Dinsdag 20/04/2021

DAG 3: Gallows***** - Paranoiacs *** - Broken Glass Heroes ** - Gogol Bordello **** - Serj Tankian * - The National **** - Bad Religion***

Gogol Bordello (Foto Marc Gysens) Beeld UNKNOWN
Gogol Bordello (Foto Marc Gysens)Beeld UNKNOWN

Recensent Wim Wilri (36). Aantal edities Pukkelpop: 14. Beste cd aller tijden: Powerslave - Iron Maiden. Meest compromitterende plaat in de collectie: Spiceworld - Spice Girls

Allesverwoestend: Gallows*****
Perfectie bestaat niet, maar het zinderende optreden van Londenaars Gallows (*****, The Shelter) vrijdagnacht benaderde dat. Hun hardcore punk bezat alle ingrediënten voor een ware triomf: gitaren die akkoord na akkoord afvuurden als een mitrailleur, een nooit aflatende inzet én een attitude om iedereen knock-out te slaan. Twintigste minuut van het concert: een gigantische 'circle pit' die tot de geluidstoren reikte, honderden brulapen die er als dollemannen in rondspurten en daar -in het midden van die maalstroom- zanger Frank Carter, die zich de ziel uit het lijf schreeuwde. Het energieke 'London is the Reason', het pompende ritme van 'I Dread the Night': meteen begreep je waarom dit vijftal uit Hertfordshire zo groot is in eigen land. Zelfs wie deze nummers nog nooit gehoord had, zag zich genoodzaakt om mee te stuiteren en wild met de vuisten in de lucht te slaan. De zanger sloeg zich met z'n micro op borst en voorhoofd en vroeg niet maar eiste voortdurend meer, zowel van groep als publiek. Als beloning volgde een fraai 'I Fought the Law' van The Clash. Allesverwoestend, schreven we aan het eind in ons notitieboekje. Een mooier compliment kan je een hardcoregroep niet geven. "Jullie waren goed, België", grijnsde Carter, het gezicht rood aangelopen van de inspanning. Waarop hij zijn kap weer opzette en van het podium stormde.

Strijkplanken en pintjes: Paranoiacs***
Paranoiacs (***, The Shelter) neemt na een kwarteeuw garagerock afscheid, en mocht dus niet ontbreken op het even oude Pukkelpop. Hans en Rafke Stevens serveerden zaterdagmiddag een hartig ontbijt met The Ramones in het achterhoofd. De eerste vier nummers werden enkel onderbroken voor een aanvurend en plat Antwerps gebruld "1-2-3-4". Het vijftal trachtte er een feestje van te maken: 'I Just Wanna Be Loved By You' zong Hans, en hij meende het oprecht. Dat The Shelter lang niet was volgelopen op dit vroege uur deerde niet echt. De zeven fans die er 20 jaar geleden ook waren (toen Paranoiacs hier voor het eerst speelde) stonden er wél en kregen prompt een pintje getrakteerd. Rafke surfte als vanouds met de keyboards losjes op zijn strijkplank en kreeg bij het slotnummer zelfs de micro toegestopt door broer Hans. "Ik hoop dat dit niet het beste is wat jullie al gezien hebben, maar voor mij was het dat wel", lachte Rafke nadien met een hemelsbrede grijns. Het ga hen goed.

Stille Oceaan en sandalen: Broken Glass Heroes**
Van de strijk- naar de surfplank dan, want Broken Glass Heroes (**, Club) is de nagelnieuwe groep waarbij Pascal Deweze en Tim Vanhamel hun liefde voor sixties en seventies pop willen bewijzen. Het duo plunderde vooral rijkelijk uit hun collectie Beach Boys-platen, want in haast elke song rook je de Stille Oceaan en de sandalen van Brian Wilson. 'Oh My Love' was de enige uitzondering. Vanhamel zong en speelde het oosters getint nummer als had hij George Harrison in gedachte. Een concert met veel liefde voor melodie dus, maar dit debuut (het was écht hun eerste show samen) verliep helaas niet vlekkeloos. Tim Vanhamel brak halverwege de set een snaar van zijn akoestische gitaar en leek nadien meer daar mee bezig dan met het optreden. De meerstemmige vocalen waren aangenaam om naar te luisteren, maar van originaliteit stond dit optreden helaas niet bol. Goed genoeg dus als achtergrondmuziek, en ook niet meer dan dat.

Zigeunerfiësta: Gogol Bordello****
De speelse anarchie van Gogol Bordello (****, Main Stage) was even welkom als een frisse pint. Met de stralende zon als getuige zetten deze Amerikaanse gypsy-punks een tropische zigeunerfiësta in, en héél Pukkelpop deed mee. Stonden Michael Franti en Spearhead in het verleden garant voor hét feelgood-concert van de zomer, dan hadden Eugene Hütz en zijn muzikanten zich voorgenomen om die taak nu op zich te nemen. Met z'n achten bleef de gekke balkan-bende drie kwartier lang het publiek aanstoken, en songs als 'Immigrandiada' en 'Break The Spell' deden de rest. Gogol Bordello klonk zoals hun boomlange frontman eruit zag: zo gek als een achterdeur, maar tegelijk bruisend van het leven. Violen, conga's, harmonica's, dat alles gekruid met plinkende gitaren en een wervelend ritme leverden het juiste recept voor een pittig sausje. Veel pikanter dan de slappe kwak die op de wei van Kiewit bij de loempia's werd geserveerd.

Slap en slaapverwekkend: Serj Tankian*
De bijdrage van Serj Tankian (*, Main Stage) aan Pukkelpop was slechts een druppel in een oceaan. Goed, de voormalige frontman van System of a Down beschikt over een kanjer van een strot. Maar net zoals Mike Patton (nog zo iemand) moet je hem met de juiste band zien. Tankian stond als solo-artiest meer te mekkeren dan te zingen, en zijn begeleidingsgroep mocht er dan ruig uitzien in hun zwarte kleren, strak klonk deze metalband niet. De acht Belgische strijkers die speciaal waren ingehuurd deden je welgeteld één minuut glimlachen, maar toen werd je ook die gimmick beu. Het probleem lag hem voornamelijk in de songs: S.O.A.D. klonk vervaarlijk en was dat ook, Tankian solo niet. Wie een vuist verwachtte kreeg een slap handje. Hier stond je je de hele tijd af te vragen of de Amerikaan met Armeense roots het publiek nu aan het uitlachen was, of dat hij de bullshit die hij voor en tijdens 'Beethoven's C**t' en 'Honking Antelope' uitkraamde nu echt meende. Dit was een slaapverwekkend concert. 'Herenig System of a Down!' hield een dappere fan veertig minuten lang een bordje op. We kunnen hem alleen maar gelijk geven.

Richting Champions League: The National****
Als boekhouders, zo zien ze eruit, die van The National (****, Main Stage). Ook op het podium. Misschien duurde het daarom zolang voor de Amerikanen uit Ohio echt doorbraken. Maar met hun prachtige vijfde cd *High Violet* in de achterzak verdiende The National als geen ander een plek op de Main Stage van Pukkelpop. De zes moeten het niet hebben van gimmicks of songs die je meteen luidkeels doen meebrullen, maar ze bezitten wel genoeg kilometers op de teller en snelheid in de motor om een heerlijk ritje te maken. The National liet enkel de muziek spreken (veel bindtekst was er niet), waarbij de bariton/grafstem van Matt Berninger je onderdompelde in een bad vol emotionaliteit. Hoogtepunten selecteren is moeilijk, want 'Squalor Victoria' - met een heerlijk freakende zanger- bouwde evenveel op naar een superbe climax als het daaropvolgende 'Afraid of Everyone'. De twee blazers gaven (voor zover dat mogelijk was) nog meer gelaagdheid aan subtiele songs als 'Bloodbuzz Ohio' en 'England'. 'Terrible Love', het openingsnummer van hun jongste werk, was een even passend als briljant slot. Een optreden dat The National uit de eredivisie haalde en rechtstreeks plaatste voor de Champions League.

Energieke snotapen: Bad Religion***
Wie geen zin had in het gebliep van de broers Dewaele op het hoofdpodium maar liever echte instrumenten wilde horen, trok zaterdagnacht naar Bad Religion (***, The Shelter). En dat deden opvallend veel Pukkelpopgangers, want The Shelter stond afgeladen vol. Iedereen vond het een erezaak om het laatste restje energie uit de avond te putten. Zowel de massa fans (nooit zoveel zien crowdsurfen de voorbije drie dagen als hier) als de vijf oude punkrockers op het podium. "Hoe lang bestaat Pukkelpop nu? 25 jaar? Snotapen! Wij zijn al 30 jaar actief", knipoogde zanger Gregg Graffin, waarop de Californische universiteitsprofessor 'Recipe for Hate' inzette. Gitarist Greg Hetson cirkelde voortdurend als een leeuw in een te kleine kooi. De muziek van Bad Religion mag dan al drie decennia overspannen, het valt op hoe melodieus en meezingbaar punksongs als 'I Want to Conquer the World' en 'American Jesus' blijven klinken: zowel stem als gitaren gingen tijdens het refrein telkens een octaaf hoger. Het is de sound die The Offspring pikte om er vervolgens miljoenen mee te verdienen. Bad Religion liet er zijn slaap niet voor. Een uur lang stuurde de punkgroep de massa aan, om dan finaal de stekker uit Pukkelpop 2010 te trekken. Met de melodie van '21st Century Digital Boy' in het achterhoofd en een fijne glimlach op het gezicht wandelde iedereen het festivalterrein af.

Serj Tankian (Marc Gysens) Beeld UNKNOWN
Serj Tankian (Marc Gysens)Beeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234