist voor welke gemeenschap spreken. "De wereld doet een statement. Leve de minderheden", riep een echt zieke ziel hier uit. En van balorigheid begon hij een slow met mijn art deco-koffiekan. Uiteindelijk stapte ieder in de wagen richting uitgaansbuurt om daar Dana's overwinning kracht bij te zetten. Wezenloos bleef ik achter, bij een paar omgegooide flessen wijn, glasscherven en verfomfaaide beoordelingslijstjes. Ik sliep niet vannacht, ik zag Duitse mannen over de grond rollen voor transseksuele Israeli's. De oude wereld stortte in, het maagzuur steeg hoog in mij op en toen ik wakker werd met - ja, natuurlijk, de radio stond nog op Twee - 'Diva', en mijn zoon mij moederdag kuste, waande ik mij in De Nieuwe Tijd. Weg verleden, weg veroordelen, de wereld had voor Dana gekozen, voor een lied zonder inhoud en een geknutselde vrouw die niet kon zingen. Europa had een statement gedaan. Welja, misschien was ik wel herboren.

Tot de telefoon ging en ik mezelf hoorde zeggen. "Tja, ma, had je gedacht, hé, en deze keer maakten ze echt kans, ik weet het. Nee, België heeft niet gewonnen."

Marijke Libert

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234