Dinsdag 27/10/2020

Damon-doet-al

Op zijn 46ste is Damon Albarn eindelijk klaar om solo te gaan, met een autobiografische plaat die in Groot-Brittannië al flink wat stof doet opwaaien.

In de loop der jaren is Damon Albarn uitgegroeid tot een soort staatsman van de Britse rock. Hij geniet zowel bij pers als publiek een soort respect dat - zeker in een cultuur waar helden net zo gemakkelijk gemaakt als gekraakt worden - eerder zeldzaam is, en telkens als Albarn iets nieuws uitbrengt wordt daar met het nodige ontzag over bericht. En hij brengt vaak iets uit, als frontman van Blur, aanvoerder van de virtuele popgroep Gorillaz, bezieler van Mali Music of producer van soullegende Bobby Womack. Tel daarbij nog projecten als Dr. Dee, Africa Express en The Good, the Bad and the Queen - de groep die hij in 2007 uitbaatte met leden van The Clash, The Verve en Fela Kuti-drummer Tony Allen - en je komt uit bij een even veelzijdige als verbrokkelde discografie.

Een van de weinige dingen die hij tot nog toe niét had gedaan, is een soloplaat uitbrengen. Goed: elf jaar geleden had Albarn - enkel op vinyl - onder zijn eigen naam al Democrazy gemaakt, maar dat was eigenlijk niet meer dan een verzameling rudimentair opgenomen restjes. Nu is het dus tijd voor het officiële solodebuut. Zelf omschrijft Albarn Everyday Robots als een persoonlijke odyssee door zijn kindertijd. Hij schrijft over het hindernissenparcours van de liefde en kijkt terug op zijn heroïnegebruik in de tweede helft van de jaren negentig. Vooral dat laatste - in 'You And Me' - deed de voorbije weken flink wat inkt vloeien in de Britse pers, omdat het taalgebruik voor zijn doen erg expliciet is. "The foil and a lighter / the ship across / Five days on, two days off." In de week teerde hij op de harddrugs die zijn creativiteit aanvuurden, in het weekend hield hij het rustig. Albarn praat erover in de verleden tijd, maar wie het witte poeder in Albarns neusgaten zag hangen toen hij vorige zomer met Blur Rock Werchter afsloot, weet dat de Brit nog steeds een kunstmatig steuntje in de rug kan waarderen.

Lekkende kraan

De toon van de songs, waaraan trouwens ook Brian Eno zijn medewerking verleende, is doorgaans vrij ingetogen. 'Everyday Robots' zélf knarst op een hiphopritme, en wordt ingeleid door een quote van Lord Buckley: "They didn't know where they was going / But they knew that where they was, wasn't it." Een mooie, zelfrelativerende intro voor een plaat die zich als een zoektocht afwikkeld, en met 'Lonely Press Play' uiteindelijk een ingetogen hoogtepunt bereikt. Het nummer - misschien wel een van de beste die Albarn ooit geschreven heeft - druppelt op het ritme van een lekkende kraan over een minimalistisch pianoriedeltje en een stel strijkers. Albarn mijmert meer dan dat hij zingt, maar je voelt er de eenzaamheid die hij in de tekst beschrijft haast tastbaar in worden.

Ook 'History of a Cheating Heart', nog zo'n titel die onderstreept hoe persoonlijk deze plaat wel is, sluipt twijfel en onzekerheid. Maar laat dat nu net twee dingen zijn die heel vaak als motor tot een meesterwerk dienen. Of Everyday Robots er ook een is, daar zijn we na tien luisterbeurten nog niet uit. Maar het staat wel vast dat de songs bij elke draaibeurt wat dieper in zichzelf laten kijken. Kortom: voorlopig vier sterren. Lang niet slecht voor iemand die net op eigen benen staat.

Damon Albarn komt op 3 juli naar Rock Werchter.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234