Donderdag 02/02/2023

InterviewDe vragen van Proust

Dana Winner: ‘Ik vind dat ik gefaald heb in mijn huwelijk. Ik heb dat niet in stand kunnen houden’

Dana Winner: ‘Spijt? Van mijn huwelijk dat mislukt is. Ik voel vooral spijt naar mijn dochter toe, terwijl zij zoiets heeft van: ‘Mama, het is nu wat het is.’’ Beeld © Stefaan Temmerman
Dana Winner: ‘Spijt? Van mijn huwelijk dat mislukt is. Ik voel vooral spijt naar mijn dochter toe, terwijl zij zoiets heeft van: ‘Mama, het is nu wat het is.’’Beeld © Stefaan Temmerman

Schrijver Marcel Proust beantwoordde ze ooit in een vriendenboekje, nu geeft De Morgen er een eigenzinnige draai aan. Drieëntwintig directe vragen, evenveel openhartige antwoorden. Vandaag: zangeres Dana Winner (57). Wie is zij in het diepst van haar gedachten? ‘Spijt? Van mijn huwelijk dat mislukt is. Ik voel vooral spijt naar mijn dochter toe.’

Ann Jooris

1. Hoe oud voelt u zich?

“Dat hangt ervan af. Voor of na het sporten, dat maakt toch wel een verschil. Ik heb op mijn weegschaal mijn metabolische leeftijd bekeken en die zou tussen de 40 en de 45 liggen. Ik vind dat interessant om te weten. Kan ik nog mee? Ik ben namelijk nogal intens als het over sporten gaat. Ik speel geen competitie, maar ben wel competitief ingesteld. Ik ga voor de winst, hoewel ik ook wel tegen mijn verlies kan. Op het veld zie ik vaak jonge mensen opgeven na één set omdat ze uitgeteld zijn. Dan denk ik: komaan, hè. Ik ga door tot het bittere einde. Als ik dan ’s nachts opsta, voel ik het wel aan mijn spieren, want ik ben natuurlijk geen twintig meer.

“Ik speel badminton en padel. Lopen is niet zo aan mij besteed. Als ik loop, denk ik na, zit ik de hele tijd te malen. Dan kan ik mijn hoofd niet leegmaken. Bij badminton en padel is dat anders. Je moet continu met je aandacht bij het spel zijn, anders krijg je een bal in je gezicht of een pluim tegen je kop.” (lacht)

2. Wat is uw zwakte?

“Ik ben een heel grote piekeraar. Als ik vier uur geslapen heb, word ik wakker, sta ik op, begin ik na te denken en raak ik niet meer in slaap tot zeven uur ’s ochtends, wanneer de meeste mensen opstaan. Ik denk dat dat eigen is aan het beestje, en aan vrouwen in het algemeen. Ik denk dat vrouwen meer van de dingen wakker liggen dan mannen.

“Wat mij zoal bezighoudt? Mijn werk, mijn familie, alles.”

3. Wat vindt u een kenmerkende eigenschap van uzelf?

“Ik ben een realist. Ik sta met mijn twee voeten op de grond. Soms zelfs diep in de grond. (lacht) Dat heb ik voor een stuk van mijn vader, denk ik. Hij was ook iemand die heel erg over het leven nadacht. Maar hij zag het glas meestal halfleeg, terwijl ik het toch eerder als halfvol probeer te zien. Ik probeer de dingen meer van de positieve kant te bekijken, dat wel.

“Ik ben ook ongeduldig. Ik sta niet graag stil. Als ik iets op stapel heb staan, wil ik dat het vooruitgaat. Ik wacht niet graag tot het laatste moment, omdat ik dan half werk aflever. Hoewel, en dat is heel tegenstrijdig natuurlijk, stress mij wel op het puntje van mijn stoel brengt, waardoor ik goed ga presteren.”

4. Wat drijft u?

“De voldoening die ik haal uit de dingen met volle overgave en passie te doen en tot een fantastisch einde te brengen. Daar put ik telkens weer ongelooflijk veel energie uit.

“Door corona was ik die drive volledig kwijt. Ik ben iemand die fysiek contact wil hebben. Ook dat hele sociale­media­gebeuren is niets voor mij. Ik vind het fantastisch dat wij hier nu weer live kunnen zitten praten aan een tafeltje. Dat geeft mij zoveel meer voldoening dan telefoneren of ­whatsappen. Tijdens corona viel ik in een gat. Mijn theater­tour, mijn kerst­concerten, het Sport­paleis, niets ging nog door. In het begin dacht ik dat het voor even zou zijn, maar het bleef maar aanhouden.

BIO

• geboren op 10 februari 1965 in Hasselt • bracht in 1989 haar eerste single uit: ‘Op het dak van de wereld’ • scoorde hits met o.a. ‘Woordenloos’, ‘De oude man en de zee’, ‘Westenwind’ en ‘Ik hou van jou’ • verkocht meer dan 3 miljoen cd’s, bracht ook nummers in het Engels, Duits en Afrikaans uit • nam deel aan het tv-programma Liefde voor muziek en was coach bij The Voice Senior

“Ondertussen zijn we drie jaar verder, maar ben ik ook drie jaar ouder. Ik heb in die periode dus wel nagedacht of ik niet iets anders kon gaan doen waar ik voldoening uit kon halen en waar ik tot het einde van mijn dagen even gepassioneerd mee bezig kon zijn.

“Mijn moeder wordt ouder en is sinds 2005 alleen. Misschien zouden we een groepje mensen kunnen samenbrengen in één groot huis en een soort living apart together organiseren. Samen naar de markt gaan, samen koken, samen activiteiten doen voor wie wil. Met dat idee heb ik een tijd gespeeld. Ik ben heel sociaal gedreven. Elk jaar opnieuw word ik gevraagd door Kom op tegen Kanker om mensen te gaan bezoeken. Aanvankelijk dacht ik dat ik dat emotioneel niet zou aankunnen – ik heb maar een klein hartje –, maar dat geeft mij zoveel energie terug. Je kunt niet geloven met hoeveel drive en positiviteit zij in het leven staan. Ik vind dat telkens weer fantastisch om te doen.”

5. Is het leven voor u een cadeau?

“Uiteraard. Elke dag die wij krijgen is een cadeau. Het leven heeft zoveel te bieden. Pluk het gewoon. Mensen klagen soms omdat ze ouder worden. Ik vind het fantastisch om elk jaar opnieuw jarig te mogen zijn. Je moet uit het leven het beste halen wat erin zit. Ook al zijn er minder goede dagen, je moet toch proberen er iets moois van te maken. Pas op, ik kan ook weleens in een dip zitten, maar ik probeer dat niet te laten merken, omdat er zoveel mensen zijn die zoveel meer aan de hand hebben.”

6. Wat was de moeilijkste periode in uw leven?

“Ik vind dat ik gefaald heb in mijn huwelijk. Ik heb dat niet in stand kunnen houden, terwijl ik zelf uit een heel stabiel gezin kom. Mijn ouders hebben vijf kinderen opgevoed. Zij hebben dat zo goed doorstaan, ook met het nodige vallen en opstaan. Mijn vader was een arbeider. Wij hebben het thuis niet breed gehad, maar onze ouders hebben er wel voor gezorgd dat wij alles hadden wat we moesten hebben en dat we konden voortstuderen. In de eerste plaats omdat ze wilden dat wij het beter zouden hebben dan zij. Mijn vader heeft zijn vader moeten afgeven op zijn twaalfde. Hij heeft echt geen makkelijk leven gehad. Dan denk ik: al die wilskracht, chapeau.

“Mijn vader zei altijd: ‘Als je ervoor kiest om met elkaar door het leven te gaan, dan ga je door dik en dun.’ Mijn scheiding was voor hem dan ook een heel grote tegenslag. Sommigen vroegen mij achteraf of ik wel genoeg inspanningen geleverd had. Tja, weet je, so be it. Het is voorbij en ik ben gelukkig nu. Het is wel zo dat als je een kind hebt, het je altijd wel blijft achtervolgen. Dat vind ik het moeilijke eraan. Zowel mijn ex-partner als ik hebben een nieuw leven, maar onze dochter blijft wel een centraal punt in ons leven en dat is niet altijd makkelijk. Een nieuw samen­gesteld gezin is niet vanzelfsprekend. Kinderen kiezen daar niet voor.”

7. Welke kleine alledaagse dingen kunnen u blij maken?

“Ik kan het heel fijn vinden om gewoon eens een koffietje te drinken met een vriendin. Of eens een goede wandeling te maken. Of een mooie film te zien. Het geluk zit meestal in het onverwachte.”

8. Wat biedt u troost?

“Mijn hond die ’s ochtends als het licht wordt op bed springt om ons goedendag te zeggen. Kun je eigenlijk op een mooiere manier wakker worden? In welke mood je ook bent, hij is daar.

'Mijn papa en ik clashten heel dikwijls, omdat wij ook wel voor een stukje hetzelfde waren.' Beeld © Stefaan Temmerman
'Mijn papa en ik clashten heel dikwijls, omdat wij ook wel voor een stukje hetzelfde waren.'Beeld © Stefaan Temmerman

“Mijn hond is mijn buddy. Ik neem hem overal mee, ook naar optredens. Als ik voor iets kies, is het all the way. Met kinderen sol je niet, met dieren ook niet. Mijn hond ziet mij onvoorwaardelijk graag, net zoals ik hem onvoorwaardelijk graag zie. We kunnen altijd op elkaar terugvallen. Ik geloof trouwens dat een hond wordt zoals je hem grootbrengt. Ik heb het grootste respect voor hem en hij voor mij. Zo moet dat ook zijn.”

9. Waar hebt u spijt van?

“Van de dingen die ik niet heb kunnen waarmaken. Van mijn huwelijk dat mislukt is, van de mensen die ik ontgoocheld heb door keuzes die ik zelf gemaakt heb. Ik voel vooral spijt naar mijn dochter toe, terwijl zij zoiets heeft van: ‘Mama, het is nu wat het is.’ Maar zoals ik al zei: zij heeft daar niet voor gekozen en ik heb haar wel voor een voldongen feit gesteld.”

10. Hoe was uw jeugd?

“Dat was een fantastisch schone tijd en ik vind het spijtig dat hij voorbij is. Ik heb heel veel mogen doen van mijn ouders, maar moest wel volharden, dat was belangrijk. Ik zat in de jeugdbeweging, ik ging naar de muziekschool, ik zong in een koor, ik tenniste, ik speelde volleybal en was kapitein van de ploeg omdat ik heel goed kon motiveren. Ik ben een kuddedier en hield van dat samenhorigheidsgevoel. Daarom ging ik ook heel graag naar school, omdat ik daar heel veel oppikte. Maar ’s avonds thuis studeren vond ik niet zo fijn, omdat ik dat alleen moest doen. Ik was geen briljante leerling, maar behoorde wel tot de goede middenmoot.

“Toen ik uiteindelijk moest kiezen tussen muziek en sport viel me dat zwaar. Ik trainde in de week, maar omdat de wedstrijden in het weekend samenvielen met de optredens kon ik er niet aan deelnemen. En je wilt natuurlijk wat je in de trainingen geleerd hebt toepassen in het spel. Dat vond ik een heel moeilijke keuze. Maar ik heb uiteindelijk het sporten laten vallen om soms tot drie, vier optredens per dag te geven. Ik nam alles aan wat ik kon, want ik wilde ook geen eendags­vlieg zijn.”

11. Wat is uw grootste angst?

“Om mensen te verliezen die ik heel graag zie. Hoe ouder je wordt, hoe meer mensen je ziet verdwijnen. Zeker tijdens corona zijn er toch wel wat mensen heengegaan. Ook jonge. Dat doet je des te meer inzien hoe belangrijk het is om toch wel te genieten van alles wat er nog is. Dat klinkt heel cliché, maar zo is het wel.

“Toen ik mijn vader verloor, was dat een heel zware dobber. Mijn papa en ik clashten heel dikwijls, omdat wij ook wel voor een stukje hetzelfde waren. Wij konden discussiëren, de pannen van het dak. Dat was niet normaal. Maar wij konden ook niet lang kwaad zijn op elkaar. Als ik op het einde van de straat was, belde ik al. (lacht) Met mijn dochter kan ik ook van die heftige discussies hebben. Dat heeft wel zijn charme. Want dat betekent dat wij dat voor elkaar willen opbrengen. We go for it. En als er iets is, staan wij er voor elkaar. Dat was ook zo met mijn vader. Hij was mijn grootste criticus. Hij liet mij voelen dat het nog niet goed genoeg was. Dat ik het nog elke keer naar een hoger niveau kon tillen. Als ik een nieuw nummer had, vroeg ik hem wat hij ervan vond. Als hij het maar niets vond, zei hij dat ook. Hij was niet iemand die mij de hemel in prees met complimentjes.

“Ik ben ook een vriendin verloren die heel rechttoe rechtaan was. Ik hou van mensen die gewoon zeggen waar het op staat. Ik heb niets aan iemand die mij stroop om de mond smeert. Complimenten krijg je wel van mensen die niet dicht bij je staan.”

12. Wanneer hebt u het laatst gehuild?

“Je zult het niet geloven, maar ik heb zo’n drie weken geleden ons moeder een brief geschreven om haar te bedanken. (geëmotioneerd) Ik heb hem op haar kussen gelegd. Geen afscheids­brief, maar gewoon een oprechte brief om haar te bedanken voor alles wat ze gedaan heeft in de loop van de jaren. Voor mijn vader heb ik dat nooit kunnen doen. Het is er niet van gekomen. Toen ik haar een paar dagen nadien terugzag, heeft ze mij vastgepakt en toen kwamen de tranen. Woorden krijgen meer kracht als je ze neerschrijft. Je kunt ze herlezen en er ook elke dag naar teruggrijpen. In die zin heeft een brief toch meer betekenis dan gewoon te zeggen: dank u.”

'Ik hou van de natuur, dus voor mij is dat nog altijd de mooiste plek om de liefde te bedrijven.' Beeld © Stefaan Temmerman
'Ik hou van de natuur, dus voor mij is dat nog altijd de mooiste plek om de liefde te bedrijven.'Beeld © Stefaan Temmerman

13. Bent u ooit door het lint gegaan?

“In een heftige discussie ga ik weleens door het lint. Mijn dochter kan mij soms het bloed vanonder de nagels halen, maar voor mij is dat ook een teken van: ik zie je graag, want ik ben bereid om voor jou te strijden.”

14. Wat is uw vroegste herinnering?

“Ik herinner mij twee dingen. Ik zat op het stoeltje achter op de fiets van mijn moeder en kreeg felle diarree. Alles liep langs mijn beentjes. Dat was verschrikkelijk, dat is mij heel fel bijgebleven. En iets later: ik had een liedje van Heintje gezongen op school en moest dat daarna in alle kleuterklasjes gaan zingen.”

15. Wat hing er aan de muur van uw tienerkamer?

“Posters van Grease, met John Travolta en Olivia Newton-John.”

16. Welke song heeft een speciale betekenis voor u?

“‘Morning Has Broken’ van Cat Stevens, omdat wij dat als ochtendsong kregen als we wakker werden bij de jeugdbeweging. Cat Stevens was een schone man, hè. Echt zo’n Jezus-figuur was dat. Telkens als ik dat nummer hoor, denk ik terug aan die tijd. Ik heb het ook opgenomen in mijn album Unforgettable. Dat blijft toch een geweldige song.”

17. Hebt u ooit een religieuze ervaring gehad?

(lacht) “Behalve het feit dat ik ooit Maria heb gespeeld in de kerstviering op school, heb ik nooit echt een religieuze ervaring gehad. Elk jaar geef ik nog kerstconcerten, maar dat gaat mij meer om de sfeer dan om de katholieke boodschap. Ik vind Kerstmis een heel fijne periode, met de kerstboom en de gezelligheid binnenshuis. Ik heb ooit Kerstmis in Zuid-Afrika gevierd, terwijl het daar zomer was. Het kerstdiner was een grote barbecue. Dat is toch niet hetzelfde, vind ik.” (lacht)

18. Hoe definieert u liefde?

“Bij liefde denk ik aan tederheid, warmte en schoonheid. Aan iets wat je alleen maar gelukkig en blij maakt. Zo zou het toch moeten zijn. Dat is ook een schoon woord, liefde. En voor mij gaat dat heel breed. Je kunt liefde voelen voor mensen, voor de natuur, maar je kunt ook dingen met liefde maken, met liefde verzorgen.”

19. Wat vindt u erotisch?

“Een mooie man met overtuiging die warmte uitstraalt. Liefst niet naakt, zodat ik nog wat kan fantaseren. De beelden die ik graag wil zien, zal ik zelf wel verzinnen.” (lacht)

20. Wat is de speciaalste plek waar u ooit de liefde bedreven hebt?

(lacht) “Ik heb het ooit eens gedaan in een bos en had dazen­steken van hier tot in Tokio. Op dat moment kan dat je niets schelen. Daar gaat het eigenlijk om. Ik hou van de natuur, dus voor mij is dat nog altijd de mooiste plek om de liefde te bedrijven. Pas op, daar word je nu voor opgepakt, hè. Big Brother is watching you. Dat was het mooie aan vroeger. Alles kon meer onbezonnen en ongezien. Ik herinner me nog een verhaal van iemand die eens ‘volle gas’ aan het geven was in de auto met haar poep omhoog. Ineens stond er een koe met haar snuit tegen het venster geplakt. Hoe grappig moet dat geweest zijn? Dat is toch magisch?” (lacht)

null Beeld © Stefaan Temmerman
Beeld © Stefaan Temmerman

21. Hoe zou u willen sterven?

“Als ik op een goede manier oud mag worden, nog bij zinnen en zonder af te zien, mag het plots gedaan zijn. Ik heb ook een afscheidsritueel in mijn hoofd. Dat mag hier niet, maar ik zou graag willen dat ze mijn lichaam cremeren op een brandend vlot dat wegdrijft op het water, terwijl een pijl afgeschoten wordt. Een beetje zoals een ridder­koning in de middeleeuwen. Dat lijkt me een idyllisch einde.”

22. Wat zou u wensen als laatste avondmaal?

“Oesters. Gewoon heel simpel met citroen en peper. Daar hoeft voor mij zelfs geen champagne bij.”

23. Welke droom hebt u nog?

“Ik droom eigenlijk dat ik vooral kan blijven doen wat ik graag doe en waar ik door gepassioneerd ben. Ik hoop dat ik nog lang kan blijven sporten. Ik hoop dat ik nog lang kan blijven zingen, zolang mijn stem goed blijft. Als dat morgen niet meer het geval is, stop ik ermee. Het heeft geen zin om op een podium te gaan staan en het niet meer te halen. Dan maak je jezelf alleen maar belachelijk en niemand is daarmee gediend. Mensen die naar jou komen kijken om te zien hoe je afglijdt, dat moet afschuwelijk zijn.

“Ik hoop ook dat ik ooit oma word en mijn kleinkinderen kan verwennen. Zalig. (lacht) Nu heb ik zo’n beetje last van het lege­nest­syndroom. Mijn dochter Chinouk woont nu samen met haar vriend in Brussel. Weet je, op kot gaan is één ding, maar gaan samenwonen is heftig. Vroeger kwam ze naar beneden en dan konden we samen een kop koffie drinken en wat keuvelen of gewoon in de tuin gaan zitten. Dat is allemaal weg. Ze komt niet meer terug. Ik ben toch aanhankelijker dan ik gedacht had.”

Dana Winner Invites: Il Divo & Ronan Keating op zondag 30 oktober in het Sportpaleis.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234