Maandag 20/01/2020

Dalai lama en Springsteen samen op het podium

Donderdag was het precies vijftig jaar geleden dat in Parijs de Universele Verklaring van de Rechten van De Mens werd ondertekend. Hoewel die nog steeds op grote schaal met de voeten wordt getreden, vond Amnesty International het toch een aanleiding om een feestje te bouwen. Van de affiche in het Palais Omnisports Paris Bercy kan Herman Schueremans alleen maar dromen.

Precies tien jaar geleden vond in dezelfde zaal het gelijkaardige Human Rights Now! plaats, maar ondanks het hallucinante programma raakten de kaartjes toen niet uitverkocht. Ook donderdag bleven er in Bercy (capaciteit 15.000) tickets beschikbaar voor een billing die in België moeiteloos enkele keren de weide van Werchter zou kunnen vullen. Nog surrealistischer werd het toen bleek dat niemand wist wie wanneer de gitaren zou inpluggen. Om zes uur - er waren toen hooguit vijfhonderd mensen in de zaal - stapte een man op het podium met de gang van een vermoeide mijnwerker. Hij sleurde met kabels en een semi-akoestische gitaar. Een roadie, dacht iedereen, maar het bleek Bruce Springsteen te zijn, die helemaal alleen een bluesy versie van 'Born In The USA' vertolkte, een grap vertelde in het Frans, en later terugkwam met opgefriste songs als 'The Ghost Of Tom Joad' en 'No Surrender'. Tussenin had hij met Youssou N'Dour, Tracy Chapman en een kaalgeschoren Peter Gabriel ook al Bob Marleys 'Get Up, Stand Up' gecoverd. Het geheel werd aan elkaar gepraat door Anita Roddick, oprichter van The Body Shop, en toen verscheen helemaal uit het niets de dalai lama op het podium. Het bleek een innemende man met gevoel voor humor, die ondanks zijn hoogbejaarde leeftijd over een jonge geest beschikte. "Ik ben niet zo vertrouwd met de moderne dansmuziek", sprak de man van wie geweten is dat hij thuis wel eens een plaatje van The Beastie Boys opzet, "maar ik kan aan de plooien in jullie gezicht zien dat iedereen zich prima vermaakt." In de zaal was men veel te perplex om hem tegen te spreken.

Tracy Chapman bleek niet langer het bedeesde meisje van tien jaar geleden. Ze speelde een aardig stukje didgeridoo, danste over het podium en gaf te kennen dat ze nog steeds achter de tekst van 'Talkin' About A Revolution' stond, ook al schreef ze die op haar zestiende. Applaus op alle banken, want op evenementen als deze voelde iedereen zich een beetje geëngageerder dan gewoonlijk. Bovendien deed het deugd om de songs uit dat klassieke debuut terug te horen. Kassav, een populair gezelschap uit Guadeloupe dat zouk en ouderwetse disco met elkaar versmelt, liet de slogans achterwege, maar kreeg de menigte wel aan het dansen. De mensen bleven binnenstromen en kregen tussen de optredens video's te zien waarin elk artikel uit de Universele Verklaring in simpele bewoordingen werd toegelicht.

Een wat aangekomen Peter Gabriel begon in zijn eentje aan een huiveringwekkend mooie versie van 'Red Rain', ontsluierde met het op een loodzware beat drijvende 'Wipe Out The Noise', alvast een nummer uit zijn volgend najaar te verschijnen elpee, en nodigde nadien zijn vriend Youssou N'Dour op het podium uit voor een spectaculair 'In Your Eyes', waarbij de twee net als vroeger allerlei komische dansen uitvoerden en ze elkaar als boksbal en balans gebruikten. Toen Youssou nadien zelf een set mocht afwerken, stonden de twee met het bezwerende 'Shaking The Tree' Bercy tegen elkaars achterste te botsen. De New Country-ster Shania Twain verkoopt in de States miljoenen platen, maar is in Parijs de grote onbekende. Toch kreeg ze met het aan Sheryl Crow verwante 'You're Still The One' de handen op elkaar. Er kon evenwel weinig twijfel over bestaan dat het gros van de toeschouwers voor Alanis Morissette en Radiohead naar Parijs was afgezakt. Beiden pakten uit met verbluffende sets, de onbetwiste hoogtepunten van de avond. Alanis, die van haar vorige cd 28 miljoen exemplaren verkocht, koos vooral materiaal uit het gloednieuwe Supposed Former Infatuation Junkie. Geruggensteund door een herbouwde groep bracht ze een subtiele set, waarbij vooral intimistische nummers als 'Are You Still Mad' en de 'Thank U' wisten te imponeren. Radiohead had het afgelopen jaar nauwelijks opgetreden, maar dat was zeker niet te merken. De groepsleden gooiden zich als hongerige leeuwen op de songs. "We're here to support Amnesty International, so keep your nobleness in check", liet Thom Yorke droogjes weten, waarna hij het verbluffende 'Karma Police' aansneed. Tijdens 'Street Spirit' en 'Fake Plastic Trees' werd er massaal kippenvel uitgedeeld in de zaal, maar de climax was het epische 'Paranoid Android', een song met zoveel ideeën dat andere bands er een dubbelelpee uit zouden distilleren. Eigenlijk stelden enkel Page & Plant teleur. De tandem van het legendarische Led Zeppelin verwarde volume met creativiteit, en hoewel het beide heren allerminst aan bezieling ontbrak, konden ze de aandacht alleen bij het nerveuze 'Rock And Roll' even vasthouden.

Na de finale, een door Gabriel, N'Dour, Chapman en Kassav-zangeres Jocelyne Broard gezongen '7 Seconds', kreeg men er als uitsmijter nog een concert van Asian Dub Foundation bovenop. Politiek engagement op verschroeiende techno beats: weer eens wat anders, en het sloeg heel erg aan bij de overblijvers. "Vergeet niet waar het hier vandaag om te doen was eens jullie dit gebouw verlaten hebben", riep rapper Bedaar de menigte nog na. Wellicht geen overbodige suggestie, want in de loop van de avond hadden heel wat mensen al hardop de bedenking gemaakt dat men maar eens wat meer mensenrechten moest schenden als dat tot dit soort concerten leidde. Bij wijze van spreken, natuurlijk.

Bart Steenhaut

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234