Dinsdag 02/03/2021

Dag Gerda,

Vorige zaterdag zond het VTM-nieuws een reportage uit waarin het levensverhaal van twee Antwerpse olifanten uit de doeken werd gedaan. Ze gingen verhuizen. De verzorger had het daar moeilijk mee. Het was een emotioneel moment, dat wel drie minuten primetimetelevisie in beslag nam. Dan volgde een boeiende bijdrage over mensen die in een winkel paaseitjes kochten. Met Pasen! Als dat geen nieuws is! Een mevrouw zei dat ze de witte eitjes prefereerde. Die waren massaal in voorraad. Fijn voor haar. Om maar te zeggen, komkommertijd heerste weer. Als cameraploegen richting Antwerpse dierentuin trekken dan weet je het wel. All Quiet on the Western Front.

Maar er waren toch enkele beelden die op mijn netvlies bleven hangen. Eén: driftkikker Sergio Conceiçao maakt zijn opwachting bij de Belgische Voetbalbond voor de bekendmaking van zijn straf. Wat zie ik? Een praalhans in een patserig pak met foute das die uit een auto van 75.000 euro stapt. Hij wordt meteen omstuwd door enkele kansarme werklozen die helemaal vanuit Luik naar Brussel zijn gekomen om hun held te steunen. Ze brullen hun medeleven letterlijk in zijn gezicht. Want zoals hij naar zijn tegenspelers spuwt, zo spuwt er maar één. Ik begrijp het niet. Een allochtoon die morgen op de trein in hun gezicht spuwt, is een stuk crapuul. Conceiçao is een held, die alles bezit wat zij nooit zullen hebben, maar die een beetje last heeft van de immense druk die op hem rust. Hij is tenslotte nog zo jong. Jong? Die vent wordt straks 32! Als je op je 32ste nog moet spuwen om je diepere gevoelens uit te drukken, ben je een lama!

Twee: de Britse Queen wordt 80. Fijn voor haar. BBC 1 geeft een uur lang nog 's de tijd van toen. Ook de dood van Diana komt voorbijgefietst. Wat zie ik? Honderden mensen leggen bloemen neer en huilen zich de ogen uit het hoofd voor een mevrouw die ze absoluut nooit hebben gekend. Ze zagen wel jarenlang poppemiekesbeelden op tv van een onzeker blond meisje dat de ene dag slachtoffers van landmijnen bezocht en er de volgende dag tijdens het shoppen 100.000 euro doordraaide. In haar leven liet ze zich vooral leiden door de grote filosofen Gucci, Dolce en Gabbana. Je moet toch iets doen met het belastinggeld van je fans? Maar toen ze tegen een Franse paal reed, waren duizenden mensen ontroostbaar. Hun leed was ondraaglijk. Ik begrijp het niet. De collectieve barbiepop was weg. So what? Dan neem je toch gewoon een nieuwe. Dat ongeval met Grace Kelly hebben we tenslotte toch ook met zijn allen overleefd.

Drie: in mijn theatervoorstelling vraag ik aan het publiek wat het belangrijkste is in hun leven. Een man antwoordt meteen: Tom Boonen. Hij meent het. Ik vraag hem: "Wat deed u dan eigenlijk de eerste 50 jaar van uw leven, want toen kende u Tom Boonen nog niet? Die eerste 50 jaar waren dus compleet waardeloos?" Het wordt stil. Ik schakel snel over op een ander thema. Bompa Pfaff, altijd goed voor een lach. Het moet tenslotte voor iedereen een fijne avond blijven.

Idolatrie, het is niet aan mij besteed. Het schakelt ook meteen een stuk van je hersenen uit. Johan Museeuw is onschuldig? Waarom? Omdat anders mijn droom aan diggelen ligt. Papa Museeuw zei ooit: "Mijn kop er af als onze Johan ooit doping heeft gepakt." We hebben de laatste tijd van papa Museeuw weinig gehoord, maar ik vermoed dat hij op weg is naar Bagdad.

De laatste die mij iets deed, moet Kris Smet geweest zijn. Ik zweer het. Kris staat voor mij voor eeuwig en altijd gelijk aan Anne de Crébillon, je weet wel, van Fabian van Fallada. Ze was veel cooler dan die seut van een zuster, die Isabeau (sorry Marilou Mermans). Ze reed paard als een vent en ze droeg van die zwarte kaplaarzen tot net over de knie. Man, dat wou je op woensdagmiddag niet missen. Als Anne haar zwarte haren op de hooizolder drapeerde, was IK Fabian van Fallada en kon die andere vent wel oprotten (sorry Jef Demedts).

Mensen die na hun twintigste nog een idool hebben, ze missen iets. Het is toch steeds een zoethoudertje dat het werk aan de lopende band, de werkloosheid, de schimmel op het plafond draaglijk moet maken. Britse bijstandsmoeders snoven onder Margaret Thatcher aan Lady Diana als een Roemeens straatkind aan zijn benzinezakdoek. Een maatschappij met veel idolen lijkt me niet meteen de meest rechtvaardige te zijn.

Wat jij Gerda? Je ziet er een nuchtere dame uit, of heb ik het helemaal verkeerd? Kan jij nog zonder Hugh Grant? Droom jij van een kus van Johan Museeuw? Ik heb dat van Kris Smet verteld, nu moet jij toch gelijk oversteken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234