Woensdag 25/11/2020

Dag 3 van Wim Wilri: Red Fang (****), Brody Dalle (**1/2) en Jimmy Eat World (***1/2)

Beeld harry heuts

Het Pukkelpopteam van De Morgen stuurt ook dit jaar vier recensenten naar de weide. Ze hebben gedurende drie dagen elk een eigen traject uitgetekend en plechtig beloofd om elkaar nooit voor hetzelfde podium tegen te komen. Het parcours van Wim Wilri brengt hem vandaag naar John Wizards, You Me At Six, Jimmy Eat World, Brody Dalle, Red Fang en Queens of the Stone Age.

Red Fang (****)
Mochten de metalheads van Red Fang (****, The Shelter, zaterdag, 20.05u) houthakkers zijn geweest, dan doorkliefden ze elke dag een vers sparrenbos. De Amerikaanse stoners uit Portland hakten en beukten The Shelter drie kwartier lang in sonische spaanders.

Red Fang speelde constant tegen de rand van het podium aan, smeet zich voluit met lijf en leden en bracht een Almachtig Geluid voort. De groep timmert al vijf jaar aan de weg. Het geloof in eigen kunnen bleek daarbij alleen maar toegenomen. Niet bassist Aaron Beam (die nochtans centraal stond) maar snarenplukker Bryan Giles nam in Kiewit het merendeel van de vocalen op zich. De gitarist vertelde een bizar verhaal over een gevecht dat hij vorige week met een bij had geleverd (en verloren), om zijn jammerhout vervolgens honingzoet te laten ronken in 'No Hope'.

In 'Blood Like Cream' kanaliseerde hij ronkende riffs van de linkse geluidsboxen naar de rechtse. Een zoemende gehoortest waar je onmogelijk stil op kon blijven staan. Meer zelfs, Pukkelpop ging er spontaan luchtgitaar van spelen. Kortom, dit Red Fang was een gouden groep. Beklijvende bands als deze hadden de voorbije dagen gerust meer mogen opstaan in The Shelter.

Beeld harry heuts
Beeld harry heuts

Queens of the Stone Age (*****)
De set die Queens of the Stone Age (Main Stage, 21.15u) op Pukkelpop speelde mag ingelijst worden en met grote letters bijgevoegd in de rijke annalen van het festival. Josh Homme schoot anderhalf uur lang vanuit de heup, en maakte met zijn perfect geoliede band een verpletterende indruk.

"Maak er een avond van. Een avond om voor altijd te onthouden of meteen te vergeten, maar maak er een avond van! Je bent maar één keer jong. Cut loose!" Het devies van Homme werd gretig ter harte genomen. De boomlange zanger toonde de duivelshoorns en zette een verwoestend 'Song For the Dead' in, waarop tienduizenden even satanische handen de lucht in gingen en de grootste circle pit opende die we hier ooit voor het hoofdpodium zagen ontstaan. Homme trok helemaal naar voor tot tegen de massa, en liet er zijn gitaar gretig feedbackend achter op de trappen waarop hij afscheid nam.

Dit concert leek als in een flits voorbij. In die anderhalf uur was je al lang vergeten dat er begin dit jaar nog over "een nieuwe plaat" werd gefluisterd, die "voor hun passage in Hasselt!" zou worden uitgebracht.

Jonge honden
Dit vlijmscherpe vijftal bracht een best of-set, aangevuld met de beste songs uit jongste worp '...Like Clockwork'. Queens of the Stone Age mogen dan lang niet meer de woeste stonerrockers zijn die het woestijnzand de wereld rondbrachten, Josh Homme weet zich tegenwoordig te omringen met muzikanten die van de drugs af kunnen blijven én feilloos de juiste maat houden.

De groep jonge honden die de afgeslankte frontman en trouwe luitenant Troy Van Leeuwen begeleidden stond de hele tijd vlakbij en vooraan het podium, voedend op elkaars energie. 'No One Knows' werd al meteen als tweede song voor de leeuwen gegooid, waarna een borrelend 'First It Giveth' én een eerste Josh-preek volgden. "Bedankt voor al die jaren trouw. Wij zijn aan de heupen verbonden, België. Laat ons los komen", stelde de rosse zanger voor een fraai 'My God is the Sun'.

Ook 'In My Head' werd prachtig belicht en weefde mooie gitaren rond je hoofd, terwijl 'If I Had a Tail' en een verrukkelijk krols 'Make It Wit Chu' pure seks uitstraalden. In 'Feel Good Hit of the Summer' barste de bom echt. Homme waande zich even Josh Morrison. Als een Doors-priester overtuigde hij de massa, om ze de geneugten van een volle apotheek uit te leggen.

Ingetogen achter piano
De knappe visuals die de groep eind vorig jaar in het Sportpaleis bijhad bleven achterwege, maar dat deerde niet. 'Fairweather Friends' stond ook zonder als een huis. Waarna Homme achter de piano plaatsnam voor een ingetogen en tegelijk waanzinnig warm 'The Vampyre of Time and Memory'.

Even kon je een naald horen vallen voor het hoofdpodium. Een beukend 'Sick, Sick, Sick' ging over in een feestelijk 'Go With The Flow', en toen was de einder al in zicht. Een heel concert lang waren deze Queens op geen enkel foutje te betrappen. Die vijf sterren hebben ze dik verdiend.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Brody Dalle (**1/2)
Brody Dalle bracht snoeiharde punkrock naar de Club (18.40u). Om meteen een open deur in te trappen: neen, echtgenoot Josh Homme kwam niet even meespelen (zo onoverkomelijk ver leek die afstand tussen Club en Main Stage nochtans niet voor een rosse reus?). Brody Dalle had een tijgerbroekje aan en verkondigde dat het "een goede dag was om dronken te worden". Met haar blondgeverfde haren en kniehoge gitaar trok ze op een furieuze Courtney Love. Ook oude Distillers-songs 'Die on a Rope' en 'Coral Fang' klonken als potige versies van Hole.

Helaas was de Australische frontvrouw lang niet meer zo toonvast als vroeger, voor ze voltijds huisvrouw werd. Goed, dat hoeft ook niet echt bij punkrock. Maar Dalle krijste zich in Kiewit soms echt voorbij. En de blazers die haar solo-debuut 'Diploid Love' mooi kleuren, waren ook nergens te bespeuren. De zangeres dook ter compensatie even van het podium en werd gelukkig ook omringd door drie uitstekende muzikanten, die veel recht trokken. Aan inzet geen gebrek, maar daar werden lang niet alle meubelen mee gered.

Beeld Harry Heuts

Jimmy Eat World (***1/2)
Heel wat mensen wilden de wereld graag nog eens opeten, want er stond een menigte bij Jimmy Eat World (Main Stage, 16.10u). Tot groot plezier van frontman Jim Adkins, die drie kwartier lang een vet geoliede rockmachine bestuurde. Goed twintig jaar is het viertal uit het Amerikaanse Arizona al de baan op, maar dit Pukkelpop-concert werd toch vooral een viering van tien jaar 'Futures', hun mooie comeback-plaat.

De titelsong en 'Work' waren perfect gemaakt om op mee te zingen. Atkins zelf hield de ogen dicht en stak evenveel elektriciteit in zijn gitaar als hij er uit haalde. De sympathieke zanger betoogde het een hele eer te vinden in Kiewit te staan, en knipoogde dat hij magische krachten bezat om de zon te brengen. Die warme vriend voelde inderdaad even welgekomen als 'Bleed American' en een bruisend 'Sweetness'. Dat blijven niet alleen songs waar nieuwe en hippere acts als Biffy Clyro en Twin Atlantic gretig de mosterd haalden.

Dit was ook vurige powerpop, die meerstemmig werd gebracht en waarbij het publiek graag als koor fungeerde. Atkins wou ons festivalgevoel nog meer beklemtonen. Iedereen moest zijn buurman de vijf geven. "Alles komt goed!", zong de frontman met luide stem in 'The Middle'. En daar was iedereen van overtuigd. Eén slotbedenking: mocht Jimmy Eat World vanavond The Shelter hebben afgesloten, was de beleving en interactie allicht nog veel intenser geweest.

Beeld Harry Heuts
Beeld Harry Heuts

John Wizards (***1/2)
Terwijl het buiten regende, bracht John Wizards de Afrikaanse zon naar de Castello. Het blanke vijftal uit Zuid-Afrika serveerde een frisse cocktail van wah-wahgitaren en dub reggae, licht gekruid met getriggerde drums. John Wizards deed daarbij denken aan Paul Simon's 'Graceland' en de warmste songs van The Police. Drie zachte en zwoele gitaren vielen als een waterval over elkaar heen, terwijl je in de mix ook fluitende vogeltjes en een fietsbel meende te aanhoren. Wie de ogen sloot maakte een mooie reis door de savanne.

Zanger John Withers (die professioneel jingles maakt voor tv-commercials) stond behoorlijk schuchter achter de micro. Maar zijn muzikanten bleken stuk voor stuk multi-instrumentalisten, die hun gitaren moeiteloos voor een synthesizer omruilden en in songs als 'Lusaka by Night' en 'Muizenberg' steeds meer loskwamen. Aan het einde had John Wizards zo alle vroege vogels in de Castello aan het dansen gekregen. Een aangename kennismaking.

Beeld John Wizards

You Me At Six (**)
De hossende alt-rockers You Me At Six (Main Stage, 14.35u) speelden een clubshow aan de Main Stage. Enkel de overtuigden stonden paraat voor het lege hoofdpodium, en dat waren vooral smachtende tienermeisjes. Mooie zanger Josh Franceschi deed zijn best om de trouwste fans te entertainen. De Brit vroeg het publiek op elkaars schouders te gaan zitten, en tijdens 'Reckless' moest iedereen ook een kledingstuk uitdoen en er mee rond zwaaien. Aan leuke gimmicks dus geen gebrek, maar muzikaal braken de vijf van You Me At Six nauwelijks potten. Hun post-hardcore bleef vijftig minuten erg eenvormig. En hoe hard Franceschi tussen het rennen door ons het achterste van zijn keel liet zien, een groots zanger was er aan hem niet verloren gegaan. De weergoden hadden het bovendien niet op de groep uit het Engelse Surrey. Tijdens 'Bite My Tongue' en slotsong 'Lived a Lie' begon het pijpenstelen te regenen. Snel doorspoelen naar het volgende, leek de boodschap van bovenuit.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234